Μη με αρνείσαι

12.05.2016

Απόψε πάλι κλαίς κι είναι απ’ τα στήθη
που με βύζαξες πιο βαριά η φωνή.
Το σώμα σου αρνείται τη στοργή.
Δεν είναι πια μαζί με το έμβρυο εγκλωβισμένο.

Κι εγώ μικρός ούτε λαλώ, ούτε το κλάμα τι θα πει γνωρίζω.
Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.
Παραληρείς αδιάκοπα στης φύσης την ανταμοιβή
δεν ξενυχτάς στην κλίνη μου λες κι είν’ νεκρού ένας τάφος.
Είσαι στον ύπνο επιρρεπής, συνειδητή αποστροφή.
Πεινώ, μα συμπαράσταση στη λύπη σου κρατάω.
Έγδαρες χείλη και ο λαιμός σαν πυρωμένο στέφανο
στις λέξεις πριν να βγουν εγκαύματα μοιράζει.

Πόδια γυμνά με κούνια όμοια.
Μάγουλα δήθεν ροδαλά-αποτέλεσμα καλλωπισμού.
Φαντάσματα των συγγενών και ο στερεότυπός σου
ρόλος κηδεμόνα σε στοιχειώνει.

Είναι βαριές οι αλυσίδες, μάνα.
Όσα τα βάρη τόσο και το κύρτωμα της πλάτης.
Όσα τα πάθη τόσο πιο μανταλωμένη
και η ψυχή.

Μα ξέρεις, ίσως τη φορά αυτή δεν είναι δα και τόση η ζημία.
Εγώ στα γόνατα και ίσως το τραύμα κουβαλήσω και σε ξαλαφρώσω.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Με αγγιξε παρα πολυ η συντριβη…. Σας ευχαριστω!

    Απάντηση
  2. Αλεξάνδρα Στελλάκη

    Εγώ σας ευχαριστώ 🙂 με τιμάτε…

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    […] Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.[…]

    Οχι. Να μην το κουβαλήσει το τραύμα…να μην την ξεφορτώσει..!! Είναι άδικο πια.,..να θηλάζει η μάνα τις δικές της στεναχώριες και να πετσοκόβει τη χαρά του παιδιού της..

    γράφεις υπέροχα…
    Καλημέρα

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Για δυνατούς…..αναγνώστες!!!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου