Ο φίλος μου ο ποιητής & Μόνος

11.02.2014

Ο φίλος μου ο ποιητής

 

Πάνω στο τραπέζι του γραφείου του

έχουν μείνει ανέπαφα

χειρόγραφα με ατέλειωτα έργα του,

άρθρα και σημειώσεις.

H πένα του, ο φιλντισένιος χαρτοκόπτης του,

ένα μπρούτζινο κουδουνάκι,

η πολυποίκιλτη πίπα του

και μια επιτραπέζια λάμπα.

Εκεί ...στο καρυδένιο γραφείο του

ονειρεύεται ο φίλος μου ο παιδικός ...

ποιεί, κάνει πλεύσεις στη θάλασσα της μνήμης

υμνεί τα ακατέργαστα τοπία του Θεού

με μια στάλα αίμα από ένα ποτήρι μελάνι...

σ' αυτόν τον κόσμο που έχει πόνο,

κόμπους, τεθλασμένες,

σκαληνά σπαρακτικά ανισόπλευρα,

βρίσκει... μέσα από την ποίηση

περάσματα, συζεύξεις, συνθέσεις,

αναπνοές, ροές, μεταβάσεις,

ο φίλος μου ο παιδικός...

Mόνος

 

Έπεσαν οι λέξεις στο πλακόστρωτο, σαν ζάρια,

η άσπρη… αθωότητα, η κόκκινη… αγάπη,

η γκρίζα… μοναξιά, η κίτρινη… λιακάδα,

σαν πολύχρωμα ζαχαρωτά

σκόρπισαν στο καλντερίμι

και συ ο δυσθυμικός

πίστευες ότι θα φέρεις εξάρες

μα έγινε ανατροπή,

αλίευσες  τη γκρίζα, τη δισύλλαβη

τη λέξη << μόνος >>

μοιράδι, στα τετραχή του κόσμου

μονόκοπος, και μοναστής,

προσεύχεσαι και πάλι…

να βρεις το πράσινο

να κάμεις νέα αρχή

να γίνεις πάλι αντάρτης

Η Κατερίνα Τσούτσα γεννήθηκε και κατοικεί στο Βόλο. Το γράψιμο μικρών ιστοριών είναι για εκείνη ένας άμισθος ψυχολόγος. Δηλώνει πως δεν είναι συγγραφέας… απλά… πως καταγράφει αυτά που πονάνε και ευχαριστούν τη ψυχή της…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Να βρεις το πράσινο να κάμεις νέα αρχή να γίνεις πάλι αντάρτης ……. συμφωνώ απόλυτα!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Eftichia Kapardeli

    Έπεσαν οι λέξεις στο πλακόστρωτο, σαν ζάρια,
    η άσπρη… αθωότητα, η κόκκινη… αγάπη,…..όμορφη εικόνα…………με συναίσθημα …απλά θα ήθελα να συμπληρώσω ότι μπορείτε να γράψετε και με τεχνική ……. Προσωπικά όταν τελειώνω ένα ποίημα “με την μισή ψυχή “το ξανακοιτάζω πολλές φορές το διορθώνω το “επισκευάζω ” …………με το υπόλοιπο τραγούδι της ψυχής

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου