Μη με αρνείσαι

Δημοσίευση: 12.05.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Απόψε πάλι κλαίς κι είναι απ’ τα στήθη
που με βύζαξες πιο βαριά η φωνή.
Το σώμα σου αρνείται τη στοργή.
Δεν είναι πια μαζί με το έμβρυο εγκλωβισμένο.

Κι εγώ μικρός ούτε λαλώ, ούτε το κλάμα τι θα πει γνωρίζω.
Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.
Παραληρείς αδιάκοπα στης φύσης την ανταμοιβή
δεν ξενυχτάς στην κλίνη μου λες κι είν’ νεκρού ένας τάφος.
Είσαι στον ύπνο επιρρεπής, συνειδητή αποστροφή.
Πεινώ, μα συμπαράσταση στη λύπη σου κρατάω.
Έγδαρες χείλη και ο λαιμός σαν πυρωμένο στέφανο
στις λέξεις πριν να βγουν εγκαύματα μοιράζει.

Πόδια γυμνά με κούνια όμοια.
Μάγουλα δήθεν ροδαλά-αποτέλεσμα καλλωπισμού.
Φαντάσματα των συγγενών και ο στερεότυπός σου
ρόλος κηδεμόνα σε στοιχειώνει.

Είναι βαριές οι αλυσίδες, μάνα.
Όσα τα βάρη τόσο και το κύρτωμα της πλάτης.
Όσα τα πάθη τόσο πιο μανταλωμένη
και η ψυχή.

Μα ξέρεις, ίσως τη φορά αυτή δεν είναι δα και τόση η ζημία.
Εγώ στα γόνατα και ίσως το τραύμα κουβαλήσω και σε ξαλαφρώσω.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Με αγγιξε παρα πολυ η συντριβη…. Σας ευχαριστω!

    Απάντηση
  2. Αλεξάνδρα Στελλάκη

    Εγώ σας ευχαριστώ 🙂 με τιμάτε…

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    […] Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.[…]

    Οχι. Να μην το κουβαλήσει το τραύμα…να μην την ξεφορτώσει..!! Είναι άδικο πια.,..να θηλάζει η μάνα τις δικές της στεναχώριες και να πετσοκόβει τη χαρά του παιδιού της..

    γράφεις υπέροχα…
    Καλημέρα

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Για δυνατούς…..αναγνώστες!!!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου