Ποιος σαμποτάρει την Ευτυχία μας;

11.05.2018

Δεν ήξερε…
… πως το κλειδί της φυλακής του καθένας το κρατάει στην τσέπη του…
από το έργο “Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια” του Τάσου Λειβαδίτη

Φανταστείτε ένα βουνό. Απέναντι από το παράθυρό σας. Όμορφο, μεγάλο, καταπράσινο. Κι ύστερα φανταστείτε πως από παιδί που το κοιτάζατε είπατε ότι αν φτάσετε ποτέ σε εκείνο το βουνό θα έχετε βρει την απόλυτη ομορφιά.

Φανταστείτε ένα σώμα. Όμορφο, λεπτοκαμωμένο, γυμνασμένο. Κι ύστερα φανταστείτε πως λέγατε από μικρός στον εαυτό σας ότι όταν θα το πετύχετε και εσείς τούτο το κατόρθωμα, τότε θα ζήσετε στο φουλ την ζωή σας νιώθοντας πλέον μοναδικά αρεστός.

Φανταστείτε ένα ταξίδι. Μακρινό, με αξιοθέατα, με μοναδικά μέρη να πιεί κανείς καφέ, να φάει, με κόσμο να φωτογραφίσει, να δει, να συνομιλήσει. Κι ύστερα φανταστείτε πως από τότε που το σκεφτήκατε βάλατε με το νου σας ότι μόνο αν οργανωθεί έτσι όπως το φαντάζεστε θα έχει νόημα να πάτε και να το απολαύσετε.

Φανταστείτε έναν έρωτα. Μοιραίο, παθιασμένο, τολμηρό και παράλληλα ήρεμο, κερδοφόρο και φανταστικό σε όλα τα επίπεδα. Κι ύστερα φανταστείτε ότι είπατε χρόνια πριν πως αν δεν έρθει σε αυτήν την ακριβή μορφή στο κατώφλι της πόρτας σας, τότε δεν έχει νόημα να τον γευτείτε καθόλου.

Φανταστείτε ένα βιβλίο. Το δικό σας. Μεγάλο, πολυσέλιδο αλλά χωρίς να πλατειάζει, με ήρωες ανατρεπτικούς, με δράση, με έρωτα με φιλοσοφία. Κι ύστερα φανταστείτε τον εαυτό σας με την πένα του στην πρώτη σελίδα να λέτε πως αν δεν σκεφτείτε όλες τις πιθανές διαδρομές της ιστορίας σας και πως αν δεν έχετε μια λύση για κάθε πιθανό αδιέξοδο συγγραφής σας, τότε δεν έχει νόημα να αρχίσετε να το γράφετε.

Φανταστείτε επίσης πως όταν ξεκινήσατε για εκείνο το βουνό, βρήκατε λόγους να οπισθοχωρήσετε. Πως όταν αρχίσατε να σμιλεύετε το σώμα σας με τον τρόπο που διακαώς επιθυμούσατε, διακόψατε ξαφνικά -με δικαιολογίες που δεν επαρκούσαν σαφώς- την προσπάθειά σας στην μέση. Φανταστείτε πως το ταξίδι που τόσο καιρό οργανώνατε, το αναβάλλατε όταν όλα ήταν έτοιμα προφασιζόμενος προσωπική αδυναμία και πως όταν βρέθηκε ένας έρωτας αντάξιος των απαιτήσεών σας, κάνατε πίσω. Φανταστείτε πως όταν ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας, λίγες σελίδες μετά αποφασίσατε ότι πρέπει για λίγο να διακόψετε και να το ξανασκεφτείτε κι ας είχατε πλήρες οργανωμένο πλάνο για το πώς θα συνεχίσει και το λίγο έγινε πολύ μέχρι που το σχέδιο να το γράψετε έμεινε στο συρτάρι να σκονίζει.

Φανταστείτε εκείνο το σκύλο που όλοι μας έχουμε δει είτε περπατώντας είτε σε κάποια εικόνα είτε έχουμε διαβάσει ως φράση: τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του. Το κλουβί λοιπόν που μας βάζουμε μέσα και μας κλειδώνουμε. Που κάθε μέρα χτίζουμε ένα όνειρο για εκείνη την ημέρα που θα δραπετεύσουμε. Φανταστείτε κάθε μέρα να ζούμε για εκείνη την μοναδική ημέρα που θα πετάξουμε ξανά. Που το πέταγμά μας θα χειροκροτηθεί, θα γραφτεί στην ιστορία. Φανταστείτε το καρδιοχτύπι μας κάθε μέρα και κάθε νύχτα για αυτήν την μοναδική στιγμή. Φανταστείτε να σπάμε το κεφάλι μας κάθε φορά προσπαθώντας να φτιάξουμε ένα κλειδί. Να σκεφτόμαστε αν υπάρχει κάποιος εύκολος τρόπος διάρρηξης. Να γράφουμε στίχους, κείμενα και ένα σωρό ανακατεμένες λέξεις που όλες να μιλάνε για εκείνη την χρυσή εποχή μας. Αρκεί να βρίσκαμε ένα κατάλληλο κλειδί. Σκεφτείτε όμως… πως εκείνο το κλειδί είναι εκείνο που κρέμεται στο λαιμό μας και περιμένει κάθε μέρα να το πάρουμε στα χέρια μας για να ανοίξουμε την πόρτα των ονείρων εκείνων που περιμένουν να υλοποιηθούν εδώ και χρόνια!

Στόχοι. Όνειρα. Ικανοποίηση. Απόλαυση. Τόσες λέξεις να συλλαβίσει κανείς ξεχωριστά σίγουρα. Μα εμείς θα μαζέψουμε τα πάντα σε μία άκρως επικίνδυνη ερώτηση: Αν μονίμως θέτουμε έναν στόχο μεγάλο και μακροπρόθεσμο που από εκείνον εξαρτώνται όλα τα υπόλοιπα που θα πράξουμε, η ευτυχία μας, το χαμόγελό μας, η απόλαυσή μας… τότε μήπως όλα τα παραπάνω εμπόδια τα βάζουμε εμείς ώστε να μην επιτευχθεί ποτέ;

Αν κάποιος μεγαλώνει κάθε μέρα με ένα όνειρο, κι αν κάθε μέρα κρεμά παρακλάδια απόλαυσης πάνω του, αν μέρα με την μέρα, ποτίζει τον εαυτό του με την φαντασίωση της ολοκλήρωσής του και διογκώνει την ευτυχία που θα του προσφέρει μήπως τελικά, είναι περισσότερο τρομακτική η επιτυχία του από ό,τι η αποτυχία του; Μήπως η αποτυχία σε ένα μακροπρόθεσμο πλάνο που καθορίζει με τρόπο άκρως δικτατορικό την προσωπική μας ευτυχία είναι πιο ασφαλής; Μήπως η επιμήκυνση μιας περιόδου που έχει συνηθίσει να ζει ο οργανισμός μας είναι αυτή που χαρίζει ηρεμία και ασφάλεια εφόσον πατά σε γνώριμα εδάφη; Μήπως ο φόβος της επίτευξης ενός τέτοιου μακροπρόθεσμου πλάνου είναι πολύ μεγαλύτερος μιας και ζήσαμε τόσο καιρό σχεδιάζοντάς το στην εντέλεια και μαθαίνοντας να το περιμένουμε; Μήπως τρομάζει πολύ περισσότερο το μετά, η διαχείριση αυτής της φανταστικής ευτυχίας που έχει ονειρευτεί ο εαυτός μας; Μήπως δεν μπορούμε τελικά να αντέξουμε μια τέτοια ευτυχία που θα καθορίζει και το τέλος της όποιας προσπάθειάς μας δίχως να έχουμε πια να… περιμένουμε κάτι καινούριο;

Μήπως όμως η παραμονή μας σε ένα σχέδιο που πρέπει να είναι τέλειο για να μπει σε εφαρμογή, μας κάνει εμμονικά δυστυχισμένους; Και μήπως τότε… εκτός από θύματα είμαστε οι ίδιοι θύτες και δεν είναι ούτε ο χρόνος, ούτε οι απρόσμενες καταστάσεις, η τύχη, η μοίρα και ό,τι άλλο δώσουμε ως πιθανή εξήγηση στην αποτυχία μας;

Τελικά… μήπως σαμποτάρουμε… Εμείς την Ευτυχία μας;

Ακολουθήστε μας

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

- γράφει ο Φιλόλογος & Συγγραφέας Χρίστος Σοροβέλης - Στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ο αγορευτής Περικλής υπερασπίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι η πόλη δεν είναι έρμαιο κάποιου ή κάποιων πολιτικών, αλλά αποφασίζει ο λαός για την τύχη του. Ο Αθηναίος πολιτικός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

Ικέτιδες του Ευριπίδη: «αγώνας λόγων» μεταξύ του Θησέα και του Κήρυκα

- γράφει ο Φιλόλογος & Συγγραφέας Χρίστος Σοροβέλης - Στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη ο αγορευτής Περικλής υπερασπίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, διότι η πόλη δεν είναι έρμαιο κάποιου ή κάποιων πολιτικών, αλλά αποφασίζει ο λαός για την τύχη του. Ο Αθηναίος πολιτικός...

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

Η τέχνη μέσα απ’ τα μάτια του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη

- γράφει η Άντια Αδαμίδου -   Ανάμεσα στις πολλές και διαφορετικές απόψεις που κυκλοφορούν περί τέχνης και έκφρασης στην εποχή μας, μπορεί κανείς να διακρίνει ορισμένες οπτικές, οι οποίες αποτελούν αναμφίβολα μαθήματα και φιλοσοφία ζωής. Ο Δημήτρης...

«Θα πω τραγούδια όμορφα και άσματα σπουδαία»: Η Θέση της Καλεβάλα στη Weltliteratur

«Θα πω τραγούδια όμορφα και άσματα σπουδαία»: Η Θέση της Καλεβάλα στη Weltliteratur

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Στα τελευταία μου άρθρα για τον Νεοφορμαλισμό και για τα προβλήματα που παρουσιάζει η σύγχρονη κυπριακή ποίηση, έχω υποστηρίξει πως ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική/κυπριακή ποίηση είναι ο δρόμος της weltliteratur, δηλαδή τον...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά
    να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
    ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
    σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα
    Στίχοι:
    Μάνος Ελευθερίου
    Μουσική:
    Μίκης Θεοδωράκης

    Μου ήρθαν αυθόρμητα οι στίχοι στο μυαλό καθώς διάβαζα το άρθρο σου Μάχη μου…Δυνατό όπως όλα τα άρθρα σου. Την καλημέρα μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου