Είναι τόσο δύσκολο να μιλάς για ένα βιβλίο που για σένα σημαίνει πολλά περισσότερα από ένα απλό ανάγνωσμα και πραγματικά δε ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Ξέρω πως η γνώμη μου είναι τελείως υποκειμενική και πιθανών πολλοί να μη συμφωνήσουν μαζί μου λέγοντας ότι είναι απλά ένα ελαφρύ ανάγνωσμα χωρίς απαιτήσεις. Ίσως και να έχουν δίκιο. Εξαρτάται από το πόσο καταφέρνει ένα βιβλίο να σε αγγίζει, να μιλάει στη ψυχή σου και να γίνεται κομμάτι σου από τη πρώτη μέρα που το διάβασες μέχρι σήμερα. Γιατί αυτό πέτυχε το συγκεκριμένο βιβλίο και δεν είναι υπερβολή που το λέω. Για να μην είμαι τελείως απόλυτη θα πω ότι θα πρέπει να περάσει πάρα πολύς καιρός για να καταφέρει μια συγγραφέας να μιλήσει στη καρδιά μου σε τέτοιο βαθμό όσο η Μεταξία Κράλλη, κι όχι ότι δεν υπάρχει περίπτωση άλλος συγγραφέας να καταφέρει να το πετύχει. Ας μην είμαστε απόλυτοι στη ζωή, τα πράγματα συνεχώς αλλάζουν, για τώρα τουλάχιστον είναι για μένα μακράν η καλύτερη συγγραφέας του είδους, καθώς διαβάζοντας και τα 2 επόμενα βιβλία της, το ‘’Η αγάπη φόβο φέρνει’’ και τη ‘’Δεύτερη πράξη’’, μου το επιβεβαίωσε περίτρανα.

Καλοκαίρι 2012 λοιπόν-σημαδιακή η εποχή, είμαι σίγουρη, και χωρίς να ξέρω ποια είναι η Μεταξία Κράλλη, μου έκανε εντύπωση πώς μια νέα συγγραφέας που χρησιμοποιεί μάλιστα ψευδώνυμο-άλλο μέγα μυστήριο για το ποιος κρύβεται τελικά πίσω από αυτό το όνομα-που δεν έχει κάνει καμία παρουσίαση, κανένας αναγνώστης δε ξέρει πώς είναι, δεν υπάρχει καν ένας τρόπος επικοινωνίας τηλεφωνικά ή ιντερνετικά μαζί της, κατάφερε κι έκανε τόσο καλή εντύπωση με το πρώτο της βιβλίο κι οι θετικές κριτικές άρχισαν να πέφτουν απανωτά. Θα μου πείτε, επηρεάζεσαι από τις κριτικές; Σαφώς και όχι πάντα καθώς ουκ ολίγες φορές έχουμε φάει τα μούτρα μας με βιβλία που αλλιώς παρουσιάζονταν κι αλλιώς ήταν στη πραγματικότητα, ουκ όμως και ολίγες φορές έχουμε ανακαλύψει αριστουργήματα που δικαίως κατέχουν αυτό το τίτλο. Βλέποντας λοιπόν αφενός τα θετικά σχόλια, αφετέρου κάτι στην υπόθεση που με ιντρίγκαρε ότι δε μπορεί, κάτι καλό θα διαβάσω, τόλμησα κι έκανα την αγορά του συγκεκριμένου βιβλίου. Δε ξέρω τι περίμενα να διαβάσω, δε ξέρω τι περίμενα να αισθανθώ, σίγουρα όμως δε φανταζόμουν ποτέ ότι η καρδιά μου θα χτυπούσε τόσο δυνατά από ένα σημείο κι ύστερα, ότι θα τράβαγα κυριολεκτικά τις σελίδες για να μη τελειώσει νωρίτερα, ότι θα διάβαζα ξανά και ξανά τα πιο αγαπημένα μου σημεία γιατί πλέον είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στο μυαλό μου. Αυτό όμως συνέβη και έμελλε να με σημαδέψει για πάντα.

Ίσως η αντίδραση μου να φαίνεται υπερβολική από την άποψη ότι η ιστορία θεωρητικά δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο-μια νεαρή γυναίκα, η Μάρθα επιστρέφει από το Παρίσι, όπου μένει για πολλά χρόνια, στην Ελλάδα, με αφορμή το θάνατο του αδερφού της και της νύφης της κι εκεί ξανασυναντάει τον νεανικό της έρωτα, τον Δημήτρη, όπου η μεταξύ τους σχέση δεν έχει πει ακόμη τη τελευταία της λέξη, καθώς και πολλά δευτερεύοντα πρόσωπα που μπλέκουν ανάμεσα τους, η ανεπανάληπτη Αλίκη, ο ξεχωριστός Αχιλλέας, η ντροπαλή Αντιγόνη, ο μοναδικός για πολλούς λόγους Άγης κι η νεαρή Ιωάννα, λέγοντας τη δική τους ιστορία-ή κάτι που ίσως δεν έχουμε διαβάσει σε άλλα βιβλία. Αυτό όμως που πέτυχε με ένα μοναδικό τρόπο η Κράλλη είναι να πλάσει ήρωες τόσο μα τόσο αληθινούς που να νομίζεις ότι τους ξέρεις, ότι είναι οι φίλοι σου, οι γείτονες σου, οι συνάδελφοι σου, και να αποτυπώσει στο χαρτί τη ζωή τους όπως ακριβώς είναι. Είναι τόσο ζωντανοί και παραστατικοί οι διάλογοι που σε κάνουν να νιώθεις κομμάτι του βιβλίου, με κοφτές και γρήγορες φράσεις, απίστευτο χιούμορ και εξαιρετικά εύστοχες ατάκες αλλά και ένα μοναδικό συναίσθημα που ξεχειλίζει από κάθε σελίδα και σε συνεπαίρνει, τον έρωτα. Χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή σαπουνοπερικό ή γλυκανάλατο-που θα μπορούσε κάλλιστα γιατί είχε όλα τα στοιχεία-καταφέρνει να χτίσει κομμάτι-κομμάτι τα συναισθήματα των ηρώων, να τους κάνει να πείθουν με τις αντιδράσεις τους και για την πορεία που ακολουθούν στη ζωή τους, ακόμη κι αν δε συμφωνείς πάντα μαζί τους, και να περνάει μηνύματα χωρίς να γίνεται δασκαλίστικο ή δήθεν. Αν αυτό δεν είναι επιτυχία για πρώτο αλλά και για κάθε βιβλίο, τι είναι;

Θα μπορούσα να πω πολλά περισσότερα αλλά δε νομίζω ότι χρειάζεται, ο καλύτερος τρόπος για να πειστεί κάποιος για το αν είναι καλό το βιβλίο είναι απλά να το διαβάσει. Να αφήσει τους ήρωες να του μιλήσουν ένας ένας ξεχωριστά και αν διαβαστεί χωρίς προκαταλήψεις και ενδοιασμούς, σίγουρα θα πει πολλά. Για μένα είναι μοναδικό. Απλά.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου