Μονοπάτια της εσωτερικής μας ποίησης

31.10.2018

 

Τα αέρινα μονοπάτια της εσωτερικής μας ποίησης

τα γιγαντώσαμε στις ευφάνταστες μητρογενείς επελάσεις

της ζυμωμένης σκέψης μας, τα συγκρίναμε με τα κοινωνικά

πεπραγμένα της μεταβατικής μνησικακίας μας και τέλος

τα αναγάγαμε στα ξεχασμένα είδωλα της κακεντρεχούς

φιληδονίας μας.

Συντομεύσαμε τα ρητά δεδομένα της ενδογενούς

περιπέτειας μας και αναθαρρήσαμε στην μεστωμένη

συμπύκνωση της εγωκεντρικής ηττοπάθειας μας,

της ατελούς παραφροσύνης μας, μετερίζι της τυχάρπαστης

ενηλικίωσης μας.

Δεν θα μετανιώσουμε για το αναπότρεπτο παρόν που

εμβολιάσαμε στην αλλογενή συνύπαρξη μας με μεταθανάτια

κλίμακα κοινωνικής δικτύωσης στρατευμένης σε μηδενικά

ενδεχόμενα και συμπορεύσασας με αλλόκοσμες ματαιωτικές

απαντήσεις.

Αναμοχλεύσαμε την καθημαγμένη αξιοπρέπεια μας σε τόνους

από πέλαγα εγκόσμιας αυταπάτης, ενστερνιστήκαμε τις

επίβουλες οράσεις θνησιγενών παλαιομοδίτικων φρικαλεοτήτων,

κηδεύσαμε την εντεταλμένη πενία συκοφαντικών προτεραιοτήτων,

στομώνοντας την ανεξερεύνητη πλάνη χαοτικών συχνοτήτων.

Παραδώσαμε το φεγγάρι στην έπαρση της μελλοντικής του

οφθαλμαπάτης αποτολμώντας την εκτοπισμένη αρμονία

στην σύζευξη πολυσχιδών ανεφάρμοστων συνταγοδοτήσεων,

ενοχλητικών παρεκκλίσεων, συνταιριασμένων λογοδοτήσεων,

κοινωνικά αναθεωρήσιμων, αποφατικά διεκδικήσιμων,

επιτελικά σιγκλίσιμων.

_

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου