Ποιητική μέθη

2.05.2014

 

Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά.

Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων,

περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους!

Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα μάτια στραμμένα στ’ αυλάκι του νερού, θα ταξιδεύω σ’ άλλα κι άλλα μέρη κι οι βιαστικοί επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα κάτι θα δίνουν και σε μένα!

Δε θέλω να σκεφτώ, τι σκέφτονται! Βλέποντας το διακονιάρικο  χέρι, νομίζω ξέρω: αυτά τα χέρια ολοένα πληθαίνουν, ποιοι θα δουλεύουν και ποιοι θα διακονούν!

Ποιητική μέθη! Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!

Μόλις ξύπνησα! Κι έβλεπα το καράβι να φεύγει και στ’ απόνερα ανεβοκατέβαιναν οι γλάροι! Κι ο ζητιάνος; Αλίμονο, η ζωή τα έχει όλα!

 

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!”
    Μεγάλες αλήθειες που εύχομαι να μας οδηγήσουν σε προβληματισμό!!Συγχαρητήρια!!!Ευχαριστώ Άννα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου