Ο σχοινοβάτης

11.06.2020

Ένα τσίρκο η ζωή. Μέσα του γεννιόμαστε. Σε μια τέντα, ανάμεσα σε θηρία άγρια κι εξημερωμένα. Εκεί, θα μας διαλέξουν ρόλους. Κι έχει πολλούς. Άλλοι θα γίνουν ακροβάτες. Άλλοι οι θηριοδαμαστές. Άλλοι πάλι είναι φτιαγμένοι για παλιάτσοι. Κι άλλοι ταχυδακτυλουργοί.

Υπάρχουν κι εκείνοι που η φύση δεν τους προίκισε με θάρρος και απόμειναν να ταΐζουν τους ελέφαντες. Να καθαρίζουν τις βρωμιές απ’ τ’ άλογα. Και να κοιτάνε τ’ άστρα κάθε βράδυ και ν’ ονειρεύονται.

Ονειρεύονται πως βρίσκονται σε ένα σχοινί εκεί ψηλά. Στην οροφή. Χωρίς το δίχτυ. Τι να το κάνεις το δίχτυ στ’ όνειρο; Κι είναι εκεί. Γενναίοι και ωραίοι. Με σώμα γυμνασμένο και δέρμα που γυαλίζει στο φως των προβολέων. Βαδίζουν ατρόμητοι κι ευθυτενείς με το κοντάρι στα χέρια για ισορροπία.

Μουσική απ’ τα μεγάφωνα. Ένα βαλς αιθέριο και η μορφή εκείνης να ξεπροβάλλει απ’ το σκοτάδι και ν’ απλώνει κατάλευκο το χέρι. Το σχοινί είναι πλατεία πια κι ο σχοινοβάτης χορεύει. Χορεύει. Χορεύει. Στροβιλίζεται στον αέρα με χάρη κι αποφασιστικότητα. Εκείνη γελά και τα μάτια τού κόσμου ολόγυρα, χρυσές πυγολαμπίδες. “Θα μ αγαπάς για πάντα;” ακούει τη φωνή της.

Η μουσική σταμάτησε. Οι θεατές κοιτούν κρατώντας την ανάσα. Ήρθε η ώρα. Η πιο επικίνδυνη φιγούρα. Αυτή που περιμένουν όλοι. Αφήνει το κοντάρι κι ετοιμάζεται. Μία ανάσα. Ένα αστέρι έπεσε απ’ τον ουρανό, αφήνοντας για μια στιγμή μία κλωστή ασήμι. Ο ακροβάτης αποκοιμήθηκε. Χειροκροτήματα. Ιαχές. Σιωπή.

Αύριο πάλι.

 

_

γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου