Ποιητική μέθη

2.05.2014

 

Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά.

Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων,

περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους!

Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα μάτια στραμμένα στ’ αυλάκι του νερού, θα ταξιδεύω σ’ άλλα κι άλλα μέρη κι οι βιαστικοί επιβάτες στο ανεβοκατέβασμα κάτι θα δίνουν και σε μένα!

Δε θέλω να σκεφτώ, τι σκέφτονται! Βλέποντας το διακονιάρικο  χέρι, νομίζω ξέρω: αυτά τα χέρια ολοένα πληθαίνουν, ποιοι θα δουλεύουν και ποιοι θα διακονούν!

Ποιητική μέθη! Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!

Μόλις ξύπνησα! Κι έβλεπα το καράβι να φεύγει και στ’ απόνερα ανεβοκατέβαιναν οι γλάροι! Κι ο ζητιάνος; Αλίμονο, η ζωή τα έχει όλα!

 

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Κι άλλη φορά έγραψα: πληθύναμε πολύ αυτή τη γη κι απεμπολήσαμε την ανθρωπιά μας, χάσαμε όλες τις μικροχαρές, χαμογελάμε πια στα όνειρά μας!”
    Μεγάλες αλήθειες που εύχομαι να μας οδηγήσουν σε προβληματισμό!!Συγχαρητήρια!!!Ευχαριστώ Άννα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου