Ονείρου φως

16.05.2016

tree_light

Ονείρου φως!

Ξημέρωνε όταν το όνειρο έκλεινε την τελευταία σελίδα! Άνοιξε τα μάτια του, ένιωσε ασφαλής μέσα στο περιποιημένο δωμάτιο και γύρισε στο πλάι να καλοσυλλογιστεί από πού ξεκίνησε και πού έφτασε! Στάθηκε τυχερός! Ένας πόνος διαπέρασε τη μέση του αλλά τον αγνόησε. Κι εκείνο το εκτυφλωτικό φως του ονείρου, του έδειχνε το δρόμο!

«Θεού θέλημα» του είχε πει ο χριστιανός ψαράς που πρωτοσυνάντησε μόλις πέρασε τον Έβρο ποταμό! «Να πας στην ευχή του Θεού κι ο δρόμος σου να είναι φωτεινός!». Το φως, το μυστηριώδες, έσβηνε όταν άνοιγε τα μάτια του, πάνω από τον Άθω! Κι όταν δοκίμασε να περάσει στο περιβόλι της Παναγιάς, τα βρήκε όλα εύκολα!

Εκεί τον συνάντησα, να κάνει κομποσκοίνι, ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια! Τον πλησίασα να πω τον πόνο μου και με αιχμαλώτισε ο δικός του! «Δεν αιτιώμαι κανέναν για ό,τι ακούω τόσα χρόνια! Υπομονή κι ένα φως δε θ’ αργήσει να λάμψει, φτάνει να το πιστέψεις. Εδώ, μεταμορφώθηκα, άλλαξα νου! Μην αγωνιάς μάθε να προσεύχεσαι και να υπομένεις».

Πήρα την φωτογραφία που είχε βγάλει με τον ψαρά και αναγνώρισα τον πατέρα μου! «Ο δρόμος σου να είναι φωτεινός» μου είπε, πριν μας αποχαιρετήσει για πάντα!

 

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη - Τσιουλπά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ένα όνειρο!
    Το συναπάντημα των ψυχών θείο κράμα…Ευχής κομμάτι….
    ΜΠΡΑΒΟ ΑΝΝΑ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου