Ο εαυτός μου κι εγώ

12.10.2015

Αθήνα, 12 Οκτώβρη

 
Αγαπητό Εγώ,
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε και… μου έλειψες. Πώς χωριστήκαμε έτσι;
Χθες το βράδυ βγήκα στην αυλή. Αισθάνθηκα την ανείπωτη ανάγκη να… ανασάνω. Μια βαθιά εισπνοή λοιπόν, μερικές δροσερές σπιλιάδες να με χαϊδεύουν και τα λαμπρά φανάρια του ουρανού, ήταν αρκετά. Όχι για να ηρεμήσω ή για να ονειρευτώ αλλά για να σε θυμηθώ.
Ω, τι όμορφες μέρες ακολούθησαν τη γνωριμία μας! Τί χαμόγελα, τί χοροί, τί μελωδίες χρωμάτιζαν την αύρα μου! Οφείλω να το ομολογήσω. Ήταν συναρπαστικό το να σε γνωρίσω.
Πόσο καλύτερα πορευόμουν με εσένα δίπλα μου! Πόσοι φίλοι μου έμειναν στο πλευρό μου για χάρη σου! Πόσο περισσότερο με αγάπησαν όταν σε γνώρισαν και εκείνοι!
Κάποτε στο είπα και γέλασες. «Φοβάμαι. Φοβάμαι για τη στιγμή που θα σε χάσω». Σου φάνηκα αστεία. «Δεν θα με χάσεις», μου είπες ύστερα σε κάποια άσχετη στιγμή της ημέρας. Τότε ήθελα να σε πιστέψω αν και μέσα μου ήξερα.
Κάποια στιγμή οι παρενθέσεις κλείνουν και η ροή των προτάσεων συνεχίζει. Επέτρεψα στο παρελθόν να γίνει το παρόν μου. Σκέφτηκα (επιφανειακά) πως παρά την απόσταση μπορούμε να παραμείνουμε μαζί. Προφανώς δεν ήμουν ικανή να σε διεκδικήσω. Τα ψυχικά εφόδια που μου πρόσφερες μοιράστηκαν. Κι έτσι αδύναμη και ταπεινωμένη αποσπάστηκα από την θέρμη της αλήθειας σου.
Διαβάζω τις λέξεις σε τούτο το χαρτί… μοιάζουν με άναρθρες κραυγές ενός φυλακισμένου. Δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Ίσως για να εξιλεωθώ ή απλά γιατί κατά βάθος ελπίζω σε μια σου απάντηση. Ωστόσο ξέρω, πως είσαι θυμωμένο με εμένα. Δεν σε παρεξηγώ. Αυτή τη φορά θα πρέπει να σε πλησιάσω πρώτη.
Κάπου εδώ τελειώνει το γράμμα μου. Πρώτου όμως σε αποχαιρετήσω , θα τολμήσω να σου πω (έστω καθυστερημένα) το εξής: «Σε ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου».
Σε χαιρετώ, να με θυμάσαι


Με αγάπη,
Ο Εαυτός σου

ΥΓ. Κάποια στιγμή και οι προτάσεις σταματούν λίγο πριν αρχίσουν άλλες.

 

_

γράφει η Νικολέττα Μπακατσέλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Νικολέττα ωραία η επιστολή… Δε νομίζω όμως οτι αποχαιρετάς… Μόνη σου ίδια ομολογείς αυτό που πρέπει να γίνει
    ” Ωστόσο ξέρω, πως είσαι θυμωμένο με εμένα. Δεν σε παρεξηγώ. Αυτή τη φορά θα πρέπει να σε πλησιάσω πρώτη.”

    Πολλές φορές το αφήνουμε στην άκρη το δύσμοιρο εγώ ή το παραμορφώνουμε νομίζοντας οτι έτσι θα ταιριάξουμε καλύτερα…τελικά η μόνη επιλογή είναι να μην ξεχνάμε να είμαστε και να ζούμε γνήσιοι.

    Απάντηση
    • Νικολέττα Μπακατσέλου

      Περιμένουμε να απελευθερωθούμε από τα περιγράμματα της κοινωνίας και την κατηγορούμε για αυτό. Ξεχνάμε όμως πως στην ουσία το φταίξιμο είναι δικό μας. Σας ευχαριστώ που σχολιάσατε.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου