Select Page

Ο εαυτός μου κι εγώ

Ο εαυτός μου κι εγώ

Αθήνα, 12 Οκτώβρη

 
Αγαπητό Εγώ,
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε και… μου έλειψες. Πώς χωριστήκαμε έτσι;
Χθες το βράδυ βγήκα στην αυλή. Αισθάνθηκα την ανείπωτη ανάγκη να… ανασάνω. Μια βαθιά εισπνοή λοιπόν, μερικές δροσερές σπιλιάδες να με χαϊδεύουν και τα λαμπρά φανάρια του ουρανού, ήταν αρκετά. Όχι για να ηρεμήσω ή για να ονειρευτώ αλλά για να σε θυμηθώ.
Ω, τι όμορφες μέρες ακολούθησαν τη γνωριμία μας! Τί χαμόγελα, τί χοροί, τί μελωδίες χρωμάτιζαν την αύρα μου! Οφείλω να το ομολογήσω. Ήταν συναρπαστικό το να σε γνωρίσω.
Πόσο καλύτερα πορευόμουν με εσένα δίπλα μου! Πόσοι φίλοι μου έμειναν στο πλευρό μου για χάρη σου! Πόσο περισσότερο με αγάπησαν όταν σε γνώρισαν και εκείνοι!
Κάποτε στο είπα και γέλασες. «Φοβάμαι. Φοβάμαι για τη στιγμή που θα σε χάσω». Σου φάνηκα αστεία. «Δεν θα με χάσεις», μου είπες ύστερα σε κάποια άσχετη στιγμή της ημέρας. Τότε ήθελα να σε πιστέψω αν και μέσα μου ήξερα.
Κάποια στιγμή οι παρενθέσεις κλείνουν και η ροή των προτάσεων συνεχίζει. Επέτρεψα στο παρελθόν να γίνει το παρόν μου. Σκέφτηκα (επιφανειακά) πως παρά την απόσταση μπορούμε να παραμείνουμε μαζί. Προφανώς δεν ήμουν ικανή να σε διεκδικήσω. Τα ψυχικά εφόδια που μου πρόσφερες μοιράστηκαν. Κι έτσι αδύναμη και ταπεινωμένη αποσπάστηκα από την θέρμη της αλήθειας σου.
Διαβάζω τις λέξεις σε τούτο το χαρτί… μοιάζουν με άναρθρες κραυγές ενός φυλακισμένου. Δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Ίσως για να εξιλεωθώ ή απλά γιατί κατά βάθος ελπίζω σε μια σου απάντηση. Ωστόσο ξέρω, πως είσαι θυμωμένο με εμένα. Δεν σε παρεξηγώ. Αυτή τη φορά θα πρέπει να σε πλησιάσω πρώτη.
Κάπου εδώ τελειώνει το γράμμα μου. Πρώτου όμως σε αποχαιρετήσω , θα τολμήσω να σου πω (έστω καθυστερημένα) το εξής: «Σε ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου».
Σε χαιρετώ, να με θυμάσαι


Με αγάπη,
Ο Εαυτός σου

ΥΓ. Κάποια στιγμή και οι προτάσεις σταματούν λίγο πριν αρχίσουν άλλες.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Νικολέττα ωραία η επιστολή… Δε νομίζω όμως οτι αποχαιρετάς… Μόνη σου ίδια ομολογείς αυτό που πρέπει να γίνει
    ” Ωστόσο ξέρω, πως είσαι θυμωμένο με εμένα. Δεν σε παρεξηγώ. Αυτή τη φορά θα πρέπει να σε πλησιάσω πρώτη.”

    Πολλές φορές το αφήνουμε στην άκρη το δύσμοιρο εγώ ή το παραμορφώνουμε νομίζοντας οτι έτσι θα ταιριάξουμε καλύτερα…τελικά η μόνη επιλογή είναι να μην ξεχνάμε να είμαστε και να ζούμε γνήσιοι.

    Απάντηση
    • Νικολέττα Μπακατσέλου

      Περιμένουμε να απελευθερωθούμε από τα περιγράμματα της κοινωνίας και την κατηγορούμε για αυτό. Ξεχνάμε όμως πως στην ουσία το φταίξιμο είναι δικό μας. Σας ευχαριστώ που σχολιάσατε.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!