Επιλέξτε Page

Μου λείπεις, της Ζωής Δικταίου

31.10.2015

 

 

Μου λείπεις,
η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη
η μέρα προχωρά

με την φυσική σου απουσία
πιο έντονη κι από την ίδια

την παρουσία σου τότε
σαν κάτι να εξιδανικεύει το παρελθόν

η αρμύρα καίει τα ματοτσίνορα

σωπαίνω αναγκαστικά
οι επιθυμίες δεν θ' αποκτήσουν αντίκρισμα
καταριέμαι ώρες και ανθρώπους
ψάχνω το νόημα στις στιγμές.
Προσκαλείς την προσοχή και τη θύμηση

με τρόπο άγνωστο
για να ζεις στο παρόν, το δικό μου παρόν
πνοή και αύρα μιας παγκόσμιας ψυχής.
Τα λόγια της Αγάπης κρέμονται

στα πέτρινα γεφύρια
στον ορίζοντα με γράμματα του κεραυνού η απόσταση
με την καινούρια βροχή θα δραπετεύσω.

Ο νους μεθά από καλοκαιρινή διάθεση
η καρδιά κλειστή κατασκόνιστη

από αναμνήσεις

κλείνω τα παραθυρόφυλλα

για να σκοτεινιάζει

το δωμάτιο το μεσημέρι,
όταν τα όνειρα σηκώνουν άγκυρα

οι αισθήσεις

ναύτες στα ψηλά κατάρτια,

θέλουν ν' αρμενίσουν στο πέλαγο

αναζητώντας το άπιαστο.

Χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις
στα κύματα της σκέψης σου
Αύριο...στον ήσυχο εξώστη με θέα εντός
κρυμμένες οι ήσυχες μέρες

και οι όμορφες νύχτες.
Προτιμάς τη φυσική κατάσταση

των πραγμάτων
αφοσιωμένος στο άπειρο
νιώθεις την αύρα της θάλασσας
ακούς τον παφλασμό του θυμού της
και το κάλεσμα της νοσταλγίας
το φως περιμένει τα σημάδια

της αλήθειας
κι ας αναπνέεις
σε άλλη πόλη, σε άλλο χρόνο,

σε άλλο όνειρο.
Βλέπεις πια πέρα από το προφανές
κρατάς ανοικτό λογαριασμό

με τον Έρωτα
πιο δυνατός απ' το φόβο
ανοιγοκλείνεις τα χέρια

μα χωρίς αγκαλιά
καταλαβαίνεις το σφάλμα
για το ίδιο λάθος ανοίγεις μυστικά τις πύλες.
Ζητάς... Αύριο να ξεριζώσω

τα κενά απ' τη σκέψη σου
να τα γεμίσω φεγγάρια κι άσπρα γιασεμιά.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τι θέση κι αυτή… ήσυχος εξωστης με θέα εντός…. έντονη η απουσία … Ως εδώ κρέμασε η Αγάπη τις λέξεις της που την πονουν…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Το θρόισμα της ψυχής φτάνει μυστηριωδώς τις περισσότερες φορές, μια θύμηση, ένα αεράκι που τρύπωσε ανάμεσα στις φυλλωσιές και τις ασημένιες πρωινές ανταύγειες και καταφέρνει να μας επηρεάζει έστω κι αν δεν εκφράσουμε ούτε μια λέξη, κοιτάζοντας μόνο μέσα μας, εκεί στ’ ανοιχτά της πληγής που μας ταξίδεψε η σιωπή, εκεί που αγαπήσαμε τη συνγυμνασία των αισθήσεων. Ευχαριστώ Μάχη .

    Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”…να ξεριζώσω τα κανά από τη σκέψη σου, να τα γεμίσω φεγγάρια και άσπρα γιασεμιά!”…Τι ποιητική φαντασία και η δική σου βρε Ζωή και πόσο ευτυχισμένος αυτός που θα υποστε’ί αυτή την διεργασία του μυαλού του από σένα!!!!

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Στα φεγγάρια και στα γιασεμιά, χορεύουν όμορφα οι μελωδίες σου, για να μην ακούγεται ο θόρυβος της κενής σκέψης. Ευχαριστώ Λένα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου