ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΣ

6.10.2015

 

 

Καλὼς την Ξαφνικὰ

Περὶμενα

Κι εσὺ Παιδὶ μου που ὴσουν;

Διὰβηκες επιτὲλους τη στρὰτα του μυαλοὺ μου

Κι η αναμονὴ σου δὺσκολη

Κι η ὲννοια σου μεγὰλη

Μα ὲχω υπομονὴ, ὸπου να ’ναι θα ὲρθει, ὲλεγα.

 

Η γὲννα σου δὺστροπη

Αλλὰ ὲχω κουρὰγιο

Και μετὰ ὸλο χαρὰ σε αντικρὺζω

Τα μὰτια μου παὶρνουν το αγαπημὲνο μου χρὼμα

Μαβιὰ

Οι κουρτὶνες φὺγαν απ’ τα βλὲφαρα μου

Ξεσηκὼνομαι και αρχὶζω.

Μὴπως ὴταν αργὴ η παιδεὶα;

 

Τὲλος πὰντων, τὼρα θα αρχὶσω να γρὰφω!

 

_

γράφει η Αφροδίτη Γιαγλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου