Select Page

Οι άντρες δεν κλαίνε…

Οι άντρες δεν κλαίνε…

 

Β' Μέρος

(Δείτε εδώ το πρώτο μέρος της ιστορίας)

Μα ο Δημήτρης δεν την άκουγε πια. Είχε σηκώσει ένα παραπέτασμα ανάμεσα στον εαυτό του και στον έξω κόσμο, τον κόσμο που μόλις πριν ένα λεπτό είδε να σωριάζεται σε συντρίμμια μπροστά στα πόδια του. AIDS; Αυτός; Που ήταν πάντα τόσο προσεχτικός στις σχέσεις του; Που η Ελένη ήταν η μόνη γυναίκα στη ζωή του εδώ και πάνω από δύο χρόνια; Και που είχαν σταματήσει να παίρνουν προφυλάξεις γι αυτόν ακριβώς τον λόγο;
«...το να είσαι οροθετικός δεν σημαίνει ότι είσαι και ασθενής, προς Θεού... θεωρείσαι υγιής φορέας και...»
Άκουγε τη φωνή της Βασιλειάδου να έρχεται από κάπου μακριά, σαν από πηγάδι... ή μάλλον αυτός ήταν μέσα σ’ ένα πηγάδι που τον ρουφούσε όλο και πιο βαθιά... Τι θα πει «υγιής φορέας»... ήταν οροθετικός, οροθετικός που να πάρει... κι ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό...
«... και θα πρέπει να ενημερώσεις και...»
Στην Ελένη... τι θα έλεγε στην Ελένη... πώς θα της το έλεγε... Χριστέ μου... την είχε πάρει κι εκείνη στο λαιμό του... σίγουρα θα την είχε κολλήσει...
«... να ψάξουμε να δούμε τι έγινε, πώς μπορεί να κόλλησες και...»
Αυτό πάλι; Πώς κόλλησε αυτός; Από πού; Ένιωσε να ζαλίζεται, να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Καλά που ήταν καθιστός, αλλιώς θα έπεφτε κάτω. Περισσότερο ένιωσε παρά είδε το ποτήρι με το νερό που του έβαλε στο χέρι η γιατρός.
«Σε παρακαλώ Δημήτρη... πιες λίγο νερό και άκουσέ με... δεν είσαι άρρωστος... Θα πας στο ειδικό κέντρο που θα σου πω, θα κάνεις κι άλλες εξετάσεις και θα μπεις σε ένα πρόγραμμα παρακολούθησης και αγωγής με φάρμακα. Η έρευνα έχει προχωρήσει πολύ, τα φάρμακα βελτιώνονται συνεχώς, οι θεραπείες έχουν θεαματικά αποτελέσματα και υπάρχουν φορείς που διαγνώσθηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, κάνουν την αγωγή τους και είναι καλά, ζουν φυσιολογικά... Καταλαβαίνω ότι είναι τρομερά δύσκολο να το διαχειριστείς όλο αυτό αλλά πρέπει... Μαζί θα το αντιμετωπίσουμε και μαζί θα το ξεπεράσουμε».
«Ευχαριστώ γιατρέ» της απάντησε βρίσκοντας την ψυχραιμία του σιγά σιγά. «Καταλαβαίνετε... όλο αυτό, όπως το λέτε, θέλει τον χρόνο του για να βρει τον δρόμο για το μυαλό μου... για να καταφέρω να το επεξεργαστώ, να το αποδεχτώ, να το αντιμετωπίσω... Θα σας τηλεφωνήσω μόλις μπορέσω...»
Λίγη ώρα αργότερα έβγαινε από το Νοσοκομείο με την διεύθυνση του κέντρου αντιμετώπισης AIDS στην τσέπη και την απόγνωση στην ψυχή.
Πέρασε όλη τη νύχτα άυπνος μπροστά στον υπολογιστή του να ψάχνει φρενιασμένα. Άρθρα, ανακοινώσεις, ιατρικές εγκυκλοπαίδειες. Τίποτε δεν άφησε που να μη διαβάσει, να μην ελέγξει. Το ξημέρωμα τον βρήκε με τα μάτια κατακόκκινα από την αγρύπνια και την προσήλωση στην οθόνη και το στόμα φαρμάκι – από τα τσιγάρα και την πικρή γεύση που του άφησε όλη αυτή η έρευνα. Ναι, δεν ήταν άρρωστος... ακόμα... και μπορεί να μην αρρώσταινε ποτέ αν όλα πήγαιναν καλά... Μπορεί... Αν... Δυο λέξεις τόσο μικρές... που όμως θα καθόριζαν από δω και στο εξής τη ζωή του.
Την Ελένη την πήρε τηλέφωνο κατά το μεσημέρι, όταν πλέον είχε αρχίσει να βρίσκει κάπως την ψυχραιμία του και να εγείρονται νέα εφιαλτικά ζητήματα. Έπρεπε να της το πει και άμεσα, να κάνει κι εκείνη έλεγχο, να δει, να τρέξει. Και πώς το λένε κάτι τέτοιο; Της μίλησε αόριστα για κάποιο σοβαρό θέμα που έπρεπε να συζητήσουν από κοντά και κανόνισαν να βρεθούν νωρίς το απόγευμα στο συνηθισμένο τους στέκι, στο καφενεδάκι της Μπαρμπούτας.
Και τώρα ήταν εδώ και την περίμενε.
Την είδε να έρχεται τρέχοντας, με την ομπρέλα της να ταλαντεύεται επικίνδυνα από τον αέρα, κι ένιωσε ένα μούδιασμα να απλώνεται στο κορμί του. Τι θα της έλεγε Χριστέ μου; Πώς θα της τόλεγε;
«Καλησπέρα αγάπη μου», τον φίλησε πεταχτά στο στόμα τινάζοντας τα νερά από την καπαρντίνα της. «Τι βρωμόκαιρος! Κόντεψε να με πετάξει στο ρέμα ο αέρας. Θανάση», φώναξε στον καφετζή, «φέρε μου έναν καφέ σε παρακαλώ – ή μάλλον δύο» διόρθωσε βλέποντας το μισοάδειο παγωμένο φλιτζάνι του. «Καλά, πόση ώρα είσαι εδώ; Και τι χάλια τασάκι είναι αυτό; Πάλι κάπνισες όλον τον Παπαστράτο; Θα σε σκοτώσει αυτό, να το ξέρεις... στα λέω μα δεν μ’ ακούς...»
Μακάρι να με σκότωνε το τσιγάρο, σκέφτηκε παράλογα εκείνος... άλλο πράγμα θα με σκοτώσει...
«Δε βαριέσαι αγάπη μου», της χαμογέλασε ψεύτικα, βεβιασμένα. «Τουλάχιστον θα πάω ευχαριστημένος».
«Μμμμ... εξυπνάδες κι άνοστα αστειάκια», γέλασε εκείνη. «Για πες, τι είναι αυτό το τόσο σοβαρό που μούλεγες στο τηλέφωνο;»

 

της Βάσως Αποστολοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

9 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Ένα πραγματικά αγωνιώδες ιατρικο-κοινωνικο- ψυχολογικό θρίλερ γραμμένο από έναν άνθρωπο που αντιμετώπισε τέτοιες καταστάσεις στην ιατρική της καριέρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή είναι γιατρός θα μπορούσε και να αφηγηθεί την ιστορία με την εξαιρετική φυσικότητα, ρεαλισμό και ικανότητα να γραπώνει τον αναγνώστη από τις πρώτες λέξεις, που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Βάσως στο γράψιμο.
    “Μακάρι να με σκότωνε το τσιγάρο, σκέφτηκε παράλογα εκείνος… άλλο πράγμα θα με σκοτώσει…
    «Δε βαριέσαι αγάπη μου», της χαμογέλασε ψεύτικα, βεβιασμένα. «Τουλάχιστον θα πάω ευχαριστημένος».

    Άραγε αν ακούσουμε κάτι σαν το παραπάνω από έναν δικό μας άνθρωπο θα πάει ο νους μας στο κακό ή μήπως εκείνη η έμφυτη αμυντική μας θωράκιση θα το μας το κρύψει;
    Ανυπομονώ σε ύψιστο βαθμό για την συνέχεια!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Γραφή γρήγορη και φειδωλή, δεν αναλώνεται σε ανούσιες περιγραφές και σπατάλη λέξεων, συμπυκνωμένη και άμεση, συναισηματικά φορτισμένη όσο πρέπει, αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη ο οποίος αγωνιά μαζί με τον κέντρικο χαρακτήρα της ιστορίας για το τι θα επακολουθήσει στη ζωή του. Για να καταφέρει κανείς να μεταδίδει τόσο αυθεντικά τον ψυχισμό του πρωταγωνιστή του πρέπει να είναι όχι μόνο μαέστρος της γλώσσας αλλά και της ψυχολογίας και η Βάσω είναι και τα δύο σε μεγάλο βαθμό. Μπράβο Sis,αναμένουμε τη συνέχεια!!!

    Απάντηση
  3. Sevi Stefani

    Η ιστορία όσο προχωράει γίνεται και πιο ενδιαφέρουσα..μια ιστορία για γερά νεύρα…Η γραφή σας όπως πάντα λιτή,άμεση, με υπέροχες εικόνες..ικανή να μας κρατά αιχμάλωτους της και να μας ταξιδεύει στα δικά της μονοπάτια….Μπράβο σας..περιμένουμε την συνέχεια..

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγχαρητήρια!!!!!!!!Περιμένω τη συνέχεια με αγωνία!!!

    Απάντηση
  5. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Σ’ ευχαριστώ πολύ Χριστόφορέ μου για το τόσο επαινετικό σου σχόλιο!
    Η ενημέρωση ενός (συνήθως) ανυποψίαστου αιμοδότη ότι είναι φορέας του ιού του AIDS, κάτι που αλλάζει ολόκληρη τη ζωή του, ήταν από τα πιο επώδυνα καθήκοντά μου όσο ήμουν διευθύντρια στην Αιμοδοσία…και η εξέλιξη της ιστορίας με τις ανατροπές της είναι καταγραφή πραγματικού περιστατικού.
    Ελπίζω να δικαιώσω την ανυπομονησία σου!

    Απάντηση
  6. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Χαίρομαι που σου άρεσε, Τέντυ sis μου, κι ευχαριστώ για το πολύ στοχευμένο σου σχόλιο!
    Όσο για την αγωνία, τη ζούσα μαζί με τον αιμοδότη- φορέα κάθε που είχα το πολύ δύσκολο καθήκον της ενημέρωσης… βιώματα που χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα μου.

    Απάντηση
  7. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Όταν τα γεγονότα είναι από μόνα τους συνταρακτικά, οποιαδήποτε απόπειρα υπερτονισμού είναι όχι μόνο περιττή αλλά και άκαιρη – απλά καταγράφει κανείς γεγονότα.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ Σέβη μου για το επαινετικό σου σχόλιο!

    Απάντηση
  8. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Και το ενδιαφέρον συνεχίζεται…άσε Βάσω που ξέρεις να το κρατάς αμείωτο και να το βάζεις ….σε αναμονή πάνω στην κορύφωση των γεγονότων ώστε να εύχεσαι σύντομα να το δεις τη συνέχειά του! Και πάλι ζωντανή και ενδιαφέ ρουσα η γραφή σου γεννάει συναισθήματα, σκέψεις, προβληματισμούς και ευχολόγια για καλό τέλος..για να δούμε…περιμένουμε! Οι ιστορίες σου επίσης, σημαντικό για μέναδιδάσουν παράλληλα με το ενδιαφέρον της αφήγησης!

    Απάντηση
  9. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Μαργαρίτα μου σ’ ευχαριστώ πολύ και για την κριτική ματιά κια για το επαινετικό σχόλιο! Η μακρόχρονη πορεία μου στην ιατρική μου χάρισε ανεκτίμητο θησαυρό εμπειριών και διδαγμάτων – και χαίρομαι όταν μπορώ να δώσω κάτι από όλα αυτά μέσα από την γραφή μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!