Νυχτερινός Ταξιδιώτης

25.02.2014

 

Ταξίδεψα παντού, σ’ολης της γης τα μέρη

Τον κόσμο όλο γύρισα στα μήκη και στα πλάτη

Από τον πιο βαθύ βυθό, στό πιο μακρύ αστέρι

Όλα αποδείχτηκαν καπνός, αέρας και απάτη

 

Από χαράδρες πέρασα κι από σχιστά λαγκάδια

Τις πιο απάτητες κορφές πάτησα του Καυκάσου

Κάτω απ’ του Νότου το σταυρό, πέρασα χίλια βράδια

Γυρεύοντας την άπιαστη κι απατηλή σκιά σου

 

Σε γύρεψα στου Μαρακές τα φωτεινά παζάρια

Ανάμεσα σε βότανα κι εξωτικά κασμίρια

Του Masyaf[1] αγνάντεψα τα ολόγιομα φεγγάρια

Και στου Ορόντη έκλαψα τα πέτρινα γεφύρια

 

Χιλιάδες λεύγες διάνυσα σε άτια δίχως γκέμια

Διέσχισα την έρημο καβάλα σε καμήλες

Στου Ιμπραήμ Αλή Σουλτάν πέζεψα τα χαρέμια

Γνωρίζοντας νέες ηδονές, γλυκιές ανατριχίλες

 

Στα τροπικά της Ίντιας ξαπόστασα τα δάση

Και στο λιμάνι ρώτησα για σένα στη Σαγκάη

Έφτασα που άλλος άνθρωπος δεν μπόρεσε να φτάσει

Που νανουρίζει η θάλασσα κι ο άνεμος βογκάει

 

Γνώρισα μάγους και γκουρού Ανατολής και Δύσης

Που με γητείες μαγεύανε τον πόνο και τη θλίψη

Τέρατα αντάμωσα πολλά και θαύματα της φύσης

Κι όλα τα πλάσματα της γης που τώρα έχουν εκλείψει

 

Σε άγνωστους πολιτισμούς που τώρα έχουν πεθάνει

Βρήκα θαμμένα μυστικά, την πιο πανάρχαια γνώση

Παλιούς Θεούς που χάθηκαν, αλήθειες που βγήκαν πλάνη

Δυνάμεις που δεν τόλμησε κανείς να ξεκλειδώσει

 

Μπήκα σε τρικάταρτες ισπανικές γαλέρες

Και όργωσα τις θάλασσες μέχρι την Ατλαντίδα

Γοργά τα χρόνια πέρασαν, όπως περνούν οι μέρες

Έχοντας την Ceridwen[2], μοναδική πυξίδα

 

Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις

Νυχτερινός απέμεινα εγώ, του ονείρου ταξιδιώτης

Ψάχνοντας ακατάπαυστα μιας άπιαστης Σελήνης

Το φως, εκείνο το απαλό από το πρόσωπό της.

 

 

Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι"

https://www.facebook.com/OPoihthsKaiToFeggari

©Αντωνίου Ανδρέας

 


[1] Masyaf : Πόλη της Συρίας χτισμένη στον ποταμό Ορόντη

[2] Ceridwen : Κελτική Θεά του Φεγγαριού και της ποιητικής έμπνευσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις”

    Όμορφο οδοιπορικό ανά την υφήλιο στην αέναη αναζήτηση του άπιαστου ονείρου!

    Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ για τα θερμά σας σχόλια!

      Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ ειλικρινά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου