Μια Πασχαλιά διαφορετική από τις άλλες.

Μια Πασχαλιά με εκατομμύρια φυλακισμένους 

και με αβέβαιο και τρομοκρατημένο μέλλον.

Μια Πασχαλιά που η φύση οργιάζει και ο άνθρωπος μαραζώνει.

Μια Πασχαλιά που όλοι ενδόμυχα φωνάζουμε “Καλή Λευτεριά”.

Μια Πασχαλιά που οι δεσμοφύλακες βρίσκονται σε κάποια κουτιά 

και εμφανίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα 

για να δηλώνουν την παρουσία τους και την ανυπαρξία του ανθρώπου.

Μια Πασχαλιά χωρίς αγκαλιές και φιλιά, χωρίς αγγίγματα, χωρίς επαφή.

Μια Πασχαλιά που τα παιδιά θα θυμούνται με τα πιο μελανά χρώματα 

και με την μυρωδιά του θανάτου να αιωρείται.

Μια Πασχαλιά χωρίς χρώματα και αρώματα της φύσης, 

χωρίς τον λαμπερό ήλιο ν’ αγκαλιάζει σώματα και ψυχές.

Μια Πασχαλιά τόσο αλλιώτικη και τόσο άσχημη…

Λέτε να έχουμε κι άλλες τέτοιες Πασχαλιές;…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια