Παραμύθι μύθι μύθι το κουκί και το ρεβίθι…

27.04.2018

Πα-ρα-μύ-θι. Είναι μια σύντομη ή λαϊκή ιστορία που ενσωματώνει το έθος, το οποίο μπορεί να εκφραστεί ρητά στο τέλος του ως αξιωματική αρχή. Συγγενές του μύθου αλλά διαφοροποιημένο εννοιολογικά το παραμύθι είναι εξαρχής μια επινόηση, μια μυθιστοριογραφία, μια φαντασιακή αφήγηση…

Το παραμύθι είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της παιδικής ηλικίας. Είναι η πόρτα που ανοίγει σε κάθε παιδική ψυχή για να ταξιδέψει στα μέχρι τότε μέρη απάτητα. Να μάθει για την ζωή, για τον άνθρωπο με έναν τρόπο απλό και όμορφο. Να φτιάξει την σκάλα της φαντασίας. Να βρει την μαγεία των απλών πραγμάτων. Να ζήσει μέσα στις ιστορίες, να γίνει εκείνος ο ήρωας που παλεύει να νικήσει, να βοηθήσει το καλό να υπερισχύσει του κακού.

Η ερώτηση που θα κάνουμε σε αυτό το άρθρο όμως δεν εστιάζει τόσο στο παραμύθι και στην μαγεία της χρήσης του από όταν γεννιόμαστε όσο στο πώς και πόσο μπορούμε να ζούμε μέσα σε ένα «παραμύθι».  Μπορεί ένα παραμύθι να γίνει η αλήθεια μας; Τι είναι αυτό που μετατρέπει την μαγεία σε κάτι υπαρκτό; Τι είναι αυτό που συντηρεί την φαντασία μας χωρίς να μας κάνει φαντασιόπληκτους; Μπορούμε να ζούμε υπό το πρίσμα τέτοιων φαντασιώσεων;

Παραμύθι. Μεγαλώσαμε με ήρωες που τα καταφέρνουν. Με την ελπίδα ότι το κακό το νικά κανείς έχοντας καλοσύνη στην τσέπη του. Μεγαλώσαμε – οι παλιότερες κυρίως γενιές- με τα στερεότυπα της πριγκίπισσας, του πρίγκιπα, του άσπρου αλόγου, του δράκου, της κακιάς μάγισσας και της νεράιδας που πάντα βοηθά. Μεγαλώσαμε και μπερδέψαμε πολλές φορές τα σκηνικά της ζωής μας με τις σελίδες ενός ομορφοστημένου παραμυθιού. Κάποιο μπέρδεμα στην μετάφραση αυτών των παραμυθιών, κάποια αμάσητη πληροφορία ίσως, μας έκανε χαλαρούς στον τρόπο που δεχόμαστε τα όμορφα της ζωής. Συνηθίζαμε να τα στολίζουμε με στολίδια που δεν μας έδωσε κανείς, να τα προχωράμε στις σελίδες ακόμα και αν δεν μας δόθηκε ποτέ έγκριση από τον εκδοτικό οίκο της Ζωής να συνεχίσουμε.

Φαντασμένοι συγγραφείς, παραμυθάδες πολλές φορές, γράφουμε με μανία για το μέλλον μας μέσα στα άυπνα βράδια μας και ζούμε ξανά και ξανά στο όνειρο σκηνικά μαγικά που κανείς δεν μας έδωσε την έγκριση να αναμένουμε. Βέβαια ένας καλός αντίλογος θα έλεγε πως τα όνειρα δεν περιμένουν καμιά έγκριση. Τα γεννά μια σπίθα, τα γεννά ο νους, η καρδιά, το σώμα μα θέλει ισορροπία ακόμα και το όνειρο. Βρισκόμαστε με αυτόν τον τρόπο σε έναν τρομακτικό κύκλο, κυνηγώντας τελικά την ίδια μας την ουρά να περιμένουμε να ζήσουμε όσα δεν είναι να ζήσουμε και να μην ζούμε όσα σερβίρει η ζωή.

Παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας με μια ευτυχία που δεν έχουμε αποκτήσει, και επιθυμούμε τόσο πολύ να μας λάχει ο κλήρος αυτός νιώθοντας πως μόνο τότε θα μας ονομάσουμε τυχερούς, που παραβλέπουμε το αδύνατο των συνθηκών. Τότε, δυστυχώς, η αναμονή γίνεται ανησυχία, αγωνία, θλίψη και πολλές φορές και κατάθλιψη. Γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί και απαισιόδοξοι.

Παραμύθι. Το παραμύθι δεν φτιάχτηκε για να μας κάνει να περιμένουμε το αδύνατο. Το παραμύθι φτιάχτηκε για να μας πει να κυνηγάμε το δυνατό και πως αυτό είναι… δυνατό να το κατακτήσουμε. Να μην ονειρευόμαστε ευτυχίες αλλά να τις δημιουργούμε. Να κοιτάζουμε από την μεριά που οι ήρωές μάς περιμένουν και όχι από εκεί που οι σελίδες είναι λευκές και άγραφες. Το παραμύθι είναι το καταπραϋντικό μας, το αντικαταθλιπτικό μας μα δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να γίνεται placebo*.

“Κανένας δεν μας εξαπατά ποτέ. Εμείς μόνοι μας εξαπατούμε τους εαυτούς μας” Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Γερμανός ποιητής & φιλόσοφος

Μπορεί όμως τελικά να συμβαδίζουμε με… τις ιστορίες μας; Μπορούμε να ενσωματώσουμε έναν μύθο στην πραγματικότητά μας; Είναι εφικτό να ξεσηκώνουμε την όποια ρουτίνα μας με την μαγεία του ονείρου; Είναι μπορετό να ζούμε με μια δόση φαντασίας στην τσέπη μας; Η απάντηση είναι διπλωματική σίγουρα μα πέρα για πέρα ειλικρινής. Τα παραμύθια όπως όλοι γνωρίζουμε χωρίζονται σε επιτυχημένα και σε αποτυχημένα. Η διαφορά τους βρίσκεται στον τρόπο που μεταδίδουν ένα μήνυμα, στον τρόπο που αφηγούνται μια ιστορία, στις εικόνες που φτιάχνουν και ζωντανεύουν στα μάτια του αναγνώστη. Αν η επιτυχία λοιπόν βρίσκεται μέσα στην γνησιότητα της γραφής του κάθε παραμυθά, τότε και η χρήση της φαντασίας και του μύθου στις σελίδες της ζωής απαιτεί επίσης την δική μας γνησιότητα. Γνησιότητα λέγοντας πως αγαπάμε το παραμύθι αλλά δεν αφήνουμε να μας παραμυθιάζουν αλλά ούτε και αφηνόμαστε να παραμυθιαστούμε βαστώντας γερά την προσωπική βούληση από το χέρι χωρίς να χάνουμε την ταυτότητά μας. Επιλέγουμε το κομμάτι του μύθου που ομορφαίνει την μέρα μας χωρίς να την γονατίζει. Επιλέγουμε να είμαστε οι ήρωες της δικής μας ζωής και όχι των άλλων γύρω μας. Επιλέγουμε να σχεδιάζουμε τις επόμενες σελίδες με χρώματα που διαθέτει ήδη η κασετίνα της ψυχής μας. Θα έλεγε κανείς πως κάτι τέτοιο είναι φτωχό και λίγο και πως οδηγεί πάντα σε χαμηλές πτήσεις μα οι πτήσεις που μπορούν να φτάσουν σε αρκετά μεγάλα υψόμετρα χρειάζονται σίγουρα μεγάλα και ανθεκτικά φτερά. Και αυτά ευτυχώς και όχι δυστυχώς είναι μονάχα τα δικά μας. Όσο πιο πολύ επενδύουμε στην δύναμή τους, τόσο πιο ψηλά θα μάθουμε να πετάμε, γράφοντας στον αέρα με χαρά τους προσωπικούς μας μύθους…

“Οτιδήποτε βλέπεις μπορεί να γίνει ένα παραμύθι και μπορείς να βγάλεις μια ιστορία από οτιδήποτε αγγίξεις Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Δανός συγγραφέας παραμυθιών

να εικονικό φάρμακο (αγγλικά: placebo) είναι μια πλαστή (εικονική) ιατρική παρέμβαση που μπορεί να παραγάγει το φαινόμενο της αυθυποβολής.

Ακολουθήστε μας

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)  Πέδρο Πάραμο Ο Χουάν Προυσιάδο υπόσχεται στο νεκροκρέβατο της μητέρας του Ντολόρες πως θα πάει στην αγαπημένη της Κομάλα για να βρει τον πατέρα του, τον Πέδρο Πάραμο. Με αυτή την λιτή και δυνατή...

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

  γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης Η εντέλεια της μετάφρασης δεν έγκειται απλά στη μορφολογική μεταφορά της αντίστοιχης επιλεγμένης λέξης, ούτε αρκείται σε μια αυστηρή απόδοση των εκφραστικών μέσων και εννοιών του πρωτοτύπου. Aυτή ενδημεί μέσα στο αισθητήριο των...

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - διὸ ὥσπερ εἴπομεν ἤδη καὶ ταύτῃ θεσπέσιος ἂν φανείη Ὅμηρος παρὰ τοὺς ἄλλους, τῷ μηδὲ τὸν πόλεμον καίπερ ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος ἐπιχειρῆσαι ποιεῖν ὅλον· λίαν γὰρ ἂν μέγας καὶ οὐκ εὐσύνοπτος ἔμελλεν ἔσεσθαι ὁ μῦθος, ἢ τῷ μεγέθει μετριάζοντα...

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Οι γιορτές του Δεκέμβρη. Μεγάλες μέρες, με ταξίδια, επιστροφές, φαγητά, μοναξιά, χαρά, ελπίδες, συναντήσεις, δοκιμές. Εκ των πραγμάτων αυτές οι γιορτές για όλους κάτι σημαίνουν: θετικό, αρνητικό, θρησκευτικό, πνευματικό. Κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος, ακόμη και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Οι γιορτές του Δεκέμβρη. Μεγάλες μέρες, με ταξίδια, επιστροφές, φαγητά, μοναξιά, χαρά, ελπίδες, συναντήσεις, δοκιμές. Εκ των πραγμάτων αυτές οι γιορτές για όλους κάτι σημαίνουν: θετικό, αρνητικό, θρησκευτικό, πνευματικό. Κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος, ακόμη και...

Μέντιουμ, μεσάζοντες, μάγισσες στην λογοτεχνία

Μέντιουμ, μεσάζοντες, μάγισσες στην λογοτεχνία

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, δεν λείπουν οι περιπτώσεις ανθρώπων που υποτίθεται πως λειτουργούν ως μεσάζοντες ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε εκείνο τον αόρατο, των πνευμάτων. Μάλιστα, συχνά γίνεται μνεία στο ιδιαίτερο χάρισμα...

Ο μεταφραστής Αχιλλέας Κυριακίδης στο Α.Π.Θ.

Ο μεταφραστής Αχιλλέας Κυριακίδης στο Α.Π.Θ.

Στη διάρκεια της εφηβείας μου και καθώς μυούμουν στη λογοτεχνία των ενηλίκων, ξετρυπώνοντας βιβλία και συγγραφείς απ’ όποια πηγή έβρισκα εύκαιρη στη μικρή μου πόλη, ξεκίνησα να φτιάχνω τη δική μου βιβλιοθήκη την οποία εμπλούτιζα με ό,τι θεωρούσα τότε θησαυρούς, αλλά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου