Με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς

3.12.2015

 

 

Με μια αστραπή ξέσπασαν το θυμό τους τα σύννεφα πάνω απ' την πόλη
κυλάει ήρεμα τώρα η βροχή στο πλακόστρωτο, 
η βροχή είναι μνήμη. Αύριο με μια άλλη βροχή...
Βραδιάζει, 
τελευταία όταν βραδιάζει φοβάμαι, 
όπως τότε που ήμουν παιδί
μόνο που δε φοβάμαι πια τα φαντάσματα και το σκοτάδι
φοβάμαι τις ξαφνικές στιγμές
αυτές που  έρχονται  σε ώρες γαλήνης
στιγμές που αισθάνεσαι εκείνο το αόρατο χέρι 
να σε λυγίζει  τυραννικά και να βυθίζεσαι στην απόγνωση.
Θαρρείς ο άνεμος χτυπά επίτηδες απόψε τα παραθυρόφυλλα
να με τρομάξει περισσότερο, 
διατηρώ τη φυλακή πάντα μέσα μου
κι όμως η ροή της σκέψης σου κάτω από ένα μαγικό γυάλινο ξόρκι 
διαγράφει πάντα την ίδια ασημένια τροχιά στην καρδιά μου
έξω από κάθε κατευθυνόμενη και μη σύγχυση.
Ξέρω, αγαπάς τις αρετές σου
γυμνάζεις τη συνείδηση στο φως,
διαλέγεις να φεύγεις και να χάνεσαι στη μοναξιά, ξέρω
χαμογελάς με μάτια γεμάτα θαλασσαρμύρα
το αισθάνομαι... 
καλείς τον άγγελο μυστικά, στον καθρέπτη
κοιτάζεις το είδωλο σου μα δεν είναι εκεί
κερί λευκό αναμμένο στο παλιό τραπέζι
το κρασί αντανακλά λάμψεις ρουμπινιού στο ποτήρι
γυρνώντας πίσω σε λανθάνοντα χρόνο μεθάς 
με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς
οι πιο γενναίοι πειρατές πως γίνονται δειλοί
κι είναι αλήθεια αγωνίζεσαι, αγωνίζεσαι και εσύ μάταια
μπροστά στις αποφάσεις του πεπρωμένου και της αναγκαιότητας 
ευάλωτος παρανοείς τον εαυτό σου, έτοιμος να περάσεις τη γέφυρα...
Άνοιξη μεθυστική, το πρώτο χελιδόνι μια έξαψη φαντασίας
αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
τρυφερή συνήθεια απ' τον καιρό της αθωότητας
με την ανάσα ζωγραφίζεις στο τζάμι θαύματα
αλειτούργητα τα όνειρα έχουν λήξει εδώ και χρόνια
η αφή στο παγωμένο κρύσταλλο ανοίγει την πόρτα στην πραγματικότητα
η θύμηση εκείνη απ' τα μετάξια της ψυχής
αιώνια δελεαστική απειλεί την εικόνα σου.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
    τρυφερή συνήθεια απ’ τον καιρό της αθωότητας [..]

    το σημερινό σας ποιημα άγγιξε πολύ την καρδια μου..κάθε φράση ένα εσωτερικό ταξίδι…

    Καλή σας μέρα

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Υπέροχο!!!

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι που διαβάζεις εύκολα τα σημάδια της ψυχής μου. Είναι η ρίζα, είναι η αγάπη, είναι η μνήμη τ’ ουρανού… δεν ξέρω Μάχη, τι είναι, αλλά θεωρώ ευλογία το γεγονός ότι συνοδοιπορείς μαζί μου. Ας έχεις το φως αντίδωρο κάθε μέρα.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλωσόρισες βροχή…
      Καταιγίδα, αυτή που μόλις το έσκασε απ’ το στερέωμα στο φεύγα της νύχτας ζητώντας τη χαρά του ταξιδιού. Πριν ονειρευτείς πως θέλεις να το σκάσεις από εκείνους που νομίζεις πως σε κρατάνε στη γη, σκέψου πως τούτη η μπόρα δεν άντεξε τον ουρανό και κύλησε για να σε συναντήσει. Την ελευθερία τη δημιουργείς πρώτα μέσα σου και ίσως τελικά να μη φοράει και φτερά όπως φαντάζεσαι… Αύριο Μάχη.

      Απάντηση
  2. CHRISTINE THEMAS

    Ω ΠΟΙΗΤΡΙΑ… ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ – ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ… ΣΙΩΠΩ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΦΟΒΟ… ΑΥΡΙΟ – ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΒΡΟΧΗ …

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη είναι η καρδιά σου ουρανός γι’ αυτό αντιλαμβάνεσαι με αυτή την ευαισθησία τη σκέψη μου, γιατί την αφήνεις να πετά στο δικό σου όμορφο κόσμο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου