Πλησιάζει η άνοιξη

7.09.2016

Όποιος ψάχνει βρίσκει

κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία

από μια φράση που άκουσες κάποτε

στο μακρινό παρελθόν φυσικά.

Ποιος την είπε; μα δεν έχει και τόση σημασία

εσύ ξεκινάς χαράματα την αναζήτηση

θα ψάξεις και θα βρεις

μια απάντηση στο πανάρχαιο ερώτημα,

που σε βασανίζει από παιδί

έτσι μπαίνεις αισιόδοξος στο κοιμητήριο.

Είναι χαράματα και το ρολόι δείχνει ακριβώς έξι και μισή

να το θυμάσαι έχει σημασία

τι σημασία όμως δεν είσαι και τόσο σίγουρος

έτσι αόριστα ξεκινάς και μετράς τα μνήματα

δίνοντας σε καθένα και από έναν αριθμό

ίσως έρθει έτσι η αποκάλυψη

του φοβερού μυστικού που απώθησε η μνήμη.

Αριθμοί από παμπάλαιους υπολογισμούς

στριφογυρίζουν στο μυαλό σου

και τυχαία βαπτίζεις τους τάφους

με ζυγούς αριθμούς τους παιδικούς

με μονούς τους υπόλοιπους

“μα τι κάνεις εκεί παιδί μου;”

“οι νεκροί είναι αμέτρητοι κι ας μην έγινε τελικά η εξέγερση”

η φωνή του πατέρα σε αποσυντονίζει

χάνεις το μέτρημα όπως τότε μα πότε ήταν;

“που πήγαν τα παιδικά όνειρα; γιατί με διακόπτεις πατέρα;”

φωνάζεις μα μόνο τα πουλιά σε ακούν

πλησιάζει η άνοιξη ο αέρας έχει γίνει πιο γλυκός

η μικρή αμυγδαλιά φροντίζει τα άνθη της

“είσαι μόνο ένα φάντασμα πατέρα μην με εμποδίζεις σε παρακαλώ

το δικό σου μνήμα έχει όλους τους κρυμμένους αριθμούς

όσοι νεκροί είναι θαμμένοι εδώ ζητούν μια δικαίωση

πως δεν ονειρεύτηκαν άδικα έναν καλύτερο κόσμο

αντίο λοιπόν... θα ξανάρθω αύριο την ίδια ώρα

πρέπει να συνεχίσω την αρίθμηση”

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Εξαίρετο!

    Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    Ο ι αγαπημένοι μας νεκροί δεν σταματούν να υπάρχουν στη ζωή μας όσο τους σκεπτόμαστε δυνατά τόσο ώστε να πιάνουμε και κουβέντα μαζί τους …
    Καλή σου μέρα Άννα και καλό Φθινόπωρο Ελπίζω το καλοκαίρι σου να ήταν όσο το περίμενες ωραίο….

    Απάντηση
  3. sofias70

    Πολύ όμορφο με βαθιά νοήματα!Μπράβο Άννα μου!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Πολύ ιδιαίτερο Άννα. Μοναδικό. Μπράβο.

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Καλό απόγεμα, Άννα μου!!!!!!!!
    Τι όμορφο που είναι αυτό που διάβασα!!!!!!!!!
    Και ναι, οι δικοί μας, της καρδιάς μας, που έφυγαν, όσο τους σκεφτόμαστε, πάντα τους κρατάμε ζωντανούς!!!!!!
    Μήπως όλοι μας δεν έχουμε πει, ψιθυρίσει πάνω από κάποιο μνήμα “αύριο πάλι”;;;
    ΝΑ είσαι καλά!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ δυνατό Άννα. Μπράβο!

    Απάντηση
  7. Μάρθα Δήμου

    Είναι εξαιρετικό και πολύ δυνατό, Μπράβο.

    Απάντηση
  8. sofia25164

    Δυνατοί στίχοι μπράβο Άννα μου!!!!!!!!

    Απάντηση
  9. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικά δυνατό ποίημα….Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου