Παλιά η κορνίζα και το τζάμι της θολό

Δημοσίευση: 19.11.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Ποιο δάκρυ κύλησε
διαμάντι ακριβό
στα αφίλητα τα ωραία σου τα μάτια
ποιο φως στης νύχτας το σκοτάδι
στάθηκε απαλό
και σου 'δειξε τα αρχαία σκαλοπάτια.
Απ' το Θησείο στην παλιά την αγορά
παίζουν οι αέρηδες
στα ζάρια τους αιώνες
και εσύ σωπαίνεις
δεν αντέχεις τη βαριά κληρονομιά
ξένους αφήνεις να μιλούν
για όσα δικά σου,
μάρμαρα λευκά και Παρθενώνες.
Παλιά η κορνίζα
και το τζάμι της θολό
ασπρόμαυρη απ' το χτες φωτογραφία
τη γαλήνια θλίψη
μες το βλέμμα,
στον καθρέφτη σου κοιτώ
και ξαναβρίσκω
της  πληγής την αφορμή
και της  ζωής 
την πιο γλυκιά μου  αμαρτία.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ταξίδι άνευ προορισμού

Ταξίδι άνευ προορισμού

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αρχίσω το ταξίδι το μυστηριακό, το συναρπαστικό, Δε ξέρω αν είμαι ακόμη έτοιμος όμως δεν έχω και άλλη επιλογή Με την βελόνα κολλημένη στο διαμάντι που αστράφτει λαμπερό, Ξεκινάει αυτό το έργο απελευθερωμένο από κάθε είδους λογική   Είναι μια...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Χρόνια στη γύρα. Εδώ το φως, εκεί το φως, σκόρπιες ηλιαχτίδες. Κυνηγητό στους δρόμους και κρυφτούλι στις γωνιές. Μυστήρια βλέμματα πίσω απ' τις κουρτίνες. Κι ο θάνατος χρονίζει.   Τα μεσημέρια κολυμπάμε σκεφτικοί στο συρφετό. Καθένας κρύβει πανικό στα λογικά του, κάθε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Χρόνια στη γύρα. Εδώ το φως, εκεί το φως, σκόρπιες ηλιαχτίδες. Κυνηγητό στους δρόμους και κρυφτούλι στις γωνιές. Μυστήρια βλέμματα πίσω απ' τις κουρτίνες. Κι ο θάνατος χρονίζει.   Τα μεσημέρια κολυμπάμε σκεφτικοί στο συρφετό. Καθένας κρύβει πανικό στα λογικά του, κάθε...

Τέλειος αποκλεισμός

Τέλειος αποκλεισμός

Μας στέρεψαν, δεν άφησαν ιδεολογία, πιστεύω, ελπίδα καμία ούτε από χαραματιά φως, ζωή με το στανιό και η χαρά φευγάτη. Μέσα στη μαυρίλα, το αύριο αδιάφορα ξημερώνει. Στένεψε το μονοπάτι κι ασήκωτο το βήμα, Κοπάδι ο άνθρωπος με νεκρές αισθήσεις. Ίσιο μονοπάτι μ άνοιγμα...

Μέσα στον ιστό της σιωπής

Μέσα στον ιστό της σιωπής

Χαμένο, το φεγγάρι, χαμένο κι εσύ λες πως  μ' αναζητάς... κι αν είν' το πρόσωπό σου κλαμένο, στα μάτια ξέρω δεν κοιτάς... γιατί... τις νύχτες δεν μπορείς, μέσα στο σκοτάδι, τη σκέτη την αλήθεια να πεις και χάνονται οι ώρες  κι οι μέρες να ξέρεις, μέσα στον ιστό της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]και εσύ σωπαίνεις
    δεν αντέχεις τη βαριά κληρονομιά
    ξένους αφήνεις να μιλούν
    για όσα δικά σου,
    μάρμαρα λευκά και Παρθενώνες.[…]

    Τα δυνατά σας λόγια …με το χάδι της ρίμας και των εικόνων σας..πάλλονται πάντα στην καρδιά μου

    Την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πόσο τρυφερά η ψυχή σου αφήνεται με εμπιστοσύνη στις λέξεις μου, Μάχη. Ευχαριστώ για την τιμή και την αγάπη σου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου