Νύμφες ψυχές

19.01.2019

Κίνησαν οι θηρευτές, οι αγγελοκαμωμένοι,
φορώντας τα μεταξωτά, τα χιλιοπλουμισμένα.
Μ΄αθύρματα στολιδιάρικα, πορφυρά στεφανωμένοι
φέροντας στον κόρφο τους, της Αμαλθείας κέρας.

Στον ήλιο τον περιλαμπή,
άστραψαν οι αστροπλέξεις στα ζωνάρια.
Μειλίχιες μορφές, στα χείλη τα δεσμά του πόθου.
Λάφυρα ψυχών καλούν, οι αιμοσταγείς σειρήνες,
γλάρες αγκαλιές σκορπούν, στου δειλινού την πλάνη.

Νύμφες ψυχές, παρά θίν αλός, μειδιούν ποζάτες,
στέκουν ανέμελες, τους διάττοντες αστέρες καρτερώντας.
Λευκοντιμένα γιασεμιά, με την κόμη τους λυμένη,
στον κίβδηλο θυρεό, με φαιδρότητα την ανεμίζουν.

Ελαφίνες λυγερές,
με εσπευσμένο τον παλμό στο στήθος,
της φρεναπάτης την έλευση, με ευπείθεια προσμένουν.

Η σελήνη τους η ολόγιομη
με τον Ενδυμίωνα, κρυφά συνομιλάει.
Φεγγάρια ασύνετα, κι ατρόμητα στην άλωση.
Άγνωστες λέξεις στ΄όνειρο…
Της καρδιάς οι κονκισταδόροι!

 

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βίκυ Δρακουλαράκου

    Σας ευχαριστώ εγκάρδια !!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου