τοβιβλίο.net

Select Page

Ποιος σαμποτάρει την Ευτυχία μας;

Ποιος σαμποτάρει την Ευτυχία μας;

Δεν ήξερε…
… πως το κλειδί της φυλακής του καθένας το κρατάει στην τσέπη του…
από το έργο “Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια” του Τάσου Λειβαδίτη

Φανταστείτε ένα βουνό. Απέναντι από το παράθυρό σας. Όμορφο, μεγάλο, καταπράσινο. Κι ύστερα φανταστείτε πως από παιδί που το κοιτάζατε είπατε ότι αν φτάσετε ποτέ σε εκείνο το βουνό θα έχετε βρει την απόλυτη ομορφιά.

Φανταστείτε ένα σώμα. Όμορφο, λεπτοκαμωμένο, γυμνασμένο. Κι ύστερα φανταστείτε πως λέγατε από μικρός στον εαυτό σας ότι όταν θα το πετύχετε και εσείς τούτο το κατόρθωμα, τότε θα ζήσετε στο φουλ την ζωή σας νιώθοντας πλέον μοναδικά αρεστός.

Φανταστείτε ένα ταξίδι. Μακρινό, με αξιοθέατα, με μοναδικά μέρη να πιεί κανείς καφέ, να φάει, με κόσμο να φωτογραφίσει, να δει, να συνομιλήσει. Κι ύστερα φανταστείτε πως από τότε που το σκεφτήκατε βάλατε με το νου σας ότι μόνο αν οργανωθεί έτσι όπως το φαντάζεστε θα έχει νόημα να πάτε και να το απολαύσετε.

Φανταστείτε έναν έρωτα. Μοιραίο, παθιασμένο, τολμηρό και παράλληλα ήρεμο, κερδοφόρο και φανταστικό σε όλα τα επίπεδα. Κι ύστερα φανταστείτε ότι είπατε χρόνια πριν πως αν δεν έρθει σε αυτήν την ακριβή μορφή στο κατώφλι της πόρτας σας, τότε δεν έχει νόημα να τον γευτείτε καθόλου.

Φανταστείτε ένα βιβλίο. Το δικό σας. Μεγάλο, πολυσέλιδο αλλά χωρίς να πλατειάζει, με ήρωες ανατρεπτικούς, με δράση, με έρωτα με φιλοσοφία. Κι ύστερα φανταστείτε τον εαυτό σας με την πένα του στην πρώτη σελίδα να λέτε πως αν δεν σκεφτείτε όλες τις πιθανές διαδρομές της ιστορίας σας και πως αν δεν έχετε μια λύση για κάθε πιθανό αδιέξοδο συγγραφής σας, τότε δεν έχει νόημα να αρχίσετε να το γράφετε.

Φανταστείτε επίσης πως όταν ξεκινήσατε για εκείνο το βουνό, βρήκατε λόγους να οπισθοχωρήσετε. Πως όταν αρχίσατε να σμιλεύετε το σώμα σας με τον τρόπο που διακαώς επιθυμούσατε, διακόψατε ξαφνικά -με δικαιολογίες που δεν επαρκούσαν σαφώς- την προσπάθειά σας στην μέση. Φανταστείτε πως το ταξίδι που τόσο καιρό οργανώνατε, το αναβάλλατε όταν όλα ήταν έτοιμα προφασιζόμενος προσωπική αδυναμία και πως όταν βρέθηκε ένας έρωτας αντάξιος των απαιτήσεών σας, κάνατε πίσω. Φανταστείτε πως όταν ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας, λίγες σελίδες μετά αποφασίσατε ότι πρέπει για λίγο να διακόψετε και να το ξανασκεφτείτε κι ας είχατε πλήρες οργανωμένο πλάνο για το πώς θα συνεχίσει και το λίγο έγινε πολύ μέχρι που το σχέδιο να το γράψετε έμεινε στο συρτάρι να σκονίζει.

Φανταστείτε εκείνο το σκύλο που όλοι μας έχουμε δει είτε περπατώντας είτε σε κάποια εικόνα είτε έχουμε διαβάσει ως φράση: τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του. Το κλουβί λοιπόν που μας βάζουμε μέσα και μας κλειδώνουμε. Που κάθε μέρα χτίζουμε ένα όνειρο για εκείνη την ημέρα που θα δραπετεύσουμε. Φανταστείτε κάθε μέρα να ζούμε για εκείνη την μοναδική ημέρα που θα πετάξουμε ξανά. Που το πέταγμά μας θα χειροκροτηθεί, θα γραφτεί στην ιστορία. Φανταστείτε το καρδιοχτύπι μας κάθε μέρα και κάθε νύχτα για αυτήν την μοναδική στιγμή. Φανταστείτε να σπάμε το κεφάλι μας κάθε φορά προσπαθώντας να φτιάξουμε ένα κλειδί. Να σκεφτόμαστε αν υπάρχει κάποιος εύκολος τρόπος διάρρηξης. Να γράφουμε στίχους, κείμενα και ένα σωρό ανακατεμένες λέξεις που όλες να μιλάνε για εκείνη την χρυσή εποχή μας. Αρκεί να βρίσκαμε ένα κατάλληλο κλειδί. Σκεφτείτε όμως… πως εκείνο το κλειδί είναι εκείνο που κρέμεται στο λαιμό μας και περιμένει κάθε μέρα να το πάρουμε στα χέρια μας για να ανοίξουμε την πόρτα των ονείρων εκείνων που περιμένουν να υλοποιηθούν εδώ και χρόνια!

Στόχοι. Όνειρα. Ικανοποίηση. Απόλαυση. Τόσες λέξεις να συλλαβίσει κανείς ξεχωριστά σίγουρα. Μα εμείς θα μαζέψουμε τα πάντα σε μία άκρως επικίνδυνη ερώτηση: Αν μονίμως θέτουμε έναν στόχο μεγάλο και μακροπρόθεσμο που από εκείνον εξαρτώνται όλα τα υπόλοιπα που θα πράξουμε, η ευτυχία μας, το χαμόγελό μας, η απόλαυσή μας… τότε μήπως όλα τα παραπάνω εμπόδια τα βάζουμε εμείς ώστε να μην επιτευχθεί ποτέ;

Αν κάποιος μεγαλώνει κάθε μέρα με ένα όνειρο, κι αν κάθε μέρα κρεμά παρακλάδια απόλαυσης πάνω του, αν μέρα με την μέρα, ποτίζει τον εαυτό του με την φαντασίωση της ολοκλήρωσής του και διογκώνει την ευτυχία που θα του προσφέρει μήπως τελικά, είναι περισσότερο τρομακτική η επιτυχία του από ό,τι η αποτυχία του; Μήπως η αποτυχία σε ένα μακροπρόθεσμο πλάνο που καθορίζει με τρόπο άκρως δικτατορικό την προσωπική μας ευτυχία είναι πιο ασφαλής; Μήπως η επιμήκυνση μιας περιόδου που έχει συνηθίσει να ζει ο οργανισμός μας είναι αυτή που χαρίζει ηρεμία και ασφάλεια εφόσον πατά σε γνώριμα εδάφη; Μήπως ο φόβος της επίτευξης ενός τέτοιου μακροπρόθεσμου πλάνου είναι πολύ μεγαλύτερος μιας και ζήσαμε τόσο καιρό σχεδιάζοντάς το στην εντέλεια και μαθαίνοντας να το περιμένουμε; Μήπως τρομάζει πολύ περισσότερο το μετά, η διαχείριση αυτής της φανταστικής ευτυχίας που έχει ονειρευτεί ο εαυτός μας; Μήπως δεν μπορούμε τελικά να αντέξουμε μια τέτοια ευτυχία που θα καθορίζει και το τέλος της όποιας προσπάθειάς μας δίχως να έχουμε πια να… περιμένουμε κάτι καινούριο;

Μήπως όμως η παραμονή μας σε ένα σχέδιο που πρέπει να είναι τέλειο για να μπει σε εφαρμογή, μας κάνει εμμονικά δυστυχισμένους; Και μήπως τότε… εκτός από θύματα είμαστε οι ίδιοι θύτες και δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε οι απρόσμενες καταστάσεις, η τύχη, η μοίρα και ό,τι άλλο δώσουμε ως πιθανή εξήγηση στην αποτυχία μας;

Τελικά… μήπως σαμποτάρουμε… Εμείς την Ευτυχία μας;

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

1 σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
    να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
    ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
    σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα
    Στίχοι:
    Μάνος Ελευθερίου
    Μουσική:
    Μίκης Θεοδωράκης

    Μου ήρθαν αυθόρμητα οι στίχοι στο μυαλό καθώς διάβαζα το άρθρο σου Μάχη μου…Δυνατό όπως όλα τα άρθρα σου. Την καλημέρα μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος