Νυχτερινός Ταξιδιώτης

25.02.2014

 

Ταξίδεψα παντού, σ’ολης της γης τα μέρη

Τον κόσμο όλο γύρισα στα μήκη και στα πλάτη

Από τον πιο βαθύ βυθό, στό πιο μακρύ αστέρι

Όλα αποδείχτηκαν καπνός, αέρας και απάτη

 

Από χαράδρες πέρασα κι από σχιστά λαγκάδια

Τις πιο απάτητες κορφές πάτησα του Καυκάσου

Κάτω απ’ του Νότου το σταυρό, πέρασα χίλια βράδια

Γυρεύοντας την άπιαστη κι απατηλή σκιά σου

 

Σε γύρεψα στου Μαρακές τα φωτεινά παζάρια

Ανάμεσα σε βότανα κι εξωτικά κασμίρια

Του Masyaf[1] αγνάντεψα τα ολόγιομα φεγγάρια

Και στου Ορόντη έκλαψα τα πέτρινα γεφύρια

 

Χιλιάδες λεύγες διάνυσα σε άτια δίχως γκέμια

Διέσχισα την έρημο καβάλα σε καμήλες

Στου Ιμπραήμ Αλή Σουλτάν πέζεψα τα χαρέμια

Γνωρίζοντας νέες ηδονές, γλυκιές ανατριχίλες

 

Στα τροπικά της Ίντιας ξαπόστασα τα δάση

Και στο λιμάνι ρώτησα για σένα στη Σαγκάη

Έφτασα που άλλος άνθρωπος δεν μπόρεσε να φτάσει

Που νανουρίζει η θάλασσα κι ο άνεμος βογκάει

 

Γνώρισα μάγους και γκουρού Ανατολής και Δύσης

Που με γητείες μαγεύανε τον πόνο και τη θλίψη

Τέρατα αντάμωσα πολλά και θαύματα της φύσης

Κι όλα τα πλάσματα της γης που τώρα έχουν εκλείψει

 

Σε άγνωστους πολιτισμούς που τώρα έχουν πεθάνει

Βρήκα θαμμένα μυστικά, την πιο πανάρχαια γνώση

Παλιούς Θεούς που χάθηκαν, αλήθειες που βγήκαν πλάνη

Δυνάμεις που δεν τόλμησε κανείς να ξεκλειδώσει

 

Μπήκα σε τρικάταρτες ισπανικές γαλέρες

Και όργωσα τις θάλασσες μέχρι την Ατλαντίδα

Γοργά τα χρόνια πέρασαν, όπως περνούν οι μέρες

Έχοντας την Ceridwen[2], μοναδική πυξίδα

 

Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις

Νυχτερινός απέμεινα εγώ, του ονείρου ταξιδιώτης

Ψάχνοντας ακατάπαυστα μιας άπιαστης Σελήνης

Το φως, εκείνο το απαλό από το πρόσωπό της.

 

 

Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι"

https://www.facebook.com/OPoihthsKaiToFeggari

©Αντωνίου Ανδρέας

 


[1] Masyaf : Πόλη της Συρίας χτισμένη στον ποταμό Ορόντη

[2] Ceridwen : Κελτική Θεά του Φεγγαριού και της ποιητικής έμπνευσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις”

    Όμορφο οδοιπορικό ανά την υφήλιο στην αέναη αναζήτηση του άπιαστου ονείρου!

    Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ για τα θερμά σας σχόλια!

      Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ ειλικρινά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου