Ο Άγγελος Χαριάτης και το ‘Όταν ξημερώνει…’ στο Οπισθόφυλλο

15.07.2016

otan ksimeroneiΠριν ξεκινήσω τη συγγραφή του «Όταν ξημερώνει…» ήθελα να γράψω μια ιστορία για την ανεργία. Και μέσα στο μυαλό μου υπήρχε πάντα η ιδέα για ένα βιβλίο «οικογενειακό». Να περιγράφει δηλαδή την οικογενειακή ζωή. Τη ρουτίνα της οικογενειακής ζωής. Επιπρόσθετα είχα ολοκληρώσει χρόνια πίσω, ένα μυθιστόρημα για έναν ανολοκλήρωτο εφηβικό έρωτα, που κατά καιρούς «σκάλιζα» κόβοντας και ράβοντας λέξεις.

Στην αρχή έγραψα μερικές αράδες για μια ιστορία οικογενειακής ζωής. Χωρίς σχέδιο, περισσότερο ως εκπαίδευση, προπόνηση μυθιστορήματος το ονομάζω. Το συνηθίζω αυτό. Για να μην χάνω την επαφή με το γράψιμο. Είναι κατά μία έννοια μία τεχνική.

Στο μεταξύ είχαν κυκλοφορήσει οι «Παράπλευρες απώλειες», ένα μυθιστόρημα που εκτυλισσόταν στην πρώτη εποχή της κρίσης, στο πρώτο μνημόνιο. Επηρεασμένος από το τότε κλίμα, ήθελα να γράψω για την ανεργία και την απόλυση. Είχα μια πρώτη ιδέα, χωρίς όμως να την προχωρήσω.

Ταυτόχρονα το μυθιστόρημα με τον ανεκπλήρωτο έρωτα ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου. Αλλά ήταν κατά κάποιον τρόπο ελλιπές. Δεν είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελα να έχει.

Και όπως συνήθως μου συμβαίνει ήρθε στα ξαφνικά το θέμα στο μυαλό μου: «Μια ξεχασμένη ιστορία αγάπης με φόντο την απόλυση». Αυτό ήταν. Το θέμα μου ήταν έτοιμο. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να το χτίσω χρησιμοποιώντας τις λέξεις.

Σε όλα μου τα μυθιστορήματα δουλεύω βάσει σχεδίου. Φτιάχνω το «σκελετό». Για να γνωρίζω την αρχή, τη μέση, το τέλος. Δεν τηρώ πάντοτε το αρχικό πλάνο. Η ιστορία είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Ζει, κινείται, αναπνέει, αλλάζει δρόμους. Άλλες φορές ακολουθώ, άλλες όχι. Εξαρτάται προς τα πού θέλω να κινηθώ.

Ο ήρωας λοιπόν θα ήταν ένας οικογενειάρχης. Ένας άνθρωπος συνηθισμένος, εγκλωβισμένος στη ροή της καθημερινότητας. Παντρεμένος, έχοντας αποκτήσει παιδιά, ζώντας χωρίς έντονες συγκινήσεις. Ένας άνθρωπος πιεσμένος, από τις καθημερινές υποχρεώσεις. Ένας ισορροπημένος εργαζόμενος. Μέχρι εδώ καλά. Αλλά πόσο ενδιαφέρων είναι ένας τέτοιος τύπος; Καθόλου, είναι η απάντηση. Θα μπορούσε να έχει ένα χόμπι, κάτι που να τον κάνει να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα εξυπηρετούσε την ιστορία, έτσι όπως ήθελα να την πλάσω. Θα έπρεπε να έχει τάσεις φυγής. Να «φεύγει» το μυαλό του, κάνοντας αναδρομές στο παρελθόν του. Ένας ψυχικός  αποσυμπιεστής κατά μία έννοια.

Τα όνειρα δεν κοστίζουν. Είναι μια καλή διέξοδος. Τι θα γινόταν αν οι ισορροπίες άλλαζαν; Αν έχανε τη δουλειά του; Χμ, εκεί θα είχε ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να διαλύσω την καθημερινότητά του. Ανάγκασα τον ήρωα να βγει από το κουκούλι της ρουτίνας. Ο ήρωας όμως δεν ήθελε να διαταράξει τη ροή. Και αποφασίζει να κρύψει το γεγονός της απόλυσης από τη γυναίκα του. Γίνεται ένας ψεύτης.

Δεν θα μπορούσε όμως να συνεχιστεί σ’ αυτό το μοτίβο η ιστορία. Πάλι θα πλάτιαζε. Τι νόημα θα μπορούσε να βρει ο αναγνώστης σ’ έναν ήρωα που χάνει τη δουλειά του, κρύβεται από την οικογένειά του και βολοδέρνει στις παραλίες της Αττικής, σκοτώνοντας την ώρα του; Δεν θα μπορούσε να βρει νόημα, δεν θα μπορούσε να ταυτιστεί μαζί του.

Αν όμως μέσα σε όλα αυτά, έμπαινε σφήνα η παλιά του αγάπη; Το ερωτικό απωθημένο του; Τότε κάτι θα γινόταν. Θα είχε μια αγωνία. Μια εσωτερική πάλη. Τι θα κάνει ο ήρωα; Θα νικήσει ο θεός ή ο δαίμονας;

Έφτιαξα το σκελετό βασιζόμενος στα παραπάνω. Ο πρωταγωνιστής θα έπρεπε να έχει χαρακτηριστικά που να δικαιολογούν τις πράξεις του. Και αν όχι όλες τις πράξεις του, να υπάρχουν ή να δημιουργούνται οι συνθήκες για την αιτιολόγηση. Κάτι τέτοιο έκανα με τον Λάζαρο. Κάτι αντίστοιχα έκανα και με τη Γλυκερία.

Και φυσικά ήθελα ανατροπή μέσα στο κείμενο. Η ανατροπή είναι για εμένα ένα βασικό συστατικό κάθε ιστορίας που γράφω. Είναι το αλάτι και το πιπέρι. Δεν πρόκειται βέβαια να αναφέρω τίποτα σχετικά με τις ανατροπές. Θα τις ανακαλύψετε διαβάζοντας το «Όταν ξημερώνει…».

 

_

γράφει ο Άγγελος Χαριάτης

 

 

-

Διαβάστε την κριτική του βιβλίο από τον Κώστα Θερμογιάννη εδώ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

- γράφει η Άννα Αργύρη - Οι μορφές χάνονται η μια μέσα στην άλλη, καθώς οι χρωματικοί τόνοι μεταβαίνουν απαλά από τη σκιά στο φως, "σαν τον καπνό που διαλύεται" (Sfumato). Τα περιγράμματα σβήνουν και δημιουργείται το ασαφές. Το αίνιγμα. 15 Απριλίου 1452 γεννιέται ο...

Πληγωμένη Άνοιξη

Πληγωμένη Άνοιξη

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η Άνοιξη, ως περίοδος Αναγέννησης και άνθησης, συχνά αποτελεί συνώνυμο της ζωής και της ευτυχίας. Ωστόσο, καμιά γέννα δεν προκύπτει χωρίς ωδίνες και μάλιστα – σε ορισμένες περιπτώσεις- ο πόνος ξεπερνά κατά πολύ και επισκιάζει την ακμή της...

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη...

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη...

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

  Βαγγέλης Χρόνης Κωνσταντίνος Μπούρας ‘Μελλοντική ελευθερία’   «Ο χορευτής αφού λειτούργησε στην σκηνή υπό τον ήχο των στίχων αποχώρησε εξαντλημένος. Είχε καταφέρει να προσθέσει νέες λέξεις όπως δεν τις είχε διανοηθεί ο ποιητής. Γράφει και ο χορευτής...

Η ολιγαρχία των δεδομένων… και στην τηλεκπαίδευση!

Η ολιγαρχία των δεδομένων… και στην τηλεκπαίδευση!

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Άραγε, είμαστε αυθόρμητα κοινωνικοί; Αν και ως άνθρωποι όντως κατέχουμε αυθόρμητα ορισμένες ατομικές ιδιότητες, η κοινωνικότητα τού είδους μας μάλλον έχει προκύψει αρχικώς ως μια επίκτητη ανάγκη επιβίωσης, η οποία στη συνέχεια...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου