Ο Εφιάλτης

21.09.2019

-Κόψτε δέντρα…
-Κάψτε δάση… Είναι ωραία οικόπεδα…
-Χτίστε στις παραλίες, θα τρελαθείτε στα λεφτά…
-Σκοτώστε ζώα. Κάντε σαφάρι… Τα ελαφαντόδοντα είναι πανάκριβα. Και το ρύγχος του ρινόκερου… Μην αφήσετε τίποτα. Ό, τι βλέπετε, ό, τι κινείται, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, ό, τι βλέπει το μάτι και ό, τι αρπάζει η βολή σας…
-Εξολοθρεύστε λαούς και μνημεία. Σιγά μην μείνουμε σ’ αυτά. Γι’ αυτό και τα λένε μνημεία. Τι είναι; Ιστορικά; Και; Καιρός είναι να χρίσουμε νέες πολιτείες…
-Τι; Να βάλουμε φίλτρα στα εργοστάσια και να ελέγχουμε τα απόβλητα; Δεν πάτε καλά… Αυτά όλα προϋποθέτουν έξοδα και δεν θα έχουμε την ίδια παραγωγή και το ίδιο κέρδος.
-Θα λιώσουν οι πάγοι; Ας γελάσω… Και τι με νοιάζει; Είναι μακριά οι πάγοι από μένα…
-Μην ακούω βλακείες… Εμείς είμαστε εφοδιασμένοι και έτοιμοι για όποια θεομηνία. Ο λαός; Ε, τι να κάνουμε; Θα έχουμε και κάποιες απώλειες… Εδώ είμαστε προετοιμασμένοι για πυρηνική επίθεση και θα μας τρομάξουν οι βροχές, οι τυφώνες και οι καύσωνες;
-Τι να κάνουμε; Αυτά έχει η ζωή… Άλλοι κερδίζουν και άλλοι χάνουν…
-Θα χρησιμοποιούν όλα τα κράτη τους δικούς μας σπόρους και θα καλλιεργούν ό, τι τους επιβάλλουμε εμείς, όχι ό, τι θέλουν εκείνοι. Πρέπει να εξαφανίσετε όσους σπόρους υπάρχουν σε ιδιώτες. Δεν έχουν τέτοια δικαιώματα, να μας αμφισβητούν. Τι είδους σύμμαχοι είναι αυτοί που αρνούνται το δικό μας κέρδος;
-Να βρείτε τρόπους να επιβάλετε τα δικά μας “θέλω” και “πρέπει”. Πού θα πουλήσουμε τόσα όπλα, τόσα αεροπλάνα και πλοία; Γιατί τα κατασκευάζουμε και μας στοιχίζουν δις και τρισεκατομμύρια; Για να τα μοσχοπουλάμε. Τι δεν καταλαβαίνετε;
-Ωραία. Φτωχοποιείστε τους. Χειρότερος πόλεμος είναι αυτός και πιο αποτελεσματικός, γιατί μετά, όταν εμείς το αποφασίσουμε, θα παρουσιαστούμε σαν σωτήρες τους… Βάλτε και τους γείτονές τους να τους απειλούν και μοσχοπουλάμε τα πάντα.
-Κοινωνική αλληλεγγύη; Τι είναι αυτό; Πού και πόσο πουλιέται;
-Τι είπες; Επανάσταση; Καλά το άκουσα; Μα είσαι καλά; Με τόση πλύση εγκεφάλου; Γιατί έχουμε ξοδέψει τόσα για την τεχνολογία; Για να τους ελέγχουμε. Και με τόσα φάρμακα που τρώνε και πίνουν, ποιος έχει καθαρό μυαλό και την δύναμη για να πείσει και άλλους; Αυτά συνέβαιναν παλιά, πολύ παλιά. Κι εμείς μάθαμε από τα λάθη μας. δεν κάνουμε τα ίδια. αντίθετα, τονίζουμε τα δικά τους και τους τα παίρνουμε ΟΛΑ. Μας τα παραδίδουν με μια λέξη μας…
-Θα πεθάνουν κάποιοι; Με τις αρρώστιες που τους αρνούμαστε την θεραπεία; Φυσικό δεν είναι; Πόσους μπορεί ν’ αντέξει τούτος ο πλανήτης; Φαντάζεστε να μην υπήρχαν αρρώστιες ανίατες, πόλεμοι, δυστυχίες, δυστυχήματα; -Φαντάζεστε ένα κόσμο χρωματιστό, να βρίσκονται όλοι στις χώρες, στα σπίτια και με τις οικογένειές τους; Να είναι όλοι ήρεμοι, χαρούμενοι, δυνατοί και μέχρι τα βαθειά τους γεράματα; Α πα πα πα… Ούτε στον χειρότερό μου εφιάλτη… Τρομερό…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου