Select Page

Ποιητική μέθη

Ποιητική μέθη

 

Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά.

Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων,

περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους!

Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα μάτια στραμμένα στ’ αυλάκι του νερού, θα ταξιδεύω σ’ άλλα κι άλλα μέρη κι οι βιαστικοί επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα κάτι θα δίνουν και σε μένα!

Δε θέλω να σκεφτώ, τι σκέφτονται! Βλέποντας το διακονιάρικο  χέρι, νομίζω ξέρω: αυτά τα χέρια ολοένα πληθαίνουν, ποιοι θα δουλεύουν και ποιοι θα διακονούν!

Ποιητική μέθη! Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!

Μόλις ξύπνησα! Κι έβλεπα το καράβι να φεύγει και στ’ απόνερα ανεβοκατέβαιναν οι γλάροι! Κι ο ζητιάνος; Αλίμονο, η ζωή τα έχει όλα!

 

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!”
    Μεγάλες αλήθειες που εύχομαι να μας οδηγήσουν σε προβληματισμό!!Συγχαρητήρια!!!Ευχαριστώ Άννα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!