Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ την αρχή

28.02.2014

Φτου κι απ’ την αρχή

Πρέπει ν’ αρχίσω απ’ την αρχή
κι η θέλησή μου δεν αρκεί

Πολύς ο κόπος βαρύς ο φόρτος,
μα είναι λύση μοναδική!

Ό,τι μπαλώσεις για να γλιτώσεις
μια κάποια μέρα θα ξηλωθεί.

Πρέπει να μείνω για λίγο μόνος
να βρω την άκρη της ενοχής!
Μπορεί να φταίω μπορεί και όχι
 είναι για μένα πράξη τιμής.

Η ζωή απρόβλεπτη

Μέρα και νύχτα λογαριάζουμε
τη ζωή μας,
τη διάρκειά της στη γη,
κι ονειρευόμαστε
τα καλύτερα για τον εαυτό μας
τα χειρότερα, ας τα φορτωθούνε άλλοι!
Έτσι, τελματώνουμε στην καθημερινότητα,
και οι υπολογισμοί αποκλείουν τις εκπλήξεις.
Μα η ζωή έχει νόημα κι απρόβλεπτη!
Έλα να ρισκάρουμε,
να παίξουμε με το αναπάντεχο,
να τρέξουμε στην αγκαλιά του άφιλου κόσμου,
να τον κερδίσουμε χωρίς υπολογισμούς
που μας αλλοτριώνουν,
χωρίς όρια που φυλακίζουν το είναι μας.
Έλα, μη σκέφτεσαι τους άλλους,
λαχταρώ να σε βλέπω χαρούμενη,
να ψελλίζεις τραγούδια,
να περπατάς στους ρυθμούς του ωραίου.
Ναι, γίνε δυνατή, μη λυγίζεις καθημερινά,
μην αφήνεις τη φυρονεριά να πάρει πίσω
ό,τι ωραίο έφτιαξες κι έχτισες
 στο οικόπεδο του μυαλού σου!

Μεταμέλεια

Μου λες κι απόψε, πως οι στάλες της βροχής
Πρόλαβαν να νοτίσουν το κορμί σου,
Κατακαλόκαιρο και περιπατητής
Σου δίνει λύσεις πάντα η λογική σου!

Μα, μη με σκέφτεσαι την ώρα που μετράς
Βήματα στο λιθόστρωτο μεγάλα,
Τι να σου πουν οι χτύποι της καρδιάς
Στα πρωτινά σου λάθη τα μεγάλα!.

Κάστρα στην άμμο χτίσαμε κι οι δυο,
Συνοδοιπόροι και εραστές χωρίς ελπίδα,
Μαζεύονταν τα σύννεφα ψηλά
Αργεί, μου έλεγες, να έρθει η καταιγίδα.

Τώρα, πάνω στα χνάρια περπατάς
Τα όνειρά μας ένα- ένα αναρριπίζεις,
μα πώς μπορεί να ενώσει το γυαλί
που έμαθες αργά να το ραγίζεις!

Ποια διέξοδος!

Χάνομαι μέσα στη μάζα, στα ετερογενή συστήματα αξιών,
στους ξέφρενους ρυθμούς, στις πρωτόγνωρες καταστάσεις!
Στις συμπληγάδες της πόλης συνθλίβονται τα οράματά μου
στο ανώνυμο, απρόσωπο και εχθρικό περιβάλλον !
Στην πόλη δίχως αύριο, ακυρώνονται οι ελπίδες μου !
Κι όπως τα φύλλα χορεύουν στον αέρα,
έτσι χορεύει κι ο φόβος στην καρδιά μου
που ολοένα, μου στερεύει τη φωνή!
Κοιτάζω επίμονα τα φουγάρα των πλοίων
ετοιμάζοντας τη δραπέτευσή μου !
Η μετανάστευση είναι μια κάποια λύση!

Η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά γεννήθηκε το 1960 στις Μακρυλιές Σαμοθράκης Ν. Έβρου. Αποφοίτησε το 1977 από το εξατάξιο Γυμνάσιο Σαμοθράκης. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως Φιλόλογος στο 4ο ΓΕΛ Αλεξανδρούπολης, στο οποίο υπηρέτησε επί σειρά ετών ως υποδιευθύντρια.

Είναι ποιήτρια και συγγραφέας, αρθρογράφος-δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και με αυτή την ιδιότητα παρουσιάζει από το 1994 το έργο Ελλήνων συγγραφέων ποιητών και πεζογράφων.

Το 2011 διακρίθηκε σε διαγωνισμό διηγήματος με το διήγημα Τρίτη Ηλικία.

Γράφει έμμετρες ιστορίες και παραμυθοϊστορίες που δημοσιεύονται σε ανάλογες διαδικτυακές σελίδες όπως στο «Ιπτάμενο Κάστρο». Ο αναγνώστης θα τη συναντήσει στη σελίδα http://douridasliterature.com/annaDeligianni.html, και σε άλλες σελίδες,  αναγράφοντας το όνομά της.

Αρθρογραφεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Πολλά άρθρα δημοσιεύονται μέχρι σήμερα από την εφημερίδα Βήμα και Ελευθεροτυπία.

Σε ό,τι αφορά τη Σαμοθράκη επειδή λατρεύει τη ντοπιολαλιά γράφει αφηγήματα αλλά και ποιήματα.

 Το 2013 έλαβε τον Α’ Έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών για το Λεξικό Ιδιώματος Ανίχνευσις που αφορά στη ντοπιολαλιά της Σαμοθράκης

Το 2013 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Σαΐτα το βιβλίο της,  Τεθλασμένη Ζωή

Ασχολήθηκε επί σειρά ετών από διάφορες θέσεις με τα κοινά και το 2007 ήταν υποψήφια βουλευτής στο Ν. Έβρου γεγονός που εκτίμησαν οι Σαμοθρακίτες ιδιαίτερα και την τίμησαν με την ψήφο τους.

Για την εθελοντική της προσφορά τιμήθηκε από το Δήμο Αλεξανδρούπολης το 2012.

Είναι παντρεμένη με τον εκπαιδευτικό Γιώργο Τσιουλπά και έχει δυο παιδιά,  το Χάρη και τη Φιλιώ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Το πέπλο της μοίρας, της Ελένης Βαηνά

Το πέπλο της μοίρας, της Ελένης Βαηνά

Ποια είναι η Ηλέκτρα και γιατί νοσηλεύεται στην εντατική του νοσοκομείου; Τι τη συνδέει με τη ζωή της έκπτωτης δούκισσας Έλενα Αλεξέγιεβνα που κατέφυγε στη Βουδαπέστη μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά όταν ξέσπασε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917; Πώς μπορεί κάποιος να...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2021

2021

Ντοπαρισμένοι εγκέφαλοι. Θεϊκά συναισθήματα σε σώματα θνητά. Πόλεμοι αναίμακτοι. Το αίμα μας τελείωσε, η παράνοια δίνει γροθιά στα σωθικά. Ταξικοί παλαίμαχοι. Μεταφέρουμε τη θλίψη μας με τα γυμνά μας πέλματα και βάζουμε φωτιά σ’ ό,τι γεννά φθορά.   Και μετά μία...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Στην πόλη δίχως αύριο, ακυρώνονται οι ελπίδες μου!”

    Σ ένα αύριο χωρίς ελπίδα ακυρώνεται η ζωή μου…

    Τέσσερα ποιήματα που αγγίζουν με ευαισθησία και γοητευτικό λόγο κάποια από εκείνα που μας καίνε καθημερινά!

    Απάντηση
  2. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Ιδιαίτερη γραφή από μια συγγραφέα του αγαπημένου μου Έβρου, γέννημα θρέμμα της πανέμορφης και λατρεμένης μου Σαμοθράκης!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου