Ο Δήμος και ο Προκρούστης

30.06.2015

 

 

Πεινάνε τα κατσικάκια που ξέχασε η μάνα
μεσημέριασε πια
ήλιος σηκώθηκε κλαίνε πολύχρωμα αυτάκια
ξαπλώνουν αγκαλιά
στο χορτάρι γουργουρίζει η κοιλίτσα άδεια
Χτύπα τώρα δυνατά

Άπονη μάνα δε γνωρίζει συμπόνια
όμορφη έγινε, κομψή σε λιβάδι γυρνά
το μέλλον της σκάβει, κολυμπά και ξαφνικά
Χτύπα τώρα δυνατά

Ξαναπεινάνε τα μηρυκασμένα
νύχτωσε ξεχάστηκαν γι άλλη μια φορά
στο φεγγάρι αλυχτάν τα ξεπεταρούδια
μα μέσα τους χαμηλά η φωνούλα
μην προσελκύσει εκείνα τα θεριά
Χτύπα τώρα δυνατά

Σκελετώθηκαν πόδια κι εστεμμένα κορμιά
οι ευθύνες ναρκώσαν κι ο τροφός τσιμουδιά
χρόνο λίγο με σταγόνες μαρτυρικές γι αυτό
Χτύπα τώρα δυνατά

Χορτασμένα κατσίκια διαβάτες άπιστοι με δουλικά
εμφανίστηκε του Προκρούστη κρεβάτι μαγικό
και για μέτρο ένα γάντι, πούπουλο να καθαρίζει
κατά βάθος γονατίζει γυμνά χέρια στη φωτιά
μην την κλαις την Ελευθερία, ξημέρωσε

Χτύπα ΤΩΡΑ δυνατά

 

_

γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    μην την κλαις την Ελευθερία, ξημέρωσε

    Χτύπα ΤΩΡΑ δυνατά …….

    Δύναμη!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαρία πολύ δυνατό το ποίημα σου!!!
    Περιέχει μέσα την μικρή μας κοινωνια.

    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου