Ποιητική μέθη

2.05.2014

 

Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά.

Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων,

περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους!

Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα μάτια στραμμένα στ’ αυλάκι του νερού, θα ταξιδεύω σ’ άλλα κι άλλα μέρη κι οι βιαστικοί επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα κάτι θα δίνουν και σε μένα!

Δε θέλω να σκεφτώ, τι σκέφτονται! Βλέποντας το διακονιάρικο  χέρι, νομίζω ξέρω: αυτά τα χέρια ολοένα πληθαίνουν, ποιοι θα δουλεύουν και ποιοι θα διακονούν!

Ποιητική μέθη! Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!

Μόλις ξύπνησα! Κι έβλεπα το καράβι να φεύγει και στ’ απόνερα ανεβοκατέβαιναν οι γλάροι! Κι ο ζητιάνος; Αλίμονο, η ζωή τα έχει όλα!

 

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!”
    Μεγάλες αλήθειες που εύχομαι να μας οδηγήσουν σε προβληματισμό!!Συγχαρητήρια!!!Ευχαριστώ Άννα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου