Ο δρόμος του φεγγαριού

13.03.2014

 

Της είχε χαρίσει το φεγγάρι.

Εκείνο το βραδύ στόλισε τα μαλλιά της με δάκρυα και φόρεσε πάνω της την νυχτιά, είχε χρόνια να τον δει, σκόπευε να τον συναντήσει.

Πηρέ τον μακρύ δρόμο για το ποτάμι, σαν σκιά περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος που είχε στοιχειώσει τον ερωτά τους στα δέντρα καρφωμένα τα γέλια τους και οι υποσχέσεις είχαν ανθίσει στα κλαδιά τους.

Είχε μια διαβολεμένη υγρασία στον αέρα και στα μάτια της, όπως όταν χανόταν στα δυνατά του χέρια..

Τον έφερε μπροστά της, άπλωσε τα χέρια και τον τράβηξε στη δική τους πραγματικότητα, κανένα σύννεφο δεν τον έκρυβε πια, εκστατικός χορός των αστεριών σε κάθε κίνηση τους.

Πολλές φορές σκέφτηκε να γυρίσει εκεί, στο μονό μέρος που μαρτυρούσε την ύπαρξη τους, στο ποτάμι που έπνιξε κάθε λυγμό, η απουσία ολόγιομη περιπλανήθηκε μέσα της και την κατεύθυνε στο πιο όμορφο μέρος μέσα της, στην θύμηση που πάλευε με την λήθη και κέρδισε έπαθλο, την μνήμη.

Τον τράβηξε κοντά της και του χάιδεψε τα χείλη τα βουβά, τα μάτια τα αρμυρά και τα μαλλιά του που τα γαργαλούσε κάποιος βορινός άνεμος, δεν είχε αλλάξει κι ας πέρασαν χρόνια χωμάτινα, έστεκε εκεί ολόκληρος μπροστά της, με τα ανεξίτηλα αγγίγματα και τις συγκλονιστικές σιωπές τους που γέμιζαν άλλοτε δωμάτια, πυκνά σύννεφα στον ουρανό.

Περπάτησε με την σκιά του το σκοτεινό δρομάκι που οδηγούσε στο ποτάμι, εκεί που ο ουρανός έσμιγε με το φεγγάρι τους, το φεγγάρι που της χάρισε.

Τα πουλιά θυμηθήκαν την φιγούρα της και ακολούθησαν..

Το ποτάμι παραπονεμένο καθρέφτιζε πάνω της και ο αντικατοπτρισμός της στα μαύρα του νερά, τον έδιωχνε μακριά της, έκλαψε, έκλαψε πολύ όταν ένιωσε να χάνει την πιστή της..

Δεν ήταν εδώ.

Ποτέ πια δεν θα της χάριζε αστεροειδής και φεγγάρια, τα χείλη του θα παρέμεναν βουβά και το γέλιο του θα ξεθώριαζε στις αποθήκες του μυαλού της, τα χέρια, ναι τα χέρια δεν θα κρατούσαν τα δικά της ποτέ ξανά όμως θα είχε πάντα το φεγγάρι.

Ένα φεγγάρι ολόδικό της, ολόγιομο σαν πανσέληνος στα πόδια της και νότες μαγικές, θα είχε πάντα το ποτάμι για να κρύβει τους λυγμούς της και τα πουλιά να μεταφέρουν μηνύματα στον ουρανό.

Θα είχε πάντα μια σκάλα που οδηγεί στο φεγγάρι, στο φεγγάρι μέσα της.

Ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και σήκωσε τα χέρια, ξέπλυνε τα δάκρυά της στο ποτάμι και πηρέ τον δρόμο του γυρισμού.

Ένας γυρισμός αλλοτινός.

Ένας αγύριστος, γυρισμός.

 

γράφει η Έλενα Καρανικολού - Μισή Μερίδα

H Μισή Μερίδα άνθρωπος (κατά κόσμον Έλενα Καρανικολού) ονειρευόταν πάντα να γίνει ένα ολόκληρο ένα και έγινε όταν συνάντησε τις λέξεις μέσα της, τον γιο της και την αγάπη της ζωής της.
Γράφει στο blog της καθημερινά http://missy-merida.blogspot.gr.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

8 σχόλια

8 Σχόλια

    • missymerida

      Εγω ευχαριστω για τα υπεροχα λογια και την αγαπη..

      Απάντηση
  1. Ανώνυμος

    Ποσο πιο ομορφα μπορεις να γραψεις Ελενα; Ποσο ;

    Απάντηση
    • missymerida

      με τοση αγαπη? θα βαλω τα δυνατα μου.. ευχαριστω πολυ

      Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    ” τα χείλη του θα παρέμεναν βουβά και το γέλιο του θα ξεθώριαζε στις αποθήκες του μυαλού της, τα χέρια, ναι τα χέρια δεν θα κρατούσαν τα δικά της ποτέ ξανά όμως θα είχε πάντα το φεγγάρι.”
    Ένα αφήγημα-ποίημα, λέξεις που κυλούν και παρασύρουν, εικόνες που σχηματίζονται για να σβήσουν μέσα στις επόμενες σε μια αλληλουχία μαγευτική.
    Έλενα φίλη μου – γοητευμένη!

    Απάντηση
    • missymerida

      ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου, με δυναμωνετε ..

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Ποσο σας ευχαριστω ολους η αγαπη σας εφτασε ως τα ματια και με γεμισε θαλασσες συναισθηματων.. ευγνωμων..

    Απάντηση
  4. Μαίρη

    Ο δρόμος του φεγγαριού…το αγαπημένο μου βιβλίο..το διαβάζω πάντα ξανά και ξανά γιατί θέλω να νιώσω την απόλυτη αγάπη παίρνω δύναμη μέσα από αυτο!!και έλπιδα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει το απόλυτο για όλους εμάς που δεν είμαστε ήρωες κάποιου μυθηστορίματος.
    Τα όμορφα λόγια σου με άγγιξαν βαθιά. Και πως να μην το κάνουν άλλωστε αφού γράφεις πάντα υπέροχα με τη πένα βουτηγμένη στη ψυχή σου! Συνέχισε να μας ανοίγεις την όμορφη ψυχή σου μέσα από τα γραπτά σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου