Πάνω στα κλειστά βλέφαρα...

στάθηκε ο χρόνος

σύμμαχος, εχθρός, ποιος ξέρει,

το δάκρυ κεντά ασήμια αφανέρωτα

παχνισμένο το χνούδι της νιότης

στα ροδόφυλλα

κρατάς τη σπίθα, χέρια τρεμάμενα

Αύριο... η φλόγα Αύριο...

Νυσταγμένη η πόλη

οι φανοστάτες σβήνουν, ερήμην σου

κρέμεται το χειμωνιάτικο φεγγάρι

ανατολικά, στ' ακροκέραμο του πύργου

κι η ριπή του μακρινού ανέμου

στα φύλλα που θέλουν

να ντυθούν την Άνοιξη, άγρια

εκδικήτρα του αγέννητου ανθού.

Αύριο... η θάλασσα

τα παλιά ναυάγια και τ' αλύτρωτα όνειρα

στην κουρσεμένη ακτή θα γεμίσει κογχύλια.

Αύριο... κύματα νόστου

θα σβήσουν τα πρωινά βήματα

και οι υποσχέσεις αγγελοπατημασιές

σημάδια αχνά της ομίχλης... Εκεί

κατοικημένη η μοναξιά.

Αύριο... άσπρα περιστέρια

θα φέρουν το πρώτο Φως της αυγής

στις φτερούγες

και το ρόδο της αιωνιότητας

θ' ανθίσει για ένα και μόνο ξημέρωμα

στην άμμο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!