Με μια ανάσα

20.03.2016

sleeping_woman

Στη σαρακοφαγωμένη σκάφη της ζωής
ζύμωσα την ψηλορείτικη αγάπη μου.
Στην αρχέγονη θέρμη του ξυλόφουρνου
την έψησα
κι έγινε ο έρωτας το πιο γλυκό ψωμί.
Ο ήλιος πυρώνει τα χείλια σου
οι λέξεις καίγονται
κι ο αγέρας στο θρόισμα των γιασεμιών
πλαταίνει την μοσχοβολιά σου.
Ο πόθος νήμα άτρωτο, υφαίνεται
στις κρεβατές του έρωτα.
Φυσάει βοριάς κι η αγάπη σου
πούπουλο να με σκεπάζει.
Τρέχεις γυμνή στ' άσπρα χαλίκια
οι σπίθες καίνε το σώμα μου,
μυριάδες κοχύλια λικνίζονται
στο κοραλλένιο σου σώμα.
Στόμα φεγγαριού λειψό
σαν με φιλάς
βυθίζομαι στα άστρα.
Για μια στιγμή...
ο έρωτας χύνεται στο
φεγγαρόφωτο πηγάδι
και η λαχτάρα του παιδιού
αποστηθίζει το ψέμα του κόσμου.
Όλα τ' αστέρια του ουρανού
με ανασηκωμένους ώμους εξομολογούνται,
κι ένας ήλιος ασθμαίνοντας
εναποθέτει στα βάθη της θάλασσας
τις θύμησες της μέρας.
Ω! τι σκοτοδίνη χωρίς το φεγγάρι μου.

 

_

γράφει ο Χάρης Παπασάββας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Ένα καταπληκτικό ποίημα του Χάρη Παπασάββα που εισάγει νεωτεριστικούς εκφραστικούς συνδυασμούς με μια υπέροχη ικανότητα σύνθεσης αν’όμοιων εννοιών και μεταλλαγής τους σε αδααμάντινες ποιητικές ίνες που χαράσσουν ψυχές!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου