Select Page

Ο καλύτερος δάσκαλος

Ο καλύτερος δάσκαλος

 

 

pencil_colour

Η κυρία Ειρήνη Χλώρου ήταν χρόνια δασκάλα σε ένα παλιό δημοτικό σχολείο στην Καλλιθέα. Πρώτη και Δευτέρα δημοτικού ήταν οι τάξεις που αναλάμβανε. Κι ακόμα και αν μουρμούραγε στον κάθε διευθυντή της χρονιάς ότι όλο αυτές τις τάξεις παίρνει, μέσα της ήξερε πως μόνο ετούτες τις δύο πρώτες τάξεις επιθυμούσε. Να βοηθήσει ετούτα τα πλασματάκια να χωρέσουν στον κόσμο που ήρθαν. «Να χωρέσουν τα δικά τους όνειρα και όχι τα όνειρα άλλων», σκεφτόταν πολλές φορές βλέποντας γονείς και γονείς να επιμένουν να τους μεταδώσουν τα δικά τους.

Η σχολική χρονιά 2014-2015 τη βρήκε δασκάλα στην Α΄Δημοτικού. Άκρως προετοιμασμένη για τούτα τα διαβολάκια που θα γνώριζε, ξεκίνησε πίνοντας μια μεγάλη κούπα δυνατό καφέ για να αντέξει την ενεργητικότητά τους. Αριθμός μαθητών 32! «Μα 32 Κ. Αλεξίου;» φώναζε στον διευθυντή που τη γνώριζε την τελευταία τριετία. «Είναι δυνατόν να διδάξω σε 32 παιδιά ταυτόχρονα;» του έλεγε με παράπονο. «Μα Ειρήνη, δε γίνεται να τα χωρίσω σε 2 τμήματα. Και πες ότι το έκανα. Πού θα βρω δάσκαλο; Αφού τα ξέρεις τι ρωτάς! Εγώ τα κανονίζω;» της έλεγε ξεφυσώντας.

Έτσι, η καινούρια σχολική χρονιά ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις! 32 ζουζούνια όρμησαν στην τάξη έτοιμα να την κατασπαράξουν. Κορίτσια, αγόρια όρθια παλεύανε να κάτσουνε με τους φίλους τους από το νηπιαγωγείο. Κάποια άλλα που δεν ξέρανε κανέναν, είχανε κάτσει στην άκρη και την περιμένανε, δύο από δαύτα κλαίγανε και ζητάγανε τη μαμά τους και όλα τα υπόλοιπα τραγουδάγανε και χοροπηδάγανε. «Άντε να τους πεις ότι εδώ δεν είναι νηπιαγωγείο και ότι θα κάνουμε μάθημα» σκεφτόταν απογοητευμένη ήδη η Ειρήνη.

Μόνο ένα παιδί, ο Άκραμ,  είχε κάτσει στο θρανίο του, έχοντας βγάλει ένα μπλε τετράδιο και την κασετίνα του. Καθόταν σε ορθή γωνία στητά, κοίταζε την Ειρήνη στα μάτια και έπλεκε τα δάχτυλα των χεριών του με ανυπομονησία, σχεδόν λαχτάρα. Σαν συναντήθηκαν οι ματιές τους, η Ειρήνη έμεινε έκπληκτη από τη συμπεριφορά του. Σα μύγα μες στο γάλα φαινόταν ο μικρός. «Θεέ μου θα τον κατασπαράξουν τα θηρία!!!» είπε από μέσα της. Η εμπειρία της, της είχε διδάξει πως το διαφορετικό περιθωριοποιείται αυτομάτως.

Το πρώτο μάθημα έληξε άδοξα. Συνηθισμένη όμως η Ειρήνη από τέτοιες σχολικές μέρες θεώρησε άκρως επιτυχημένη τη μέρα της, εφόσον είχε καταφέρει να βάλει τα παιδιά να κάτσουνε στα θρανία! Σε ένα πρόχειρο πλάνο σημείωσε τα ονόματά τους για να τα μάθει. Και σε ένα δικό της σημειωματάριο, έγραφε δυο-τρία χαρακτηριστικά που εντόπιζε σε κάθε παιδί για να τα προσέξει στο μέλλον. Στο όνομα του Άκραμ έβαλε μπόλικα θαυμαστικά και τη φράση «Να τον προσέχω!». Ήδη όταν άκουσαν τα άλλα παιδιά το όνομά του απόρησαν. Και άρχισαν τα γνωστά παιδικά αστεία. Αφελή μεν ενοχλητικά δε.

Η αλήθεια ήταν ότι ο Άκραμ ξεχώριζε ανάμεσα σε όλα τα παιδιά. Για τσάντα είχε ένα πολυκαιρισμένο μαύρο σακίδιο πλάτης. Το γέμιζε με λίγα μπλε τετράδια και τα βιβλία του. Είχε μια απλή καφέ κασετίνα με τα απολύτως απαραίτητα. Λίγα μολύβια, ένα χάρακα, μία ξύστρα και μία γόμα. Τριγύρω του έβλεπες χρωματιστά σχέδια από πανάκριβες τσάντες τρόλεϊ, τετράδια με ένα σωρό παιδικούς ήρωες και κασετίνες παραγεμισμένες με μαρκαδόρους, γόμες με ένα σωρό σχέδια και λοιπά αξεσουάρ. Μα τον έβλεπες να στέκει αδιάφορα ανάμεσα σε όλα αυτά. Δεν είδε ποτέ το γνώριμο βλέμμα ζήλειας πάνω του.

Μια μέρα, κάπου στα μισά της σχολικής χρονιάς, η Ειρήνη είπε στα παιδιά ότι θέλει να φτιάξουν μια ιστορία δική τους. Μπορεί να είναι ένα παραμύθι ή κάτι από τη ζωή τους. Ήθελε να τα βάλει να σκεφτούν λίγο παραπάνω. Να ξεχωρίσουν κάτι από τη ζωή τους ή από τα αγαπημένα τους βιβλία. Να προσπαθήσουν πρώτη φορά να περιγράψουν μια δική τους ιστορία. «Οι μικροί μου συγγραφείς», έλεγε κάθε χρονιά που έβαζε αυτήν την άσκηση και χαμογελούσε ακούγοντας τα αριστουργήματά τους.

Όταν ήρθε η μέρα το κάθε παιδί να πει την ιστορία του, η Ειρήνη ανυπομονούσε. Με πόσες ιστορίες γέλασε και με πόσες άλλες προβληματίστηκε. Άκουσε ιστορίες για ιππότες και νεράιδες. Άκουσε για γάτες που αρρωστήσανε και για πύργους που διαλύθηκαν. Άκουσε για όμορφα καλοκαίρια σε χωριά και παππούδες και γιαγιάδες που έκαναν ταξίδι στον ουρανό. «Τι διαμάντια σκέψεων και συναισθημάτων είναι όλα τούτα τα παιδιά», σκεφτόταν τρυφερά.

Όταν ήρθε η σειρά του Άκραμ, ο Άκραμ σηκώθηκε όρθιος και με σταθερή δυνατή φωνή είπε την ιστορία του:

«Με λένε Άκραμ. Το ξέρω, το όνομά μου είναι αστείο. Δεν το ήξερα ότι είναι αστείο. Το έμαθα όταν ήρθα στην Ελλάδα πριν λίγα χρόνια με τους δικούς μου. Δε με πειράζει όμως που γελάνε σαν το ακούνε. Η γιαγιά μου, μου έλεγε ότι το γέλιο είναι πηγή ζωής. Και αν το όνομά μου δίνει ζωή τότε εγώ είμαι μια πηγή της. Δε διαφέρει και πολύ από αυτό που σημαίνει το όνομά μου πραγματικά. Το Άκραμ σημαίνει στη χώρα μου «πηγή γενναιοδωρίας» και η μητέρα μου, μου το έδωσε γιατί ο ουρανός της χάρισε εμένα. Πριν από εμένα είχε μείνει έγκυος σε άλλα τρία παιδιά αλλά δεν καταφέρανε να ζήσουνε. Εγώ ήμουν ο τέταρτος. Όταν γεννήθηκα, η μαμά μου έμεινε και κοίταζε τον ουρανό για ώρες.

Φέτος η μαμά μου, μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο. Με έγραψε στο δημοτικό. Και με τη βοήθεια της γειτονιάς απέκτησα μια πανέμορφη τσάντα και τετράδια και κασετίνα με ένα σωρό πράγματα. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που μου τα έδωσε η μαμά μου. Σαν χάζευα τα μολύβια, μου είπε «να γράφεις με την καρδιά μικρέ μου». Εκείνο το βράδυ, δεν κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου!  Έβλεπα τα δώρα μου και σκεφτόμουν πόσο όμορφα θα περάσω εδώ και πόσο τυχερός ήμουν.

Κάθε μέρα ξεκινάω τραγουδώντας για το σχολείο. Έτσι κάναμε και στα μέρη μου όταν ξεκινάγαμε από το πρωί για τις δουλειές μας. Η Α΄Δημοτικού είναι πολύ ωραία. Γνώρισα τόσα παιδιά και είμαι πολύ χαρούμενος που περνάμε ώρες μαζί. Η δασκάλα μου, με κάνει να χαμογελάω. Τα λέει όλα τόσα όμορφα και κάθε φορά που λέει κάτι καινούριο, το λέω πολλές φορές από μέσα μου για να το μάθω και εγώ. Το σχολείο με κάνει να ξεχνάω τη χώρα μου, που μου λείπει. Μερικές φορές το σχολείο αυτό με κάνει να πιστεύω ότι χώρα μου είναι η Ελλάδα» είπε και κάθισε στο θρανίο του αφήνοντάς άφωνη την Ειρήνη.

Τα παιδιά μόλις άκουσαν την ιστορία του, μαζεύτηκαν όλα γύρω του και άρχισαν να τον ρωτάνε από πού είναι, ποια είναι η χώρα του, αν έχει αδέρφια, ερωτήσεις που εκκρεμούσαν να γίνουν από την πρώτη σχολική μέρα. Ξαφνικά, τα σύνορα είχανε σπάσει χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση εκείνη ως δασκάλα. «Μέρες και μέρες πάλευα να περάσω αντιρατσιστικά μηνύματα στα παιδιά, χρόνια και χρόνια έφτιαχνα ιστορίες που θα τα βοηθούσαν να σκεφτούν λίγο πιο ώριμα και ο μικρός Άκραμ μας πρόσφερε τούτο το μάθημα γενναιόδωρα, τιμώντας το όνομά του, με τον πιο άμεσο τρόπο…» σκέφτηκε βουρκωμένη.

Αυτή η σχολική χρονιά έκανε την Ειρήνη μαθήτρια και τον Άκραμ τον καλύτερο δάσκαλο που είχε ποτέ της!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

18 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Κι εγώ βούρκωσα!!!Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και όλα τα παιδιά είναι δάσκαλοί μας!!!Να είσαι καλά Μάχη μου!!Την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Άννα μου σε ευχαριστώ. Ας έχουν μια όμορφη σχολική χρονιά μικρά και μεγάλα ξεχωριστά παιδιά!

      Απάντηση
  2. Σουλελέ Χριστίνα

    «Μέρες και μέρες πάλευα να περάσω αντιρατσιστικά μηνύματα στα παιδιά, χρόνια και χρόνια έφτιαχνα ιστορίες που θα τα βοηθούσαν να σκεφτούν λίγο πιο ώριμα και ο μικρός Άκραμ μας πρόσφερε τούτο το μάθημα γενναιόδωρα, τιμώντας το όνομά του, με τον πιο άμεσο τρόπο…» σκέφτηκε βουρκωμένη.

    Μάχη μου, πολύ τρυφερή η ιστορία σου! Διαβάζοντάς την, κάθε εκπαιδευτικός που εργάζεται σε δημόσιο σχολείο- και λέω δημόσιο γιατί εκεί συναντά κανείς, συναναστρέφεται και μαθαίνει βιωματικά τη διαφορετικότητα σε όλες της τις μορφές- θυμάται κάποιες δικές του ιστορίες. Ο Άκραμ, ο Ιγκόρ , η Ελένα, η Μαρία, είναι όλα παιδιά τους και προσφέρουν από το περίσσευμα της ψυχής τους χωρίς να κοιτάνε το διαφορετικό χρώμα, τη διαφορετική γλώσσα ή ό,τι άλλο διαφορετικό έχουν.
    Και ναι, η διαφορετικότητα και η αποδοχή της δε μαθαίνεται μέσα από πρότζεκτ , βιντεοπαρουσιάσεις και φανταχτερές κουβέντες. Μαθαίνεται βιωματικά, με τη συναναστροφή και την ανάπτυξη σχέσεων.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σίγουρα χρειάζονται δάσκαλοι με καρδιά που θα ορίσουν τους δρόμους αλλά ναι πολλά πράγματα μαθαίνονται βιωματικά..και δεν αρκούν τα σεμινάρια και οι μεγάλες κουβέντες…. Την καλημέρα μου Χριστίνα και καλή και απολαυστική σχολική χρονιά με τους… τυχερούς… μαθητές σου!

      Απάντηση
  3. Βασίλης

    Ο κόσμος φτιάχνεται με χέρια δυνατά, γνωστικά, αυτά των μεγάλων. Μα, οι μικρές πινελιές ζητούν χέρια μικροκαμωμένα και αθώα!

    Υπέροχο Μάχη, την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ναι Βασίλη…αν δεν φτάξουμε έναν κόσμο όμορφο για όλα αυτά τα μπουμπούκια…δε θα ανθίσουν όσο και να το λαχταρά η φύση τους… Είναι όμως ετούτα τα πλάσματα…οι καλύτεροι δάσκαλοι…γιατί έχουν αμόλυντες τις ψυχές τους και σκορπάνε μηνύματα αγάπης και αλληλεγγύης χωρίς να τα έχουνε διδαχτεί..

      Την καλημέρα μου και σε ευχαριστώ…

      Απάντηση
  4. evangeloukissa

    Πολύ όμορφο Μάχη 🙂
    Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδάκια, που έχουν την τύχη να μπορούν να πηγαίνουν σχολείο.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Κατερίνα σε ευχαριστώ πολύ! Αυτό το “που έχουν την τύχη να μπορούν” με πληγώνει…αλλά έτσι είναι..

      Απάντηση
  5. drmakspy

    Είμαι που είμαι ευσυγκίνητος…. με έλιωσες… Όμορφο Μάχη μου και όμορφα δοσμένο… Χτυπάει χορδές μέσα μας…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σπύρο σε ευχαριστώ πολύ.
      Χτυπάει χορδές σε εκείνους που ξέρουν να φτιάχνουν μελωδίες μέσα τους…

      Απάντηση
  6. Μαριάνθη Πλειώνη

    Αληθινή και όμορφη η ιστορία σου ,Μάχη,από τις τόσες που βιώνουμε καθημερινά οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία μας! Μας μαθαίνουν τα παιδιά,μ’ ένα δικό τους τρόπο την αποδοχή και τη φιλία.’Εχουν γραφτεί πολλά βιβλία για τη διαφορετικότητα αλλά κάθε μαθητής γράφει κάθε μέρα το δικό του στο σχολικό περιβάλλον και η παρουσία του ζωγραφίζει τις ωραιότερες εικόνες!! Να είσαι καλά!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μαριάνθη μου έτσι ακριβώς… Σε ευχαριστώ και καλή σχολική χρονιά και σε σένα! Με χαμόγελο και υπομονή που διαθέτεις και από τα δύο!

      Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου υπέροχη ιστορία!!!
    Που όμως είναι τόσο αλήθινή!!
    Σε κάθε σχεδόν σχολείο, σε κάθε σχεδόν τάξη βρίσκεται ένας Άκραμ.
    Ναι, γελάνε με το όνομα του, την γλώσσα του, την συμπεριφορά του.
    Βλέπεις οτιδήποτε είναι διαφορετικό και ξεφεύγει απ’ τις κοινωνικές νόρμες,
    αρχικά στιγματίζεται κι ύστερα απομονώνεται ως κάτι το ξένο.

    Όλο το βάρος πέφτει στον εκάστοτε εκπαιδευτικό ή μάλλον το χρέος να αμβλύνει,
    να προλάβει τέτοιου είδους τραγικές για εμένα καταστάσεις. Δύσκολο έργο, μα απαραίτητο.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σου εύχομαι να μην ξεχάσεις ποτέ αυτά τα λόγια τώρα που μπαίνεις κι εσύ σε ένα δύσκολο χορό!

      Απάντηση
  8. Αθηνά Μαραβέγια

    Ο Δάσκαλος-στην προκειμένη περίπτωση η Δασκάλα- έγινε μαθητής κι ο μαθητής, Δάσκαλος!!!
    Μια υπέροχα δοσμένη πραγματικότητα κι ευτυχώς, μ’ ένα αίσιο τέλος!!!
    Θα μου επιτρέψεις, εννοείται, να το κοινοποιήσω! Αυτό είναι μάθημα ζωής!!!

    Απάντηση
  9. mariakat80

    Πόσο υπέροχο και πόσο επίκαιρο αλλά συνάμα και πόσο δυνατό!Μπραβο Μάχη μου!!! Περνάς πολλά μηνύματα με την ιστορία σου!!!! Υπέροχη και η γραφή σου! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!