Μπορούμε να γεννηθούμε γέροι, όπως μπορούμε να πεθάνουμε νέοι

25.05.2018

Με-γα-λώ-νω. Ρήμα που τρομάζει όταν η εφηβεία αποτελεί ένα αρκετά μακρύ παρελθόν και όταν τα πρώτα –ήντα ή και για κάποιους τα τελευταία –άντα είναι προ των πυλών. Μεγαλώνω θα πει γίνομαι μεγαλύτερος ως προς ένα μέγεθος, όπως είναι η ηλικία. Μα όταν μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε. Φτάνουμε πιο κοντά στα σκαλοπάτια εκείνα που συνθέτουν ένα διαφορετικό κομμάτι σοφίας. Σαν να έχουμε ενώσει ένα μεγάλο κομμάτι από το παζλ που έχουμε βαλθεί να ολοκληρώσουμε. Κάθε χρονιά, κάποια κομμάτια βρίσκουν την θέση τους και εμείς αν είμαστε προσεκτικοί ανακαλύπτουμε την γενικότερη εικόνα ύπαρξής μας.

“Τα σαράντα χρόνια είναι τα γηρατειά της νεότητας. Τα πενήντα, η νεότητα των γερόντων.” Βίκτωρ Ουγκώ

Μεγαλώνουμε λοιπόν και τα κεριά στην γενέθλια τούρτα δεν έχουνε σκοπό να τρομάξουν, ούτε να προκαλέσουν πυρκαγιά ούτε και να λιώσουν το λαχταριστό γλυκό. Τα κεριά ανάβουν δείχνοντάς μας πως κάθε χρονιά έχει πιο δυνατή φλόγα τούτη η γιορτή. Πως κάθε χρονιά έχουμε την δύναμη να τραβήξουμε την ιστορία μας ακόμα πιο μακριά. Πως κάθε χρονιά που περνά το χειροκρότημα για το σβήσιμο των κεριών δεν είναι τίποτε άλλο από το χειροκρότημα που θαυμάζει το ετήσιο κατόρθωμά μας.

“Στα πενήντα, όλοι έχουν τα πρόσωπο που τους αξίζει” Τζορτζ Όργουελ

Μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο επιλεκτικοί, πιο ξεκάθαροι πιο σίγουροι. Γινόμαστε πιο δύστροποι και πιο μυστήριοι και πιο επιφυλακτικοί. Μεγαλώνουμε και επιλέγουμε εκείνα που μας κάνουν στιγμιαία ευτυχισμένους και προστατεύουμε περισσότερο από ό,τι πριν την ψυχική μας υγεία. Μεγαλώνουμε και πλησιάζουμε εκείνους που μπορούν να γελάνε, να λένε αστεία να χαίρονται με την απλότητα που διαθέτει η μέρα.

Μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε και στα συναισθήματα. Αγαπάμε βαθιά, ερωτευόμαστε με έναν καθηλωτικό τρόπο, λυπούμαστε με έναν τρόπο που μουδιάζει την καρδιά, θυμώνουμε έντονα. Ξαφνικά οι συναισθηματικές εκπτώσεις που κάναμε τόσο καιρό μας πνίγουν. Ο χρόνος λιγοστεύει και παραδεχόμαστε πως δεν επιζητούμε τίποτε άλλο από την ειλικρίνεια, τον αυθορμητισμό και την εξωτερίκευση εαυτού.

“Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε” Oliver W. Holmes

Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε πως φίλοι δεν είναι οι «κολλητοί» με τους οποίους κάνουμε τα πάντα και πως οικογένεια δεν είναι μόνο εκείνοι με τους οποίους συνδεόμαστε με κοινό αίμα, επίθετο ή καταγωγή. Μεγαλώνουμε και σπάμε την καταναγκαστική μονογαμία στην όποια σχέση. Αρπάζουμε το γλυκό από το πιάτο με θράσος και λέμε πιο εύκολα το τώρα ή το ποτέ. Μεγαλώνουμε και γινόμαστε πιο τολμηροί και λιγότερο συγκαταβατικοί.

“Ζήσε τη ζωή σου και ξέχασε την ηλικία σου” Ζαν-Πωλ Ρίχτερ

Μεγαλώνουμε και το κουδούνι που φοβόμαστε ότι μπορεί πολύ εύκολα να χτυπήσει και να ορίσει το game over τούτου του Level  μας κάνει περισσότερο ήρωες από ό,τι πριν. Τολμάμε τις δύσκολες λέξεις. Επιζητάμε την συνύπαρξη. Απατάμε την μοναξιά. Μα κι από την άλλη αγκαλιάζουμε με θέρμη στιγμές που έχουμε ανάγκη να ταξιδέψουμε μέσα μας. Αποκτάμε την ικανότητα του ταξιδευτή, του εξερευνητή του εαυτού μας. Δύσκολα ταξίδια, με εμπόδια και φουρτουνιασμένες θάλασσες στο διάβα της θύμησης και της όποιας παλιότερης στέρησης έρχονται να σταθούν εχθροί μα και φίλοι σε τούτη την εσωτερική πάλη. Μεγαλώνουμε και θέλουμε να κερδίσουμε εαυτόν ακόμα και αν η ζωή αυτή δεν φτιάχτηκε για να τον πολεμήσουμε.

Μεγαλώνουμε. Κρεμάμε κάθε χρονιά μια διαδρομή που μας πήγε κάπου ή και σε πολλά μέρη. Σημειώνουμε στο χάρτη τι είδαμε και τι ξεχωρίσαμε και καταγράφουμε τα σπουδαία μας. Αποκτάμε σημεία σταθερά σε μια μνήμη που ολοένα γίνεται ασθενική. Επιστρέφουμε στην δεκάδα σαν τα παιδιά. Με όσα μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών. 1..2..3..4..5…6..7..8..9..10… Μέσα μας κατηγοριοποιούνται με έναν τρόπο σταθερό και βέβαιο τα πράγματα και οι άνθρωποι που μετράνε. Δεκάδες-δεκάδες από σκέψεις, από ανθρώπους από επιλογές απόλαυσης.

“Ένας γέρος είναι ένα παιδί με παρελθόν” Zarko Petan

Μεγαλώνουμε και τούτο το κερί που σβήνουμε κάθε φορά δεν είναι διόλου τρομακτικό. Είναι όμορφο! Βαστά πάνω του στιγμές που ενωθήκαν και δώσαν δύναμη, ενέργεια. Μεγαλώνουμε και προχωράμε με τα καλά και τα στραβά μας παραδεχόμενοι την ομορφιά και των δύο. Αγαπάμε περισσότερο την καμπούρα μας και βγάζουμε πιο εύκολα την γλώσσα στον όποιον καθρέφτη. Πετάμε τα φτηνά μα και τις φτηνές επιλογές. Βολευόμαστε λιγότερο εκεί που μας βολεύουν οι άλλοι και προκαλούμε περισσότερο με την συμπεριφορά μας. Γινόμαστε πιο γνήσιοι εαυτοί, πιο ειλικρινείς ακόμα και αν αυτό κάνει πολλούς να τρομάξουν. Στην πραγματικότητα, εκείνοι που τρομάζουν ή και που φεύγουν απο κοντά μας, δεν ταίριαξαν ποτέ με την ειλικρίνειά μας. Σαν να αγαπάς κάποιον από μια σέλφι σε ένα προφίλ κι όταν τον βλέπεις από κοντά απογοητεύεσαι. Μα πλέον ξέρουμε πως οι άνθρωποι που σε τούτη την επαφή με την όποια πραγματικότητά μας το “σκάνε”, είναι εκείνοι που δεν γράψανε ποτέ το “δικοί μας” στην καρδιά. Μεγαλώνουμε και όλα αυτά πλέον που μας ορίζουν, αγαπάνε να πατάνε σε αλήθειες. Σεβόμαστε εμάς τους ίδιους. Τις επιλογές μας. Τα ναι μας και τα όχι μας.

Κι είναι αυτή η νέα ρυτίδα στο πρόσωπο, κοντά στα μάτια που τσακίζει όταν γελάμε αληθινά που επιβεβαιώνει την ομορφιά αυτής της ανάπτυξης. Το πέρασμά μας δηλαδή από την “εφηβεία των συναισθημάτων μας” στην ενήλικη πια ζωή τους…

Όσο για την συγγραφέα του κειμένου ταυτίζεται και αφιερώνει προσωπικά αυτή την φορά την όμορφη φρασούλα της Margaret Atwood: Χρόνια ήθελα να είμαι μεγαλύτερη, και τώρα είμαι” με ιδιαίτερο ευχαριστήριο σημείωμα για τα γενναία 39 της που κλείσανε γεμάτα από στιγμές και ανθρώπους όμορφους παλιούς και νέους στην ζωή της.

*ο τίτλος του σημερινού άρθρου “Μπορούμε να γεννηθούμε γέροι, όπως μπορούμε να πεθάνουμε νέοι” είναι από τον Jean Cocteau 

Ακολουθήστε μας

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Το όνομα του Βίκτωρος Ουγκώ (1802-1885) είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τα μυθιστορήματά του, όπως «Η Παναγία των Παρισίων» και «Οι Άθλιοι», ωστόσο το έργο του περιλαμβάνει, επίσης, δοκίμια, διηγήματα, θεατρικά  και ποιήματα, με μία ευρεία θεματολογία γύρω από τις...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

- γράφει η Άννα Αργύρη - Οι μορφές χάνονται η μια μέσα στην άλλη, καθώς οι χρωματικοί τόνοι μεταβαίνουν απαλά από τη σκιά στο φως, "σαν τον καπνό που διαλύεται" (Sfumato). Τα περιγράμματα σβήνουν και δημιουργείται το ασαφές. Το αίνιγμα. 15 Απριλίου 1452 γεννιέται ο...

Πληγωμένη Άνοιξη

Πληγωμένη Άνοιξη

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η Άνοιξη, ως περίοδος Αναγέννησης και άνθησης, συχνά αποτελεί συνώνυμο της ζωής και της ευτυχίας. Ωστόσο, καμιά γέννα δεν προκύπτει χωρίς ωδίνες και μάλιστα – σε ορισμένες περιπτώσεις- ο πόνος ξεπερνά κατά πολύ και επισκιάζει την ακμή της...

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Διαβάστε κι αυτά

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη...

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

  Βαγγέλης Χρόνης Κωνσταντίνος Μπούρας ‘Μελλοντική ελευθερία’   «Ο χορευτής αφού λειτούργησε στην σκηνή υπό τον ήχο των στίχων αποχώρησε εξαντλημένος. Είχε καταφέρει να προσθέσει νέες λέξεις όπως δεν τις είχε διανοηθεί ο ποιητής. Γράφει και ο χορευτής...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου