Select Page

Ο Αύγουστος που το δέντρο δεν είχε σκιά.

Ο Αύγουστος που το δέντρο δεν είχε σκιά.

Πηγή εικόνας

Χανιά
Αύγουστος του 2011
Ακρωτήρι
(τα συμμαχικά πολεμικά αεροπλάνα πετούν
σχίζοντας τον αέρα κι αφήνοντας τις συνειδήσεις μας πληγωμένες,
προς την Βόρεια Αφρική…)

*******

Μια σκλήθρα φωτιάς το τσιγάρο μου κι άλλη μια η υποψία από φως ημέρας στον χαμηλό ορίζοντα ανατολικά. Η νύχτα λύνει κάβους. 

Ένα σμάρι σπουργίτες επιχειρούν επίθεση σαν κοπέλες που έχουν την παρθενιά εκτός από το σώμα, στη συναναστροφή. Πτήσεις άτακτες. Γέλια και στροφές. Να αγγίζονται και να χαχανίζουν οπισθοχωρώντας. Τσιμπολογήματα στις φτερούγες κι έπειτα βουτιά να πιουν γουλίτσες νερό στη γειτονική πλύστρα που ‘φτιαξαν οι άνθρωποι για να νηστεύουν θάλασσα και λίμνη. 
Τη σκηνή τραγούδησε ένας τζίτζικας, δειλά για αρχή κι οι υπόλοιποι σαν αντηχείο καμπύλωσαν την απόσταση μέχρι τη βάση στ’ ακρωτήρι. 

Σαν από μίμηση, προσποίηση πτήσης σπουργιτών ή εντεταλμένη υπηρεσία, δεν ξέρω, δυο F16 μπήκαν στο διάδρομο απογείωσης με τις μηχανές να βρυχώνται. Το ρολόι έδειχνε ώρα ξημέρωμα παρά κάτι κι η απογείωση έγινε μέσα σε θόρυβο και ορυμαγδό, ώρα ασυνήθιστη για τα δεδομένα των τυπικών πτήσεων. Τα μαχητικά σκίσανε τον αέρα και τη νύχτα που αποχωρούσε ετοιμόρροπη από τη ζέστη. 
Δυο τοίχους αριστερά μου, ένα μωρό έμπηξε τα κλάματα και τα δόντια του στο βυζί της μάνας από φόβο. Το γάλα πάγωσε στο στήθος της και μια γάτα πρωινή, νιαούρισε τρομαγμένη. Στο διπλανό διαμέρισμα, οι ανάσες του ύπνου δήλωσαν ανακωχή όσο στον Καλαθά πιο κάτω, ένας μπάτης ήσυχος, στάθηκε ανακούρκουδα στη θέα και τ’ άκουσμα των αεροπλάνων. Η άμμος μαζεύτηκε σε βουναλάκια που δεν ήταν των παιδιών παιχνίδι κι ο ήλιος χασμουρήθηκε κάνοντας να παίξει κρυφτό μ’ ένα σύννεφο αδύναμο, γι αντιπερισπασμό. Μάταια. 
Παιδιά και μεγάλοι, στην άλλη ήπειρο, είδαν στα όνειρά τους φτερούγες αρπαχτικών. Να εξηγήσουν δεν μπορούσαν. Προς στιγμήν.

Μετανάστευσε ο λεπτοδείκτης λίγες στιγμές πιο πέρα κι η εικόνα ξεθώριασε μέσα στο φως της μέρας που ξεκινούσε τα τυπικά της πλέον. 
Ένας εκσκαφέας άδειαζε το χώμα από το χωράφι παραπάνω. Οικοδομικές εργασίες σαν πράξη αποδόμησης του παλαιού στο περιβάλλον. Βράχοι που γίνονται πέτρες για πεζούλια, ελιές που δίνουν το τόπο τους σε καλλωπιστικά φυτά φυτωρίων. Πολυτελείς κατοικίες εκεί όπου είχαν τ’ αλισβερίσι τους γεννήματα της φύσης. Άγρια κι άλλα ήμερα. Παπαρούνες κι αγκάθια. Σφίγγες και φίδια. Σαρανταποδαρούσες. Σκορπιοί και πεταλούδες. Μάραθος κι άγριο τσάι. Μέντα. Η ησυχία κι η μυρωδιά της.

Ανάσανε κι η νύφη γυρνώντας το πλευρό, χιλιόμετρα παρακάτω, στο νότιο άξονα απ’ τη μεριά του ήλιου κι ο Πεχλιβάνης σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπο του ύπνου της. 
Πρόγαμος σημείωνε το ημερολόγιο και τα τραγούδια σκέπαζαν των μαχητικών τη βοή.
Η μάνα τα πρωτεία κι ο πατέρας στη χαρά. Έλειπε η γιαγιά απ’ την εικόνα κι παππούς θα σήκωνε το βάρος του εθίμου, μόνος . 

Σούρουπο και τα πράγματα έμπαιναν στη σειρά. Οι πρώτοι μεζέδες. Συχαρίκια. Συστάσεις. Γνωριμίες. Άνθρωποι μεταξύ τους ξένοι να δέσουν τις συνήθειες, τις ανάσες και τα βλέμματα τους. 
Κουβέντες αναγνωριστικές να δώσουν χώρο στην οικειότητα, ανακουφισμένοι. 
Δυο βασιλικά στις γλάστρες έπιασαν τη κουβέντα με τ’ αεράκι. Απλώθηκε ευλογία στα γύρω. Γελάστηκε και το φεγγάρι, παραμέρισε δυο κλαδάκια από αλμυρίκι και ξεστράτισε στον ορίζοντα. 
Γέλια στο δωμάτιο των κοριτσιών. Πειράγματα και συμβουλές. Υπονοούμενα. Ετοιμασίες γυναικών κι η νύφη ν’ αστραποβολεί σαν ασημικό μόλις γυαλισμένο. Η ευτυχία.
Ο γαμπρός στα άσπρα. Μοιράζει την αγωνία του σε δυο ποτηριών τη τσικουδιά. Κουβέντες και μια λύρα βραχνή να μετρά τη χαρά, τη προσμονή και την αγάπη. Ο έρωτας μετρήθηκε με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο προσκεφάλι του μεσημεριανού ύπνου της νύφης κι άλλο ένα πάνω στο κουτί με τα νυφιάτικα.
Η λύρα έδωσε ήχο βαθύ και το βράδυ γέμισε με την όμορφη κι ευγενική θωριά της νύφης και το χαμόγελο της. 
Δώσαν’ οι χοροί κι οι άνθρωποι στο γλέντι τη ψυχή τους κι όπως η ώρα το απαιτούσε και τα έθιμα το ίδιο, ο μεγαλύτερος, που ήταν ο παππούς, ξεκίνησε το χορό. Στη κεφαλή του κι από πίσω συγγενείς και συγχωριανοί μέχρι να καλέσει τη νύφη. Κι όπως εκείνη στάθηκε πρώτη, άρχισε το χώμα να χτυπά κι έπειτα τον αέρα με βήματα πυκνά κι αργά στην αρχή κι ύστερα πιο έντονα. Πόδια γυμνά. Μαλεβιζιώτης. Κάθε της βήμα να θωρείς πώς αποζητούσε παράδοση και τα σύγχρονα να ενώσει. 
Ήρθε κι ή ώρα του γαμπρού κι όπως έστησαν κρασοπότηρο στη μέση του χορού οι φίλοι, εκείνος σηκώθηκε και σήκωσε μαζί του τη γης ολόκληρη σαν άνοιξε φτερούγες αετού τα χέρια του, τη ζωή τους όλη ν’ αγκαλιάσει. Ζεϊμπέκικος κι η λύρα σιώπησε. 

Στην άλλη άκρη του νησιού, πριν ακόμη πέσει το σούρουπο, Αύγουστος κι η νύχτα ξεχνιέται στα παιχνίδια της, σε πτήση υπεροχής, ένα σμάρι χελιδόνια πέταξαν τακτοποιημένα πάνω από τη γούρνα που έφτιαξαν οι άνθρωποι για να νηστεύουν θάλασσα και λίμνη, πέρα, στον βόρειο-ανατολικό άξονα, δίπλα στ’ ακρωτήρι. Σχηματισμοί γεωμετρικοί, ευγένεια, ρυθμός. Τα φτερά τους σπάθισαν τον αέρα με συμμετρία. 
Στ’ αφτιά μου ο βρυχηθμός των μαχητικών και στο διπλανό σπίτι, το μωρό ανήσυχο στη κούνια του. Η γάτα μάζεψε τα μικρά της κι η θάλασσα ξεψυχούσε στο στρίφωμα της ακτής. 
…..
Αγαπημένε μου, θέλησες να μάθεις πως ήταν ο δικός μου Αύγουστος. 
Έτσι! 

Ένας Αύγουστος που το δέντρο δεν είχε σκιά κι η σελίδα γράφτηκε για να χωρέσει συνακόλουθους βιασμούς κι ένα γάμο σαν υπόσχεση στη συνέχεια .

Από ανάγκη δε να πιστοποιήσω την αλήθεια των γεγονότων, σου δίνω τόπο και χρόνο.

Μπυρολίκια
Κουνουπιδιανά
Ακρωτήρι
Χανιά
Αύγουστος, 2011

Επιμέλεια κειμένου

8 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Η νύχτα λύνει κάβους”….. “Δυο τοίχους αριστερά μου, ένα μωρό έμπηξε τα κλάματα και τα δόντια του στο βυζί της μάνας από φόβο”…..” κι η θάλασσα ξεψυχούσε στο στρίφωμα της ακτής”

    Σταχυολογώ όμορφες, ποιητικές εκφράσεις τυχαία – γιατί όλο το κείμενο είναι ποιητικό, λυρικό! Μια γοητευτική περιγραφή μιας σημαδιακής για πολλούς μέρας… για τη νύφη, για το σόι… για την ίδια την συγγραφέα!

    Συγχαρητήρια φίλη μου Ασημίνα – ξεκίνησες όμορφα και την δική μου μέρα!

    Απάντηση
    • assimina

      Βάσω μου! σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λογια και τον τροπο σου να βλεπεις τα κειμενα μου και τουτο μαζί!

      Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Δυο τοίχους αριστερά μου, ένα μωρό έμπηξε τα κλάματα και τα δόντια του στο βυζί της μάνας από φόβο. Το γάλα πάγωσε στο στήθος της και μια γάτα πρωινή, νιαούρισε τρομαγμένη.»
    Η παραπάνω σκηνή μοιάζει να είναι τμήμα διηγήματος θρίλερ. ¨Όμως
    σε τούτο το ποιητικά συλληφθέν κείμενο που και ποιητικά συνεχίζει την διαδρομή του στο χαρτί η κάθε σκηνή είναι στην κυριολεξία μια έκπληξη. Δεν μπορείς από τα προηγούμενα να υποθέσεις τι θα διαβάσεις στην συνέχεια. Αυτό σε μένα τουλάχιστον ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία.
    Μια ανάγνωση ίσως δεν αρκεί καθώς η έλξη που ασκείται πάνω σου σε αναγκάζει να το διατρέξεις λέξη προς λέξη ξανά. Τα συγχαρητήρια μου Ασημίνα. Καλή μέρα να έχεις

    Απάντηση
    • assimina

      κύριε Παπαχαραλάμπους, σας ευχαριστώ πολύ! οι πτήσεις επανω απο το νησί εκείνο το καλοκαίρι, δημιουργουσαν σε ορισμένους απο εμάς, πανικό και τρόμο. ενα καταθλιπτικό συναισθημα συνενοχής σε παιχνίδι που δεν ήθελες να συμμετεχεις. προσπάθησα να αποδώσω την κατάσταση. το κείμενο αυτό ήταν κι η συμμετοχή μου στον διαγωνισμό διηγηματος στο Λογω Τεχνης εκείνη τη χρονιά και ειχα περιορισμούς σε πληθος λεξεων καθώς επίσης επρεπε να συμπεριλάβω κι ορισμένες συγκεκριμένες. ευχαριστώ και πάλι!

      Απάντηση
  3. Ελενη Στασινου

    Στο κείμενο αυτό χάρηκα που ανακάλυψα δείγματα υψηλής τεχνικης, Πέρα από την άρτια απ-εικόνιση φευγαλέων στιγμιοτύπων που αποκτούν -με τον τρόπο της κας Λαμπράκου -“όγκο”, πέρα από την αναπαραγωγή συναισθημάτων, με αποτελεσματικό όχημα τα “άψυχα” έμεινα στην αριστοτεχνικα δοσμένη επικίνδυνη “ισορροπία” μεταξύ επικείμενου πολέμου και πείσμωνος καθημερινής ζωής…Κυρία μου, από τα λίγα κειμενα που έχω απολαύσει.

    Απάντηση
    • assimina

      κυρία Στασινού.., με κολακεύετε! ευχαριστώ πολύ ακόμη και για την αναλυση σας!

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Λες και το κείμενό σας είναι μια φωτογραφία…Η πανέμορφη περιγραφή σας επιτρέπει στις ”πληγωμένες μας συνειδήσεις” να ταξιδέψουν μακριά από τον πόλεμο, στην απλή ομορφιά της καθημερινής ζωής.

    Απάντηση
    • assimina

      Ανώνυμε! σας ευχαριστω! να ειστε καλά!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!