ο άντρας και ο γιος

Δημοσίευση: 22.12.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

Ο άντρας τη βλέπει.

Τυλιγμένη τα σύννεφα, φυλαγμένη με την εσάρπα της από τον εναγκαλισμό τους. Τα χρώματά της παρμένα από μια περισπούδαστη συλλογή μπιστρό.

Στο πρόσωπό της καταστάλαξε και στα τεράστιά της μάτια- τσακιστές αμυγδαλωτές ελιές.

Η κοπέλα τύλιγε τα χέρια της γύρω από το κεφάλι του γιου. Το μάγουλό της γεύεται το δικό του κι ένα τεράστιο χαμόγελο- ήλιος στα χείλη των δυο.

Ο άντρας ξέρει πως ποτέ τους δεν θα φιληθούν. Δε θα μπορούσαν. Όπως γνωρίζει πως και ο κτύπος στη δική του καρδιά δεν είναι ο συνηθισμένος.

Τους βλέπει.

Είναι δυο χρόνια τώρα που η κοπέλα βοηθά το γιο στην καθημερινότητά του. Δυο χρόνια που φέρνει κάθε πρωί τον αγέρα της και τον σηκώνει το μεσημέρι. Έρχεται μια αγαθιάρα αύρα που κουβαλά κρυφά μηνύματα και φεύγει μια ανήσυχη τραμουντάνα που τα έχει ξεριζώσει όλα από μέσα του, αφήνοντας τα σώψυχά  του να σφυροκοπούν.

Δώδεκα χρόνοι μονάχοι με το γιο. Γνωρίζει ο ένας το χνώτο του άλλου. Ο άντρας δηλαδή. Για το γιο αμφιβάλλει.

Τα δυο τελευταία χρόνια μετεωρεί μαζί τους η κοπέλα κι αυτός ποθεί να εκραγεί στα μάτια της, βροχή διαττόντων.

Να μπορούσε να τη σμίλευε, ένα γλυπτό απέναντί του και να έμενε ώρες κοιτώντας το!

Τη βλέπει που χαϊδεύει το γιο και ξέρει πως αυτό δεν είναι χάδι. Τη βλέπει να μένει στο πρόσωπο του γιου και κατέχει πως δεν απεικονίζεται μέσα του. Τη βλέπει που γελά με τα καμώματά του και γνωρίζει πως αυτό δεν είναι το γέλιο της. Όλα πηγάζουν από την καλοσύνη της ή από τον ζήλο για το επάγγελμά της. Πιστεύει.

Ο άντρας την ονειρεύεται δίπλα του αλλιώς. Δυο καρδιές με κεντρομόλο δύναμη. Δυο σώματα άυλα να ταξιδεύουν απλανή στο διάστημα.

Δώδεκα χρόνια η ζωή του στυφή. Πριν δώδεκα χρόνια, η γυναίκα του, αυτή που ξύπναγε με βουρκωμένα τα μάτια, σηκώθηκε εκείνο το πρωινό με έναν διαφορετικό αγέρα. Την είδε που τον έσερνε στην όψη της. Αγέρας ταξιδιάρης στα μάτια της.

«Φεύγω,» είπε.

Έτσι απλά.

«Δεν αντέχω πια…»

Έτσι απλά έφυγε.

Τα έξι προηγούμενα χρόνια ήταν ζουφωγμένη μέσα του σ’ έναν βουβό οδυρμό. Το κορμί της αδυνάτισε, το πρόσωπό της έγινε ένα χάρτινο αχρωμάτιστο σύννεφο.

Για έξι χρόνια πάλευαν μαζί για το γιο. Εκεί πάνω αυτή κουράστηκε…

Βλέπει την κοπέλα. Ταξιδεύει στο κορμί της. Ρουφά την κάθε της κίνηση. Εκείνη λικνίζεται, ανακλαδίζεται. Ξάφνου βάζει τη σκοτεινιά στα μάτια, έναν θόρυβο στη φωνή:

«Μη!»

Ο γιος μαζεύεται.

Ένας αντιγραφέας μέσα του, δυο χρόνια τώρα αντιγράφει κάθε της πνοή. Και το βράδυ συνεχίζει το βιβλίο της. Όλη μέρα κάθεται απέναντί της και αφήνεται. Να τον κουρσέψει. Να ζήσει στο στήθος της που ταράσσεται.

Η κοπέλα ζει τις ώρες στο σπίτι τους με το γιο. Βγαίνουν στον έξω κόσμο και σαν γυρίσουν ακούει τα γέλια της. Ξέρει, πως δεν μπορεί ν’ αγαπήσει το γιο, θεωρεί αδιανόητο ο γιος του να την ποθήσει.

Ο άντρας επιθυμεί να την κλείσει στην αγκαλιά του και να μεταλλαχτούν σε μια αεικίνητη εικόνα στο γύρισμα του καιρού.

Αύριο ο γιος γιορτάζει τα δεκαοχτώ του. Τότε, πριν δεκαοχτώ χρόνια, αυτός και η γυναίκα του κλαίγανε από χαρά. Ο γιος δεν έκλαψε καθόλου. Κι ο γιατρός φειδωλός:

«Κάποια κινητικά προβλήματα… αλλά αυτά είναι ασήμαντα μπροστά στ’ άλλα…»

Η κοπέλα σκουπίζει τα σάλια του γιου. Ο άντρας, είναι απορροφημένος πάνω της. Οι αναμνήσεις του τρέχουν στο πρόσωπό της. Αν ήταν ζωγράφος θα μπορούσε να την γδύσει και να μείνει στον πίνακά της για πάντα.

Προσπαθεί να βρει λέξεις.

«Σε ποθώ… σε αγαπώ… σε θέλω…»

Αν ήταν ποιητής θα μπορούσε να πλανέψει με τις γραμμές της τα λόγια και τα θέλω του. Αν ήταν γλύπτης θα τους έπλαθε όπως το φανταζόταν…

Αυτόν και την κοπέλα. Ο γιος στο περιθώριο. Εξόριστος…

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 20 – 21 Απριλίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 20 – 21 Απριλίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου