Πλησιάζει η άνοιξη

7.09.2016

Όποιος ψάχνει βρίσκει

κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία

από μια φράση που άκουσες κάποτε

στο μακρινό παρελθόν φυσικά.

Ποιος την είπε; μα δεν έχει και τόση σημασία

εσύ ξεκινάς χαράματα την αναζήτηση

θα ψάξεις και θα βρεις

μια απάντηση στο πανάρχαιο ερώτημα,

που σε βασανίζει από παιδί

έτσι μπαίνεις αισιόδοξος στο κοιμητήριο.

Είναι χαράματα και το ρολόι δείχνει ακριβώς έξι και μισή

να το θυμάσαι έχει σημασία

τι σημασία όμως δεν είσαι και τόσο σίγουρος

έτσι αόριστα ξεκινάς και μετράς τα μνήματα

δίνοντας σε καθένα και από έναν αριθμό

ίσως έρθει έτσι η αποκάλυψη

του φοβερού μυστικού που απώθησε η μνήμη.

Αριθμοί από παμπάλαιους υπολογισμούς

στριφογυρίζουν στο μυαλό σου

και τυχαία βαπτίζεις τους τάφους

με ζυγούς αριθμούς τους παιδικούς

με μονούς τους υπόλοιπους

“μα τι κάνεις εκεί παιδί μου;”

“οι νεκροί είναι αμέτρητοι κι ας μην έγινε τελικά η εξέγερση”

η φωνή του πατέρα σε αποσυντονίζει

χάνεις το μέτρημα όπως τότε μα πότε ήταν;

“που πήγαν τα παιδικά όνειρα; γιατί με διακόπτεις πατέρα;”

φωνάζεις μα μόνο τα πουλιά σε ακούν

πλησιάζει η άνοιξη ο αέρας έχει γίνει πιο γλυκός

η μικρή αμυγδαλιά φροντίζει τα άνθη της

“είσαι μόνο ένα φάντασμα πατέρα μην με εμποδίζεις σε παρακαλώ

το δικό σου μνήμα έχει όλους τους κρυμμένους αριθμούς

όσοι νεκροί είναι θαμμένοι εδώ ζητούν μια δικαίωση

πως δεν ονειρεύτηκαν άδικα έναν καλύτερο κόσμο

αντίο λοιπόν... θα ξανάρθω αύριο την ίδια ώρα

πρέπει να συνεχίσω την αρίθμηση”

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Εξαίρετο!

    Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    Ο ι αγαπημένοι μας νεκροί δεν σταματούν να υπάρχουν στη ζωή μας όσο τους σκεπτόμαστε δυνατά τόσο ώστε να πιάνουμε και κουβέντα μαζί τους …
    Καλή σου μέρα Άννα και καλό Φθινόπωρο Ελπίζω το καλοκαίρι σου να ήταν όσο το περίμενες ωραίο….

    Απάντηση
  3. sofias70

    Πολύ όμορφο με βαθιά νοήματα!Μπράβο Άννα μου!

    Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Πολύ ιδιαίτερο Άννα. Μοναδικό. Μπράβο.

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Καλό απόγεμα, Άννα μου!!!!!!!!
    Τι όμορφο που είναι αυτό που διάβασα!!!!!!!!!
    Και ναι, οι δικοί μας, της καρδιάς μας, που έφυγαν, όσο τους σκεφτόμαστε, πάντα τους κρατάμε ζωντανούς!!!!!!
    Μήπως όλοι μας δεν έχουμε πει, ψιθυρίσει πάνω από κάποιο μνήμα “αύριο πάλι”;;;
    ΝΑ είσαι καλά!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ δυνατό Άννα. Μπράβο!

    Απάντηση
  7. Μάρθα Δήμου

    Είναι εξαιρετικό και πολύ δυνατό, Μπράβο.

    Απάντηση
  8. sofia25164

    Δυνατοί στίχοι μπράβο Άννα μου!!!!!!!!

    Απάντηση
  9. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Συγκλονιστικά δυνατό ποίημα….Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου