Ο σοφός

2.02.2014

 

Απ’ το λόφο κοιτά το μεγάλο δρόμο εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα, που απλώνεται σαν φίδι στην βαθιά κοιλάδα και ηχογραφεί τις σκέψεις του, κρυφά από τους ανέμους σε ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, λίγο πριν δύσει ο Ήλιος.

«Μένω δίπλα σε έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο που χαράζει σαν πληγή την κοιλάδα που αγαπώ. Συνήθως στη βαθιά νύχτα ακούω τα φορτηγά να μουγκρίζουν σαν φάλαινες και ο ήχος τους χάνεται προς τον νότο. Τα πιο μικρά αυτοκίνητα με τις ριπές του ανέμου τους, φέρνουν το πέλαγο πιο κοντά, σαν κύματα, από τον ακατάκτητο ωκεανό. Τα κίτρινα φώτα της πολλές φορές μου ζέσταναν κάποιο ταξίδι που έκανα νοερά προς ξένους τόπους… που δεν θα γνωρίσω ίσως ποτέ. Όσοι μένουν δίπλα σε μεγάλες λεωφόρους ξεγλιστρούν στην φαντασία, μιας και το παρόν τους πιάστηκε στην φάκα των διοδίων.

Έτσι γράφω κι εγώ καμία μαλακιούλα, που και που για να περνά η ώρα σε τούτο εδώ τον σκατόδρομο, σαν χωριάτης που είμαι. Βλέπεις ο παππούς όταν έφτιαξε το σπίτι εδώ δεν περνούσε αυτή η λεωφόρος της φασαρίας και της ρύπανσης. Γαμώτο πάτησαν τα χωράφια μας και στεγνώσανε τις λίμνες μας στο όνομα της ανάπτυξης και πεθαίνουμε μαζί με την βιασμένη φύση γιατί μας έκρυψαν το επίθετο της... Εταιρική.»

«Πάλι για την ανάπτυξη της εταιρίας μονολογείς;»

Τον διακόπτει ένας χωριάτης γέρος που ανέβηκε και αυτός στον καταπράσινο λόφο με τη συνοδεία των χαρούμενων χελιδονιών που γύρισαν πίσω κι αυτόν το χρόνο.

«Κάθε δεκαετία όλο και πιο λίγα έρχονται» λέει ο γέρος και ξύνει τα γένια του χαζεύοντας τον ουρανό.

«Δε μου λες ωρέ γέροντα εσύ που είσαι ο πιο σοφός του χωριού, αν κάποιος ήθελε να βάλει φορολογία στα πουλιά, πως θα μπορούσε να τα καταφέρει;»

Ο γέρος τον κοιτάει απογοητευμένος γιατί ο μικρός χωριάτης έχει την φήμη του καμένου σπίρτου.

«Άλλο σοφός… άλλο έξυπνος… και άλλο ο πονηρός. Δεν θέλει εξυπνάδα ούτε σοφία αλλά πονηριά αυτό που λες κι εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω» απαντά ο γέροντας και ρίχνει το βαρύ του βλέμμα στο μικρό που κοιτά τα πουλιά στον ουρανό. «Γιατί ρωτάς;»

«Ξέρω ‘γω ωρέ γέροντα, με αυτά που γίνονται τις μέρες μας μπορεί να βάλανε διόδια και στα πουλιά και να μην έχουν όλα να πληρώσουν για το γυρισμό.»

Ο γέροντας ξεφυσά κουρασμένα και του δείχνει με την γκλίτσα το δρόμο του γυρισμού. «Έλα πάμε, άρχισε το πανηγύρι… θ’ αργήσουμε» του είπε.

Ο νέος που προπορεύεται περνά πάνω από τα κοντά συρματοπλέγματα και σταματά μιας και ο γέροντας του φώναξε σαν να ήταν μίλια μακριά του. Γύρισε και του έκανε νόημα να μη φωνάζει. «Τι έπαθες και κάνεις έτσι… έλα από εδώ είναι πιο κοντά» του λέει ο νέος και πατά με τις μπότες του τα σκληρά σύρματα για να περάσει ο γέρος πιο άνετα.

«Που πας μωρέ ζαβέ; Δε βλέπεις πως υπάρχουν σύνορα; Πατάς ξένα όρια!». Και του χτυπά το κεφάλι με την γκλίτσα.

Ο νέος ξαφνιάζεται με τα λόγια του γέροντα και με ειλικρίνεια του απαντά σαν να λέει την πιο γνωστή αλήθεια που την ξέρουν και τα μικρά παιδιά.

«Έτσι είναι ακριβώς γέροντα… αυτά είναι τα όρια αυτουνού που τα έβαλε όχι τα δικά μου…»

Ο γέροντας δαγκώνει τα χείλη του για να μην πει τίποτα και τον κοιτά με συμπόνια… μετά με συμπάθεια… αλλά στο τέλος χαμογελά και με ένα σάλτο που κάνει τελικά κι αυτός προχωρούν προς το πανηγύρι του χωριού…

 

του Στάθη Ταλιούρη

Ονομάζομαι Στάθης Ταλιούρης και γυρίζω το κεφάλι μου όταν ακούω ‹‹Ευστάθιε που χάθηκες;›› (Συνήθως είναι αλήθεια.)

Γράφω από χόμπι (όταν γράφω) και μου είναι δύσκολο να γράφω για μένα.

Ήδη είπα πολλά.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Διαβάστε κι αυτά

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    «Έτσι είναι ακριβώς γέροντα… αυτά είναι τα όρια αυτουνού που τα έβαλε όχι τα δικά μου…»

    Πληρωμένη απάντηση από το “καμένο σπίρτο” – συμφώνησε ο γέροντας, βρίσκει κι εμένα σύμφωνη!

    Φίλε μου Στάθη-Ευστάθιε, πολύ όμορφα καρποφόρο το χόμπι σου!

    Απάντηση
    • stathis taliouris

      Σε ευχαριστώ που διάβασες το κείμενο μου και χαίρομαι πιο πολύ που συμφωνείς. Καρποφόρα όμορφο το χόμπι σου, αυτό θα το κρατήσω!

      Απάντηση
  2. fofi walter-kyrlidou

    Να γραφεις παντα ετσι αγαπητε φιλε.Μεστα και χωρις να σου λειπει ακομη και στα δυσκολα καποια ελπιδα.

    Απάντηση
    • stathis taliouris

      Σε ευχαριστώ πολύ Φώφη! Αυτό το <> με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ναι η ελπίδα είναι για τα δύσκολα.

      Απάντηση
  3. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    χα,χα “σπίρτο σβηστό” .!!! Να σε λέμε καλύτερα Ευστάθιε, “σπίρτο μοναχό” ;;
    Που πάει να πει σαν έτοιμο από παλιά να φουντώσεις φωτιές αισιοδοξίας .

    Απάντηση
    • stathis taliouris

      Βαγγέλη διαβάζοντας τα κείμενα πολλών δημιουργών του βιβλίου νετ συμπεριλαμβανομένου και των δικών σου, νομίζω πως θα συνομολογήσεις πως δεν είμαι μοναχό σπίρτο. Όσο για τις φωτιές αισιοδοξίας αυτές ανάβουν μόνο εκεί που υπάρχει καλή προδιάθεση. Μου έφτιαξες την διάθεση και μου χάρισες το ολόκληρο γέλιο μου και σε ευχαριστώ και για αυτο!

      Απάντηση
  4. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Με πολύ “μαγκιά” το γράψιμό σου Στάθη! Και επειδή το χέρι το ωθεί η καρδιά, ανάλογη θα είναι του γραπτού σου! Σου εύχομαι τα “όρια” των άλλων να μη γίνοται εμπόδιο στο διάβα της ζωής σου, να τα προσπερνάς και να φτάνεις στον προορισμό σου ! Ηδη με το κείμενό σου …”χάραξες ” τη πορεία σου! Ακολούθησε την ! Μεγάλη η επιτυχία τα λόγια να γίνονται πράξη στη καθημερινότητά μας!

    Απάντηση
    • stathis taliouris

      Όπως λες κι εσύ Μαργαρίτα και συμφωνώ απαντήσεις έτοιμες δεν υπάρχουν! Κρίνονται καθημερινά στα πεδία! Και επίτρεψε μου να τονίσω ότι αυτή είναι και η μαγκιά τους ….να κρίνονται καθημερινά στα πεδία! Σε ευχαριστώ πολύ για το μήνυμα σου!

      Απάντηση
  5. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Ευ Στάθιε… είναι πολύ ενδιαφέρουσα η νοητική λειτουργία στην οποία με έβαλες να …Σταθώ για να δω πως σου γεννήθηκε η ιδέα πρώτα. Ύστερα να ξαναΣταθώ στην υλοποίηση της. Πίστεψε με ήταν μια πολύ γοητευτική διεργασία που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το σύνολο που γεννήθηκε είναι πραγματικά μια έξοχη αφήγηση με – ας μου επιτρέψει η Μαρία Αρβανίτη να της κλέψω τον χαρακτηρισμό- “πολύ μαγκιά” αλλά και σοφία ταυτόχρονα.
    Και Στάθη εγώ……. “Ο γέροντας δαγκώνει τα χείλη του για να μην πει τίποτα και τον κοιτά με συμπόνια… μετά με συμπάθεια… αλλά στο τέλος χαμογελά και με ένα σάλτο που κάνει τελικά κι αυτός προχωρούν προς το πανηγύρι του χωριού…” …………της ζωής, της τέχνης και του λόγου. Προχώρα φίλε μου!

    Απάντηση
    • stathis taliouris

      Τα κείμενα από μόνα τους πραγματεύονται τα ερεθίσματα τους αλλά είναι μεγαλύτερη χαρά για τον δημιουργό να μοιράζεται το καταστάλαγμα των σκέψεων του με ανθρώπους της ζωής, της τέχνης και του λόγου. Με τιμά ιδιαίτερα το μήνυμα αυτό αφού προέρχεται από έναν συγγραφέα και ποιητή που μέσα στα κείμενα και τους στίχους του ανακαλύπτει κανείς ότι ζει και αναπνέει ένας αληθινός άνθρωπος. Σε ευχαριστώ!

      Απάντηση
  6. Ισαβέλλα Μπάμπαλη

    Ευστάθιε η επιλογή να θέσεις το ζήτημα της προσωπικής ελευθερίας σε βιασμένο βουκολικό τοπίο ως σύγχρονη ανάπτυξη του σύγχρονου πολιτισμού αυτό από μόνο του θα μπορούσε να δικαιολογεί τον τίτλο. Οι αλληγορίες είναι καθαρές και ενέχουν και τις τρεις υποστάσεις του ανθρώπου την φυσική την ηθική και την πνευματική. Το καμένο σπίρτο κατάφερε να ανάψει την φωτιά στην διάνυα (φύση) του γέρου φέρνοντας φως (πνεύμα) στην καρδιά του (ηθική). Όσο για την γραφή σου με έκανε να γελάσω με τον σαρκασμό στις λογοτεχνικές φλυαρίες (που είχαν υπόσταση) με τις μαμακούλες. Το χόμπι σου όπως εσύ το λες ίσως να είναι κάτι περισσότερο. Οψόμεθα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου