Αθήνα, 12 Οκτώβρη

Αγαπητό Εγώ,
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε και… μου έλειψες. Πώς χωριστήκαμε έτσι;
Χθες το βράδυ βγήκα στην αυλή. Αισθάνθηκα την ανείπωτη ανάγκη να… ανασάνω. Μια βαθιά εισπνοή λοιπόν, μερικές δροσερές σπιλιάδες να με χαϊδεύουν και τα λαμπρά φανάρια του ουρανού, ήταν αρκετά. Όχι για να ηρεμήσω ή για να ονειρευτώ αλλά για να σε θυμηθώ.
Ω, τι όμορφες μέρες ακολούθησαν τη γνωριμία μας! Τί χαμόγελα, τί χοροί, τί μελωδίες χρωμάτιζαν την αύρα μου! Οφείλω να το ομολογήσω. Ήταν συναρπαστικό το να σε γνωρίσω.
Πόσο καλύτερα πορευόμουν με εσένα δίπλα μου! Πόσοι φίλοι μου έμειναν στο πλευρό μου για χάρη σου! Πόσο περισσότερο με αγάπησαν όταν σε γνώρισαν και εκείνοι!
Κάποτε στο είπα και γέλασες. «Φοβάμαι. Φοβάμαι για τη στιγμή που θα σε χάσω». Σου φάνηκα αστεία. «Δεν θα με χάσεις», μου είπες ύστερα σε κάποια άσχετη στιγμή της ημέρας. Τότε ήθελα να σε πιστέψω αν και μέσα μου ήξερα.
Κάποια στιγμή οι παρενθέσεις κλείνουν και η ροή των προτάσεων συνεχίζει. Επέτρεψα στο παρελθόν να γίνει το παρόν μου. Σκέφτηκα (επιφανειακά) πως παρά την απόσταση μπορούμε να παραμείνουμε μαζί. Προφανώς δεν ήμουν ικανή να σε διεκδικήσω. Τα ψυχικά εφόδια που μου πρόσφερες μοιράστηκαν. Κι έτσι αδύναμη και ταπεινωμένη αποσπάστηκα από την θέρμη της αλήθειας σου.
Διαβάζω τις λέξεις σε τούτο το χαρτί… μοιάζουν με άναρθρες κραυγές ενός φυλακισμένου. Δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Ίσως για να εξιλεωθώ ή απλά γιατί κατά βάθος ελπίζω σε μια σου απάντηση. Ωστόσο ξέρω, πως είσαι θυμωμένο με εμένα. Δεν σε παρεξηγώ. Αυτή τη φορά θα πρέπει να σε πλησιάσω πρώτη.
Κάπου εδώ τελειώνει το γράμμα μου. Πρώτου όμως σε αποχαιρετήσω , θα τολμήσω να σου πω (έστω καθυστερημένα) το εξής: «Σε ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου».
Σε χαιρετώ, να με θυμάσαι

Με αγάπη,
Ο Εαυτός σου

ΥΓ. Κάποια στιγμή και οι προτάσεις σταματούν λίγο πριν αρχίσουν άλλες.

_

γράφει η Νικολέττα Μπακατσέλου