Μη με αρνείσαι

12.05.2016

Απόψε πάλι κλαίς κι είναι απ’ τα στήθη
που με βύζαξες πιο βαριά η φωνή.
Το σώμα σου αρνείται τη στοργή.
Δεν είναι πια μαζί με το έμβρυο εγκλωβισμένο.

Κι εγώ μικρός ούτε λαλώ, ούτε το κλάμα τι θα πει γνωρίζω.
Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.
Παραληρείς αδιάκοπα στης φύσης την ανταμοιβή
δεν ξενυχτάς στην κλίνη μου λες κι είν’ νεκρού ένας τάφος.
Είσαι στον ύπνο επιρρεπής, συνειδητή αποστροφή.
Πεινώ, μα συμπαράσταση στη λύπη σου κρατάω.
Έγδαρες χείλη και ο λαιμός σαν πυρωμένο στέφανο
στις λέξεις πριν να βγουν εγκαύματα μοιράζει.

Πόδια γυμνά με κούνια όμοια.
Μάγουλα δήθεν ροδαλά-αποτέλεσμα καλλωπισμού.
Φαντάσματα των συγγενών και ο στερεότυπός σου
ρόλος κηδεμόνα σε στοιχειώνει.

Είναι βαριές οι αλυσίδες, μάνα.
Όσα τα βάρη τόσο και το κύρτωμα της πλάτης.
Όσα τα πάθη τόσο πιο μανταλωμένη
και η ψυχή.

Μα ξέρεις, ίσως τη φορά αυτή δεν είναι δα και τόση η ζημία.
Εγώ στα γόνατα και ίσως το τραύμα κουβαλήσω και σε ξαλαφρώσω.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Με αγγιξε παρα πολυ η συντριβη…. Σας ευχαριστω!

    Απάντηση
  2. Αλεξάνδρα Στελλάκη

    Εγώ σας ευχαριστώ 🙂 με τιμάτε…

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    […] Παρηγοριά για ένα μωρό να υιοθετεί της μάνας τη συνήθεια.[…]

    Οχι. Να μην το κουβαλήσει το τραύμα…να μην την ξεφορτώσει..!! Είναι άδικο πια.,..να θηλάζει η μάνα τις δικές της στεναχώριες και να πετσοκόβει τη χαρά του παιδιού της..

    γράφεις υπέροχα…
    Καλημέρα

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Για δυνατούς…..αναγνώστες!!!!!!!!!!!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου