Νυχτερινός Ταξιδιώτης

25.02.2014

 

Ταξίδεψα παντού, σ’ολης της γης τα μέρη

Τον κόσμο όλο γύρισα στα μήκη και στα πλάτη

Από τον πιο βαθύ βυθό, στό πιο μακρύ αστέρι

Όλα αποδείχτηκαν καπνός, αέρας και απάτη

 

Από χαράδρες πέρασα κι από σχιστά λαγκάδια

Τις πιο απάτητες κορφές πάτησα του Καυκάσου

Κάτω απ’ του Νότου το σταυρό, πέρασα χίλια βράδια

Γυρεύοντας την άπιαστη κι απατηλή σκιά σου

 

Σε γύρεψα στου Μαρακές τα φωτεινά παζάρια

Ανάμεσα σε βότανα κι εξωτικά κασμίρια

Του Masyaf[1] αγνάντεψα τα ολόγιομα φεγγάρια

Και στου Ορόντη έκλαψα τα πέτρινα γεφύρια

 

Χιλιάδες λεύγες διάνυσα σε άτια δίχως γκέμια

Διέσχισα την έρημο καβάλα σε καμήλες

Στου Ιμπραήμ Αλή Σουλτάν πέζεψα τα χαρέμια

Γνωρίζοντας νέες ηδονές, γλυκιές ανατριχίλες

 

Στα τροπικά της Ίντιας ξαπόστασα τα δάση

Και στο λιμάνι ρώτησα για σένα στη Σαγκάη

Έφτασα που άλλος άνθρωπος δεν μπόρεσε να φτάσει

Που νανουρίζει η θάλασσα κι ο άνεμος βογκάει

 

Γνώρισα μάγους και γκουρού Ανατολής και Δύσης

Που με γητείες μαγεύανε τον πόνο και τη θλίψη

Τέρατα αντάμωσα πολλά και θαύματα της φύσης

Κι όλα τα πλάσματα της γης που τώρα έχουν εκλείψει

 

Σε άγνωστους πολιτισμούς που τώρα έχουν πεθάνει

Βρήκα θαμμένα μυστικά, την πιο πανάρχαια γνώση

Παλιούς Θεούς που χάθηκαν, αλήθειες που βγήκαν πλάνη

Δυνάμεις που δεν τόλμησε κανείς να ξεκλειδώσει

 

Μπήκα σε τρικάταρτες ισπανικές γαλέρες

Και όργωσα τις θάλασσες μέχρι την Ατλαντίδα

Γοργά τα χρόνια πέρασαν, όπως περνούν οι μέρες

Έχοντας την Ceridwen[2], μοναδική πυξίδα

 

Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις

Νυχτερινός απέμεινα εγώ, του ονείρου ταξιδιώτης

Ψάχνοντας ακατάπαυστα μιας άπιαστης Σελήνης

Το φως, εκείνο το απαλό από το πρόσωπό της.

 

 

Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι"

https://www.facebook.com/OPoihthsKaiToFeggari

©Αντωνίου Ανδρέας

 


[1] Masyaf : Πόλη της Συρίας χτισμένη στον ποταμό Ορόντη

[2] Ceridwen : Κελτική Θεά του Φεγγαριού και της ποιητικής έμπνευσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο μανεκέν...

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ξέρω δεν θα σε βρω ποτέ, κι εσύ πλάνη θα μείνεις”

    Όμορφο οδοιπορικό ανά την υφήλιο στην αέναη αναζήτηση του άπιαστου ονείρου!

    Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ για τα θερμά σας σχόλια!

      Απάντηση
    • Ανδρέας Αντωνίου

      Σας ευχαριστώ ειλικρινά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου