Πικραλίδα

17.05.2018

Όπως απλώνω το χέρι μου σε τούτον τον κλέφτη, σου κλέβω λίγο από την ευτυχία και την φορώ. Δική μου δεν είσαι και ούτε θα γίνεις. Μα έχει μια περηφάνια τούτο το κράτημα στα χέρια μου που οι καρποί μου ανθίζουν. Μια Άνοιξη μέσα μου θα σε μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο και νυχτολούλουδο μαζί. Πικραλίδα που γελάς σε κάθε φύσημα αθώο ή πονηρό. Ποια ταξίδια; Ποιοι άνεμοι; Ποια ετούτη η ζωή; Γεμάτη περιέργεια και ανησυχία. Γεμάτη θαύματα από ένα μόνο θαύμα. Να αρκεί όπως κυλάνε οι χρόνοι.
Όπως απλώνω το χέρι μου σε τούτον τον κλέφτη μουδιάζει το σώμα μου και φωνάζει ένα όνομα αέρινο που έχει γραμμένο ένα άγραφο μέλλον πάνω στα σύννεφα. Να ένα μεγάλο, να ένα μικρό τσουγκρίζουν στον ουρανό και βρέχουν το δικό σου αμπέλι. Κρασί να το πιείς σε μια σειρά ατελείωτη από Σεπτέμβρηδες.
Όπως απλώνω το χέρι μου σε τούτον τον κλέφτη, χαϊδεύω με προσοχή τον ίδιο τον άνεμο. Λευκά μπαμπάκια στο δέρμα σου μαρτυράνε στον γαλάζιο καμβά πως γεννήθηκες για να πετάς κι εγώ που πάντα διάλεγα τούτο το μπλε να μερεύει, σύννεφο μέσα σε σύννεφο χώρεσα για σένα την προίκα του δικού μου ανέμου…

 

για την Ν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκινηση και περηφάνεια………με άγγιξε παραπάνω απ΄όσο θα περίμενα……να είσαι καλά φιλενάδα!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου