Όπως κάθε πρωί, έτσι και σήμερα, πριν πάω στη δουλειά πήγα στο αγαπημένο μου καφέ για να αγοράσω τον καφέ μου.
– Καλημέρα σας. Ένα freddo cappuccino γλυκό με extra εβαπορέ θα ήθελα.
Πλήρωσα και περίμενα να ετοιμαστεί. Έβγαλα το κινητό από την τσάντα και άρχισα να σερφάρω έτσι για να μάθω τι γίνεται στον κόσμο.
– Καλημέρα σας. Ένα freddo cappuccino γλυκό με extra εβαπορέ θα ήθελα.
Σήκωσα το κεφάλι μου για να δω από ποιον ειπώθηκαν τα λόγια μου. Μπροστά στον πάγκο, με την πλάτη γυρισμένη σε μένα στεκόταν μια κοπέλα που είχε το ίδιο ύψος με εμένα, με το ίδιο χρώμα μαλλιών που ακουμπούσαν στους ώμους της και γενικά όλο της το σουλούπι ήταν ίδιο με το δικό μου.
– Καλημέρα σας. Ένα freddo cappuccino γλυκό με extra εβαπορέ θα ήθελα.
Σοκαρίστηκα. Είδα μια άλλη κοπέλα, να στέκεται δίπλα στην πρώτη, με το ίδιο ύψος με εμένα, το ίδιο σουλούπι με το δικό μου όμως τα μαλλιά της ήταν κόκκινα και έφταναν σε μάκρος μέχρι τη μέση της.
– Έτοιμος ο καφές σας.
Μου είπε η υπάλληλος και πλησίασα τον πάγκο. Άπλωσα το χέρι μου και καθώς έπιανα το ποτήρι, είδα άλλα δυο χέρια να απλώνονται για να το πιάσουν. Το έπιασα βιαστικά και από φόβο έφυγα σχεδόν τρέχοντας από το μαγαζί. Έφτασα στο αμάξι μου και καθώς έβαλα το κλειδί στην πόρτα, είδα ταυτόχρονα να μπαίνουν άλλα δυο κλειδιά στη κλειδαριά. Έκλεισα τα μάτια γιατί αυτό που ένιωσα με έκανε να μην μπορώ να αντιδράσω. Αδύνατον να καταλάβω τι συμβαίνει και αφέθηκα σε αυτό που ζούσα. Άνοιξα την πόρτα και έκατσα στο κάθισμα του οδηγού. Ένιωσα ξαφνικά ένα βάρος να κάθεται πάνω μου και προσπάθησα να κουνηθώ για να απαλλαγώ. Το βάρος όμως αμέσως μετά διπλασιάστηκε και το σώμα μου έμεινε κολλημένο στο κάθισμα, αδύναμο για παραπάνω κινήσεις. Με δυσκολία έβαλα το κλειδί στη μίζα και ξεκίνησα. Καθώς οδηγούσα, έβαλα ραδιόφωνο για να χαλαρώσω. Όποιο τραγούδι τραγουδούσα, άκουγα δυο φωνές μέσα στο κεφάλι μου να ψιθυρίζουν το ίδιο τραγούδι. Έφτασα στη δουλειά μου. Έκατσα μπροστά στον υπολογιστή και αφέθηκα στα προγράμματα του, στα τηλέφωνα που διαρκώς χτυπούσαν και σε όλα αυτά που έπρεπε να διεκπαιρεωθούν. Αν έγιναν κάποια λάθη πάνω στη δουλειά, σίγουρα δεν φταίω εγώ. Κάποιοι άλλοι επενέβαιναν…

_
γράφει η Ιωάννα Πορτοκάλη