Με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς

3.12.2015

 

 

Με μια αστραπή ξέσπασαν το θυμό τους τα σύννεφα πάνω απ' την πόλη
κυλάει ήρεμα τώρα η βροχή στο πλακόστρωτο, 
η βροχή είναι μνήμη. Αύριο με μια άλλη βροχή...
Βραδιάζει, 
τελευταία όταν βραδιάζει φοβάμαι, 
όπως τότε που ήμουν παιδί
μόνο που δε φοβάμαι πια τα φαντάσματα και το σκοτάδι
φοβάμαι τις ξαφνικές στιγμές
αυτές που  έρχονται  σε ώρες γαλήνης
στιγμές που αισθάνεσαι εκείνο το αόρατο χέρι 
να σε λυγίζει  τυραννικά και να βυθίζεσαι στην απόγνωση.
Θαρρείς ο άνεμος χτυπά επίτηδες απόψε τα παραθυρόφυλλα
να με τρομάξει περισσότερο, 
διατηρώ τη φυλακή πάντα μέσα μου
κι όμως η ροή της σκέψης σου κάτω από ένα μαγικό γυάλινο ξόρκι 
διαγράφει πάντα την ίδια ασημένια τροχιά στην καρδιά μου
έξω από κάθε κατευθυνόμενη και μη σύγχυση.
Ξέρω, αγαπάς τις αρετές σου
γυμνάζεις τη συνείδηση στο φως,
διαλέγεις να φεύγεις και να χάνεσαι στη μοναξιά, ξέρω
χαμογελάς με μάτια γεμάτα θαλασσαρμύρα
το αισθάνομαι... 
καλείς τον άγγελο μυστικά, στον καθρέπτη
κοιτάζεις το είδωλο σου μα δεν είναι εκεί
κερί λευκό αναμμένο στο παλιό τραπέζι
το κρασί αντανακλά λάμψεις ρουμπινιού στο ποτήρι
γυρνώντας πίσω σε λανθάνοντα χρόνο μεθάς 
με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς
οι πιο γενναίοι πειρατές πως γίνονται δειλοί
κι είναι αλήθεια αγωνίζεσαι, αγωνίζεσαι και εσύ μάταια
μπροστά στις αποφάσεις του πεπρωμένου και της αναγκαιότητας 
ευάλωτος παρανοείς τον εαυτό σου, έτοιμος να περάσεις τη γέφυρα...
Άνοιξη μεθυστική, το πρώτο χελιδόνι μια έξαψη φαντασίας
αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
τρυφερή συνήθεια απ' τον καιρό της αθωότητας
με την ανάσα ζωγραφίζεις στο τζάμι θαύματα
αλειτούργητα τα όνειρα έχουν λήξει εδώ και χρόνια
η αφή στο παγωμένο κρύσταλλο ανοίγει την πόρτα στην πραγματικότητα
η θύμηση εκείνη απ' τα μετάξια της ψυχής
αιώνια δελεαστική απειλεί την εικόνα σου.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
    τρυφερή συνήθεια απ’ τον καιρό της αθωότητας [..]

    το σημερινό σας ποιημα άγγιξε πολύ την καρδια μου..κάθε φράση ένα εσωτερικό ταξίδι…

    Καλή σας μέρα

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Υπέροχο!!!

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι που διαβάζεις εύκολα τα σημάδια της ψυχής μου. Είναι η ρίζα, είναι η αγάπη, είναι η μνήμη τ’ ουρανού… δεν ξέρω Μάχη, τι είναι, αλλά θεωρώ ευλογία το γεγονός ότι συνοδοιπορείς μαζί μου. Ας έχεις το φως αντίδωρο κάθε μέρα.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλωσόρισες βροχή…
      Καταιγίδα, αυτή που μόλις το έσκασε απ’ το στερέωμα στο φεύγα της νύχτας ζητώντας τη χαρά του ταξιδιού. Πριν ονειρευτείς πως θέλεις να το σκάσεις από εκείνους που νομίζεις πως σε κρατάνε στη γη, σκέψου πως τούτη η μπόρα δεν άντεξε τον ουρανό και κύλησε για να σε συναντήσει. Την ελευθερία τη δημιουργείς πρώτα μέσα σου και ίσως τελικά να μη φοράει και φτερά όπως φαντάζεσαι… Αύριο Μάχη.

      Απάντηση
  2. CHRISTINE THEMAS

    Ω ΠΟΙΗΤΡΙΑ… ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ – ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ… ΣΙΩΠΩ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΦΟΒΟ… ΑΥΡΙΟ – ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΒΡΟΧΗ …

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη είναι η καρδιά σου ουρανός γι’ αυτό αντιλαμβάνεσαι με αυτή την ευαισθησία τη σκέψη μου, γιατί την αφήνεις να πετά στο δικό σου όμορφο κόσμο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου