Πρωινή ώρα ξάστερη

Έξι και τριάντα λίγο πριν χαράξει

Το χαμόγελο παίρνει τη μορφή των κλειδιών μου

Τα προσωπεία μου φοράνε τα καλά τους

Να δρασκελίσω τη μέρα ανέπαφη από συναισθηματισμούς

Να απαντήσω «πολύ καλά» στην αιώνια ερώτηση

Να ντυθώ την τυπική φορεσιά μου

Να συμπεριφερθώ ευγενικά ως είθισται

Ευτυχώς με κάποια μηχανική υποστήριξη

Να προετοιμάσω τις εξηγήσεις μου με μαεστρία

Και να τις φτιάξω πειστικές

Θα τις χρειαστώ βλέπεις σίγουρα

Αν ξεφύγω έστω και λίγο από την πεπατημένη

Αλλιώς ποιος ξέρει

Αν δεν διατηρηθούν καθώς πρέπει

Όλα ετούτα τα προσωπεία

Ποιος θα μαζέψει τη στάχτη από το κάψιμο του καρνάβαλου

Ποιος «θα τα φυλάει»

Ποιος θα φωνάξει «φτου ξελευθερία για όλους»

Κοίτα πως τρέμουν τα χέρια μου

Δεν μου άρεσε ποτέ το κρυφτό…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!