Να το θυμάσαι, πριν χαράξει η Άνοιξη

8.12.2015

 

 

Το πείσμα και η σιωπή σε σημαδεύουν
πως να βαστάξει η νιότη τόσο φως
μακριά το πέλαγος
φουρτούνες γέννησε.
Μάχεσαι, με τους ανέμους
στην πιο ακρινή βίγλα Του Έρωτα
κι όλο καλείς στην ερημιά σου
θαλασσοπούλια με τα κέρινα φτερά
να μεταλάβουν,
απ' το αίμα το θολό την περηφάνια σου
κι έτσι γιορτάζεις
τη χαρά και το χαμό
κι απ' την αρχή
το παραμύθι ξετυλίγεις
κλωστή μεταξωτή και μήλο κόκκινο.
Γυρίζεις,
τη λαθρακιασμένη ανέμη
στον παλιό καιρό
για να χωρέσει η αιωνιότητα στις χούφτες μας
για να ζεστάνει
στην πυρωμένη σου καρδιά
τα παγωμένα χέρια του ο θεός,
ένα ξημέρωμα ακριβό
σε στράτα γνώριμη.
Αύριο, όταν τα όνειρα,
γλιστρούν αθόρυβα στο φεγγαρόφωτο
μια νύχτα μαγεμένη θα αφήσουνε
στο χώμα το κουκούλι
το βλέμμα κεραυνός  θα υψωθεί
πέρα απ' τα ανθρώπινα
και η μοίρα αρχόντισσα πρωτόσταλτη
θα στρώσει τάβλα ρεθεμνιώτικη
στο κάστρο
και μαρουβά θε να κεράσει τη γενιά που δεν εγέρασε.
Να το θυμάσαι, πριν χαράξει η Άνοιξη
θ' ανοίξει δρόμο η Δρακοκαβαλάρισσα
και στης Σελένας το φαρδύ αλωνάκι
μέσα στις ανθισμένες τις φασκομηλιές
θα σύρει πρώτη
όπως τότε το χορό του λυτρωμού
κουδούνια φορτωμένη
στα σαντάλια της
και τ' άγιο πρόσφορο
απ' το κανίσκι της χαράς
θα μας μοιράσει δίκια η Ζωή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]και η μοίρα αρχόντισσα πρωτόσταλτη
    θα στρώσει τάβλα ρεθεμνιώτικη στο κάστρο
    και μαρουβά θε να κεράσει τη γενιά που δεν εγέρασε…[…]

    Όμορφα λόγια..με το κρητικό άρωμα να τα διαπερνά…και γλυκιά η αναμονή αυτής της δίκαιης μοιρασιάς…

    Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλημέρα Μάχη. Φτάνει μόνο μια σκέψη καμιά φορά, για να γυρίσω μοναστραπίς πίσω, να ονειρευτώ απ’ την αρχή, να ακούσω τα καλέσματα, να αισθανθώ το φως και την αξία της μάχης… Ευχαριστώ από καρδιάς. Εν’ ονόματι της Αγάπης, πάντα.

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    κι έτσι γιορτάζεις
    τη χαρά και το χαμό
    κι απ’ την αρχή
    το παραμύθι ξετυλίγεις
    Πολύ όμορφο το ποίημα σου Ζωή, μπράβο σου!!!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Υπέροχο το ποίημά σας Ζωή με εικόνες που μας ταξιδεύουν με μια γλυκιά ηρεμία!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ωραίο!!

    Απάντηση
  5. Ζωή Δικταίου

    «Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια; Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια». (Νίκος Καζαντζάκης). Ευχή, να καταφέρει να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια του ο θεός, στην καρδιά όσων έμειναν να καίγονται από τις αλήθειες, λέγοντας παραμύθια και γράφοντας στίχους. Ευχαριστώ Έλενα.

    Απάντηση
  6. Ασημινα Λεοντη

    Θαυμασιο κ Ζωη!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου