Με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς

3.12.2015

 

 

Με μια αστραπή ξέσπασαν το θυμό τους τα σύννεφα πάνω απ' την πόλη
κυλάει ήρεμα τώρα η βροχή στο πλακόστρωτο, 
η βροχή είναι μνήμη. Αύριο με μια άλλη βροχή...
Βραδιάζει, 
τελευταία όταν βραδιάζει φοβάμαι, 
όπως τότε που ήμουν παιδί
μόνο που δε φοβάμαι πια τα φαντάσματα και το σκοτάδι
φοβάμαι τις ξαφνικές στιγμές
αυτές που  έρχονται  σε ώρες γαλήνης
στιγμές που αισθάνεσαι εκείνο το αόρατο χέρι 
να σε λυγίζει  τυραννικά και να βυθίζεσαι στην απόγνωση.
Θαρρείς ο άνεμος χτυπά επίτηδες απόψε τα παραθυρόφυλλα
να με τρομάξει περισσότερο, 
διατηρώ τη φυλακή πάντα μέσα μου
κι όμως η ροή της σκέψης σου κάτω από ένα μαγικό γυάλινο ξόρκι 
διαγράφει πάντα την ίδια ασημένια τροχιά στην καρδιά μου
έξω από κάθε κατευθυνόμενη και μη σύγχυση.
Ξέρω, αγαπάς τις αρετές σου
γυμνάζεις τη συνείδηση στο φως,
διαλέγεις να φεύγεις και να χάνεσαι στη μοναξιά, ξέρω
χαμογελάς με μάτια γεμάτα θαλασσαρμύρα
το αισθάνομαι... 
καλείς τον άγγελο μυστικά, στον καθρέπτη
κοιτάζεις το είδωλο σου μα δεν είναι εκεί
κερί λευκό αναμμένο στο παλιό τραπέζι
το κρασί αντανακλά λάμψεις ρουμπινιού στο ποτήρι
γυρνώντας πίσω σε λανθάνοντα χρόνο μεθάς 
με την ψευδαίσθηση του Έρωτα που δεν αποβιώνει ποτέ, γερνάς
οι πιο γενναίοι πειρατές πως γίνονται δειλοί
κι είναι αλήθεια αγωνίζεσαι, αγωνίζεσαι και εσύ μάταια
μπροστά στις αποφάσεις του πεπρωμένου και της αναγκαιότητας 
ευάλωτος παρανοείς τον εαυτό σου, έτοιμος να περάσεις τη γέφυρα...
Άνοιξη μεθυστική, το πρώτο χελιδόνι μια έξαψη φαντασίας
αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
τρυφερή συνήθεια απ' τον καιρό της αθωότητας
με την ανάσα ζωγραφίζεις στο τζάμι θαύματα
αλειτούργητα τα όνειρα έχουν λήξει εδώ και χρόνια
η αφή στο παγωμένο κρύσταλλο ανοίγει την πόρτα στην πραγματικότητα
η θύμηση εκείνη απ' τα μετάξια της ψυχής
αιώνια δελεαστική απειλεί την εικόνα σου.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]αναπολείς το χέρι με την κόκκινη κλωστή
    τρυφερή συνήθεια απ’ τον καιρό της αθωότητας [..]

    το σημερινό σας ποιημα άγγιξε πολύ την καρδια μου..κάθε φράση ένα εσωτερικό ταξίδι…

    Καλή σας μέρα

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Υπέροχο!!!

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι που διαβάζεις εύκολα τα σημάδια της ψυχής μου. Είναι η ρίζα, είναι η αγάπη, είναι η μνήμη τ’ ουρανού… δεν ξέρω Μάχη, τι είναι, αλλά θεωρώ ευλογία το γεγονός ότι συνοδοιπορείς μαζί μου. Ας έχεις το φως αντίδωρο κάθε μέρα.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλωσόρισες βροχή…
      Καταιγίδα, αυτή που μόλις το έσκασε απ’ το στερέωμα στο φεύγα της νύχτας ζητώντας τη χαρά του ταξιδιού. Πριν ονειρευτείς πως θέλεις να το σκάσεις από εκείνους που νομίζεις πως σε κρατάνε στη γη, σκέψου πως τούτη η μπόρα δεν άντεξε τον ουρανό και κύλησε για να σε συναντήσει. Την ελευθερία τη δημιουργείς πρώτα μέσα σου και ίσως τελικά να μη φοράει και φτερά όπως φαντάζεσαι… Αύριο Μάχη.

      Απάντηση
  2. CHRISTINE THEMAS

    Ω ΠΟΙΗΤΡΙΑ… ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ – ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ… ΣΙΩΠΩ Ν’ ΑΚΟΥΣΩ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΦΟΒΟ… ΑΥΡΙΟ – ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΒΡΟΧΗ …

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη είναι η καρδιά σου ουρανός γι’ αυτό αντιλαμβάνεσαι με αυτή την ευαισθησία τη σκέψη μου, γιατί την αφήνεις να πετά στο δικό σου όμορφο κόσμο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου