Νεράιδα

26.08.2016

young_girl_fairytale

Νεραϊδαχτίδα της αναταραγμένης θάλασσας,
σε βλέπω να παίζεις με την αγάπη των κυμάτων της.

Σ’ ακούω να τραγουδάς ύμνους στην αύρα του φεγγαριού,
ανιχνεύοντας τα υπόγεια ρεύματα της ψυχής σου.

Να στολίζεις με κοχύλια το κεχριμπαρένιο σώμα σου,
κυρά του μυστηριακού βυθού της χώρας των κοχυλιών.

Πάρε με μαζί σου, να ταξιδέψω στο απέραντο γαλάζιο,
με τα γλαροπούλια πάνωθε, να μας συντροφεύουν.

Μέχρι το σημείο εκείνο που ενώνεται με τον ορίζοντα
και μαζεύοντας όλα τα πεφταστέρια που δύουν εκεί,
να αφήσω στη θέση τους απαλά τις σκέψεις μου,
και κάθε λογής-λογής αραχνοΰφαντα πνοής ονείρατα.


Στα όνειρά μου να σ’ έχω αγκαλιά, ν’ αδράξω τη στιγμή της ατέλειωτης ομορφιάς του κόσμου.


Και κάθε που ένα λουλούδι ανοίγει τα πέταλά του όπως μπροστά στην ανοιξιάτικη ηλιαχτίδα, να γίνομαι κι εγώ λουλούδι, καρφωμένο στα χρυσαφένια μαλλιά σου.


Αν μπορούσα να θρέψω με λόγια την καρδιά σου, αυτήν που κατοικεί στα βάθη των ωκεανών, θα έψαχνα στις ακρογιαλιές και στ’ άγρια βράχια, εκεί που ζωγράφιζες τους έρωτες σου, περιδιαβαίνοντας στα γλυκά πρωινά εκείνου του καλοκαιριού που σε γνώρισα.

-

γράφει ο Δημήτριος Φωκιανός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ayla

    Δύσκολο να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα που μου αφήνει η ανάγνωσή του!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου