Οι σκέψεις μου

30.01.2014

Λίγο πριν τη δύση ενός ήλιου που κάποτε έκαιγε και με τύφλωνε, κοντοστέκομαι. Μόλις που προλαβαίνω να δω τη ζωή μου να φεύγει. Σαν ένα σμήνος πουλιών που ξεκινά το ταξίδι προς την άγνωστη ελευθερία. Μια αναζήτηση χωρίς όρια, με το φόβο του αγνώστου να μην κυριαρχεί πια. Λίγο από ελπίδα, πνοή και δύναμη για την επόμενη στάση. Ησυχία. Μονάχα το θρόισμα των φύλλων που ταλανίζονται στον άνεμο και ο ανηλεής χρόνος που κυλά. Εδώ πάνω, σταματούν οι μνήμες. Κι ακυρώνονται οι αλήθειες του χθες, του σήμερα και του αύριο. Τώρα μπορώ να δω τον ορίζοντα λίγο πριν πέσει το σκοτάδι. Λίγο πριν το κρύο της μοναξιάς σκληρύνει κι άλλο την πληγωμένη μου καρδιά.

Ξαπλώνω χάμω και γίνομαι ένα με μια γη που ίσως και να με μίσησε που δεν την κατάλαβα ποτέ. Μα τί σημασία πλέον έχουν τα αισθήματα... Μία τελευταία ανηφόρα για να αποχαιρετήσω το τώρα. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε για ‘μένα. Να ανοίξω το δρόμο. Το δρόμο που έκλεισε πίσω μου, τις επιθυμίες και τα όνειρα που ο άνθρωπος δεν τα σέβεται, τα σπαταλά. Μα ποιος μπορεί να πορευτεί δίχως μια σκέψη, ένα χέρι να έχει πίσω του αφημένο. Απλωμένο μέρα νύχτα να προσμένει και να λαχταρά. Και εκείνη η ματιά... εικόνα μιας ψυχής χιλιοβασανισμένης που προσδοκά την λύτρωσή της. Μέσα σε ένα κόσμο που τιμωρεί και σκοτώνει.

Μα είναι η αγάπη εκείνη που μας κρατά ζωντανούς. Να ανασαίνουμε όταν η ύπαρξή μας ασφυκτιά στους ψεύτικους κόσμους αυτών που ορίζουν την μοίρα μας. Τα δάκρυά μας, δάκρυα ευγνωμοσύνης είναι κι όχι αποχωρισμού. Η ψυχή μας το ξέρει, από τότε που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας σε μια νιότη που τώρα δεν υπάρχει. Ξέφτισε από τη φθορά της αδικίας και της δικής μας υπεροψίας. Μα είναι αργά για μια ακόμη ανάξια αποτίμηση.

Το κυνήγι της πραγματικότητας έχει ήδη ξεκινήσει. Και στην έρημο του κόσμου μας, πρέπει να κυνηγήσουμε  εμείς τα όνειρά μας. Οι θηρευτές διψούν για αίμα και το φιλότιμό μας πλέον δεν φτάνει για να ικανοποιηθούν οι εφιάλτες τους. Αυτή τη φορά όμως δεν θα πάρουνε τον ιδρώτα μας.

Στέρεψε η δύναμη πια, ο ήλιος έδυσε. Τα πουλιά πέταξαν μακρυά και ο άνεμος που απαλά χάιδευε τα πρόσωπά μας σταμάτησε πλέον. Κρατώ στα χέρια μου ένα λουλούδι. Δείγμα μιας πραγματικότητας που μας ξεπέρασε. Κι όλα τα χρώματα μονομιάς εξαφανίσθηκαν. Και τα αρώματα έσβησαν. Σαν τις καρδιές μας που υπέκυψαν. Μονάχα οι αναμνήσεις αχνοφαίνονται στην ομίχλη του χθες. Τα πρόσωπα των παλιών, μας περιμένουν μέσα σε φωτισμένες αυλές και χρωματισμένους κήπους. Σε στενά δρομάκια με τα τραγούδια και τους χορούς των παιδιών μας.

Είναι εκείνη  η μαγική  στιγμή που το παρελθόν και το μέλλον γίνονται ένα. Και ο χωροχρόνος γεμίζει από εκείνες τις χαρές που κρατά ο άνθρωπος μέχρι το τέλος του. Αλήθεια ή ψέμα ποιος να  ξέρει; Όλη η γνώση του κόσμου εξαντλείται σε τούτη την σιωπή. Σε τούτο το λουλούδι που το αφήνω ελεύθερο στην φύση να συνεχίσει την δημιουργία του κόσμου.

Και η  κληρονομιά μου, μπορεί να είναι μια μέλισσα που αναζητά την γύρη στα ανθισμένα δέντρα της άνοιξης. Ένα άλογο που τρέχει σε εύφορες καταπράσινες κοιλάδες. Μια τίγρης που φυλά τα μικρά της κάπου στην Αφρική ή ένας λύκος που κοιμάται σε μια σπηλιά της παγωμένης στέπας.

Ή ακόμη μπορεί να αναγεννηθώ στην αρχή των ανθρώπων. Σε θάλασσες μακρινές, σε ταραγμένες εποχές και να γυρίσω τον τροχό μιας ιστορίας απίστευτης που δεν θα ειπωθεί παρά μόνο σαν παραμύθι μιας άλλης εποχής. Και τότε δεν θα έχει σημασία αν η ζωή που έζησα ήταν αυτή που ήθελα. Σημασία θα έχει αν η ζωή μου ήταν χρήσιμη για την φύση και τον άνθρωπο. Για τις μελλοντικές γενιές που θα αντιμετωπίσουν τους ίδιους φόβους και θα ποθήσουν τα ίδια αγαθά.

Μόνο τότε δικαιούται ο άνθρωπος να πει πως φεύγει με δόξα κι όχι με ατίμωση. Όταν όλα γύρω μας σωπαίνουν και ο χρόνος ακινητοποιείται για λίγο μέχρι να ξεκινήσει και πάλι τον σκοπό του, όταν το σκούρο μπλε σκεπάζει το σώμα μας και το μυαλό μας στροβιλίζεται σε άγνωστες διαστάσεις, το φως της μνήμης που αφήνουμε πίσω αποτελεί την σπορά του νέου κόσμου. Την υπόσχεση του χθες για την δημιουργία του αύριο.

Μπροστά στον φόβο του θανάτου μας, βρίσκεται η αιωνιότητα πέρα από τα άστρα.

 

Γράφει ο Γιώργος Μανταλιάς

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός έλεγχος) από τον κορωνοϊό COVID-19

Στο ΦΕΚ 2363/Β εκδόθηκε η αριθ. Φ.251/64572/Α5/3-6-2021 απόφαση του Υπουργείου Παιδείας με θέμα: "Τρόπος διεξαγωγής των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, γραπτών ή προφορικών και εφαρμογή του υποχρεωτικού μέτρου του διαγνωστικού ελέγχου νόσησης (δωρεάν αυτοδιαγνωστικός...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Μα είναι η αγάπη εκείνη που μας κρατά ζωντανούς. Να ανασαίνουμε όταν η ύπαρξή μας ασφυκτιά στους ψεύτικους κόσμους αυτών που ορίζουν την μοίρα μας.”

    Υπέροχο κείμενο, ποιητικό, στοχαστικό – αποχαιρετισμός και χαιρετισμός μαζί… μια αναχώρηση που δεν είναι παρά ο προάγγελος μιας άφιξης στον αέναο κύκλο της Ζωής!

    Πολλά συγχαρητήρια φίλε μου Γιώργο!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Eυχαριστώ για τα καλά σου λόγια Βάσω.

      Απάντηση
  2. Ασημίνα Λαμπράκου

    εξαιρετικό!
    θα ξεχωριζα πολλά αλλά μένω σε αυτό:
    “Και η κληρονομιά μου, μπορεί να είναι μια μέλισσα που αναζητά την γύρη στα ανθισμένα δέντρα της άνοιξης. Ένα άλογο που τρέχει σε εύφορες καταπράσινες κοιλάδες. Μια τίγρης που φυλά τα μικρά της κάπου στην Αφρική ή ένας λύκος που κοιμάται σε μια σπηλιά της παγωμένης στέπας.”

    η Βάσω παραπάνω χαρακτήρισε το κείμενο με τον τροπο της και συμφωνω.
    συγχαρητήρια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου