Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

26.10.2020

 

Κατάκοπος ο νους

απόθεσε απέναντι το βλέμμα

στου γέροντα την όψη

Ανέβασα πάλι πυρετό

το παιδί θέλει παπούτσια

τηλεφώνησε η Μαρία

Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του

σε συνομιλητή αόρατο

μοιάζει να ψιθυρίζει

Το τιμολόγιο ανείσπρακτο

αγάπη μου, της είπα

Μα όχι, έχει συντροφιά

βασιλικό σε γλάστρα∙

στρέφει ένα μπουκάλι και ποτίζει

Κάνε λιγάκι υπομονή

της ζήτησα, ο ψεύτης

Σκύβει στον βασιλικό και τον μυρίζει

Οι λογαριασμοί απλήρωτοι

Γέρνει έξω απ’ το παράθυρο και φτύνει

Καμιά παραγγελία, βυθίζομαι στα χρέη

Στρέφει πάλι το μπουκάλι και ποτίζει

Κλείνω το μαγαζί, δεν πάει άλλο

Σκύβει εκείνος και μυρίζει

Απ’ αύριο κι εγώ στην ανεργία

χωρίς παπούτσια το παιδί, με πυρετό η Μαρία

Πάμφτωχος ο παππούλης, από πολλούς θανάτους

τη σειρά του περιμένει, συλλογίζομαι

Εκείνος γέρνει απ’ το περβάζι

και στον δρόμο φτύνει

 

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου