Select Page

Πριν το ηλιοβασίλεμα

 

Γιάννης Β. Τάτσης
ISBN 978-960-93-2545-5

τοβιβλίο.net υποδέχεται για ακόμα μια φορά τον Γιάννη Τάτση για να παρουσιάσει με μεγάλη χαρά την ποιητική του συλλογή 'ΠΡΙΝ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ'.

Από τον πρόλογο της ποιητικής συλλογής

 

Τα ταξίδια στα μονοπάτια της τέχνης μας έχουν δείξει ότι από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, σε κάθε ανθρώπινο δημιούργημα απεικονίζονται οι δημιουργικές ικανότητες του δημιουργού και ο εσωτερικός του κόσμος.

Ο δημιουργός απ’ τη στιγμή που θα συλλάβει την έμπνευσή του έως την ολοκλήρωση της δημιουργίας, αποβλέπει στην καλαισθητική παρουσίασή της.

Στην ποίηση αυτή η αίσθηση του ωραίου, η ποιοτική παρουσίαση της δημιουργίας σμιλεύεται στην καλαισθητική παρουσίαση των στίχων και στο περιεχόμενο του κάθε ποιήματος. Η καλαισθητική παρουσίαση των στίχων αποβλέπει στην πρώτη ματιά. Με την πρώτη ματιά το ποίημα πρέπει να είναι ελκυστικό, για να μπορέσει να έλξει τον αναγνώστη και να προχωρήσει στο περιεχόμενό του.

Με τις δημιουργικές του ικανότητες, τις ευαισθησίες που τον διακρίνουν και τον προσωπικό του μόχθο, ο ποιητής οικοδομεί κατά την κρίση του αυτό το ωραίο για να συγκινήσει την ανθρώπινη ψυχή, στην οποία απευθύνεται.

Διαβάστε ορισμένα από τα ποιήματα της συλλογής που ευγενικά παραχώρησε ο Γιάννης Τάτσης για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου  τοβιβλίο.net

 

ΕΣΥ ΚΑΙ ΕΓΩ

Στο πλάι σου βαδίζω
με το άρωμα του έρωτά σου ζω
σαν το αηδόνι μες στις φυλλωσιές
το σ’ αγαπώ σου τραγουδώ.
Την πόρτα της ψυχής σου
αθόρυβα περνώ
μου έχεις δώσει το κλειδί της
για να την κατοικώ.
Σπαθίζοντας σαν το χελιδόνι
την άνοιξη σου φέρνω στην ψυχή
και εσύ
το άρωμα των λουλουδιών της
μου χαρίζεις στη ζωή.

 

ΚΑΤΗΓΟΡΩ

Σε εποχή που ο ήλιος της δικαιοσύνης
χάνει την αίγλη της λάμψης του
από τα γκρίζα σύννεφα της πολιτείας,
απρόβλεπτα φθινοπωρινά φύλλα
προβλέπουν τη βαρυχειμωνιά, που έρχεται.
Διαλογισμένοι στην πόρτα των συνειρμών
μας επισκέπτονται καθημερινές σκηνές ζωής.
Ροδοκόκκινα τα μήλα
ενός καλοντυμένου νέου,
εργοστάσιο γεύσεων και απολαύσεων,
δουλεύουν ασταμάτητα ψωμί με μέλι
στην ξέγνοιαστη ομπρέλα της ζωής.
Στην ίδια γειτονιά της μάνας γης
αδιάκριτο χέρι το αεράκι του θεού,
περνώντας απ’ τις χαράδρες του προσώπου,
χαϊδεύει στοργικά και έναν άλλον νέο
με τη γεύση της αχαριστίας στα χείλη του,
έχοντας άνεργες τις μυλόπετρες
λόγω έλλειψης πρώτων υλών.
Βαθιές σπηλιές οι κόγχες των ματιών του
κουρνιάζουν το σπινθηροβόλο βλέμμα
εκφράζοντας απορημένα: «Γιατί…;».
Η υπομονή έχει οριακή κλωστή,
η ανάγκη μάγισσα των παραμυθιών
μεταμορφώνει σε θηρίο τη λογική,
σαν αετός μεσουρανίς καρφώνει τη λεία,
το κεραμίδι ανταλλάσσεται με το ψωμί
αφήνοντας μια κηλίδα αίμα
κι έναν πληγωμένο εγωισμό δακρύων.
Λαγός ο πεινασμένος
απολαμβάνει το τρόπαιο,
κατηγορώ στις πολιτείες, που τυφλωμένες
στις παράνομες στάσεις ζωής
δονούν τα αξιακά κτίρια της κοινωνίας
και στη θέα των αρπαχτικών
του ξέφραγου αμπελιού
έχουν σαν άλλοθι τα σιδερένια κλουβιά,
που πυροβολούν τις φτερούγες των ονείρων
στη σκακιέρα των συμφερόντων,
ορθώνοντας συμπληγάδες πέτρες
και τέρατα στους δρόμους της ζωής,
αφήνοντας να περάσει το δικό τους περιστέρι
και ο ισχυρός έχει λόγο και πυγμή
τσαλαπατώντας το ανθρώπινο λουλούδι,
ενώ ο αδύναμος σκύβει το κεφάλι
για να μην του το κόψει η λαιμητόμος
της πείνας και της δυστυχίας.

 

ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ

Ανένδοτος σφυρίζοντας ο βοριάς
ανεμίζει λευκές πεταλούδες στη γη.
Στο χνωτισμένο τζάμι
ώρες ξένοιαστες για τα ξεπεταρούδια
της πέτρινης φωλιάς,
περιτριγυρισμένα από μια αγνότητα,
που βαθιά μέσα της ζυμώνει όνειρα,
φτεροκοπήματα που θα τα απογειώσουν
σ’ έναν κόσμο αλλιώτικο.
Κάτω απ’ τις ζεστές φτερούγες,
δρομέας βιαστικός ο χρόνος
παρασέρνει στα γρανάζια του τη ζωή.
Τα παιδιά του ανέμου
και της ξένοιαστης ζωής
ρίχνουν τους βόλους, χτυπούν το τόπι,
τρέχουν και πηδούν σαν τα ελάφια.
Η αγάπη τους γόρδιος δεσμός
ενώνει τις ψυχές τους.
Στο φύσημα των ανέμων της ζωής,
σαν τα φθινοπωρινά φύλλα,
ανεμίστηκαν στους δρόμους της.
Η ζωή τους γάργαρο νερό
κυλώντας στο ρυάκι του χρόνου,
με κελαρυσμούς στα πεδινά
και αφρούς στα βραχώδη τοπία,
αχνίζει προς τα άστρα τις θυμίσεις,
νοσταλγώντας τους δεσμούς
της ζεστής φωλιάς,
που έκοψε κάποιος Μέγας Αλέξανδρος
χτυπώντας με το σπαθί του.

 

ΝΕΟΙ ΤΟΥ 2008

Αρωματισμένα, πεταρίζοντα τριαντάφυλλα,
βλαστάρια στο φως του ήλιου της ζωής
που κυλάει στον άξονα του χρόνου,
απολαμβάνουν μια συνεχή καλοκαιρινή ζωή
στα βότσαλα της θαλάσσιας κοινωνίας,
δροσιζόμενοι στη σκιά της γονικής ομπρέλας.
Αισιόδοξοι -έτσι πρέπει να είναι-
αρμενίζουν στη θάλασσα των ονείρων τους.
Ημίονοι απ’ τα πρώτα βήματά τους
φορτωμένοι με γνώσεις και γνώσεις,
κωπηλατούν στο φως του ανατέλλοντος
ηλίου, με βάρκα την ελπίδα.
Προβληματισμένοι για τους γκρίζους
ορίζοντες του μέλλοντος,
προσπαθούν να λύσουν τους γρίφους,
που σκεπάζουν τον ελπιδοφόρο ήλιο
δίνοντας φτερά στα όνειρά τους.
Στις ξένοιαστες ώρες τους τιτιβίζοντας
ερωτοτροπούν σαν της άνοιξης τα πουλιά.
Γεμάτοι πόθο για τη ζωή
διασκεδάζουν αγνοώντας την άλλη όψη,
που μεσουρανεί στη ζωή τους.
Ίσως κάποια στιγμή μας κατηγορήσουν,
ότι τους δείξαμε τη μια πλευρά του νομίσματος,
ενώ η ζωή είναι ένας περίπλοκος κήπος,
που έχει και γεύσεις πίκρας με απογοητεύσεις
και αρώματα στερήσεων με θυσίες,
και ιδρώτα να τρέχει στις πεδιάδες
του μετώπου ποτίζοντας το μέλλον.

 

ΔΩΡΟ ΖΩΗΣ

Μελανά σύννεφα παραπλανήσεων,
σπρωγμένα απ’ τα σκοτάδια
της αμάθειας,
απλώνονται στην κάθε μέρα,
που ανατέλλει στο περιβόλι της ζωής
βαραίνοντας όλο και περισσότερο
το υποζύγιο της καταπονημένης ζωής.
Απελπισία και μίσος
δονούν τις πόρτες των κοινωνιών.
Έως ότου ήρθε η ώρα των προφητειών.
Φως απόκοσμο, ανθρώπινης μορφής
ανέτειλε στη θολούρα της ζωής,
που σαν μαγνήτης
έλκει το ανθρώπινο κοπάδι.
Άλλοι από περιέργεια στο διαφορετικό,
άλλοι από έλξη της ψυχής
δέχτηκαν αυτή τη φλόγα
στο καντήλι της ψυχής τους,
σαν οι σκοτεινοί δρόμοι
το φως των φαναριών τους.
Άλλοι αδιαφόρησαν από συμφέρον
και την προσπέρασαν βιαστικοί.
Μερικοί ακόμα και σήμερα
προβληματίζονται για την ύπαρξή της.
Αυτή αναλλοίωτη στους αιώνες,
άσβεστος φάρος στα πελάγη της ζωής,
δώρο ζωής για τη ζωή,
είναι εκεί και περιμένει
με ανοιχτή τη ζεστή αγκαλιά της.

 

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΡΜΑ

Πρώτη του Σεπτέμβρη.
Οι μηχανές μουγκρίζουν στην αφετηρία.
Η σημαία της τρελής κούρσας
του μαθητικού ανταγωνισμού πέφτει.
Οι αμούστακοι οδηγοί αμέτοχοι,
είναι έξω από αυτό το παιχνίδι,
ταξιδεύουν με τα φτερωτά τους όνειρα
στο δικό τους παιδικό κόσμο,
συνοδεία των κελαηδισμών των πουλιών
και των μεθυστικών αρωμάτων
των πολύχρωμων λουλουδιών,
που στα ανεμιζόμενα πέταλά τους
τραμπαλίζουν πολύχρωμες πεταλούδες.
Οι κριτές των αγώνων,
δάσκαλοι και συνεργάτες τους,
νιώθουν το βλέμμα των αθώων,
σπινθηροβόλων ματιών τους,
προσπαθούν ν’ αποτινάξουν τη δροσιά,
που βαραίνει τα τρυφερά κλαδιά τους
και να τους μοιράσουν απλόχερα
το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών,
με ελευθερία και γνώσεις για τη ζωή,
στάσεις και αξίες, χαρά και παιχνίδι,
ζυγίζοντας το ατομικό άνοιγμα
των εύπλαστων φτερουγισμάτων τους,
μακριά απ’ το πιεστήριο αφυδάτωσης
της παιδικής ζωής,
που πετώντας στην άβυσσο του χρόνου
όσο και να την ψάχνεις,
είναι σαν τον ψύλλο στα άχυρα.

 

Η ΒΕΛΟΥΔΟΜΑΤΑ

Αθέατη η κυρία βελουδομάτα
βασίλισσα του δάσους
και ασκητής,
με φορεσιά στα γήινα ντυμένη
βολτάρει αθόρυβη
στο χρυσοκίτρινο χαλί
των φυλλωσιών.
Ραντάρ η μακριά της μύτη
γαιοσκωλήκων
σκιαγραφεί το σπίτι
και σαν δήμιος
την πόρτα τους χτυπά.
Μα του κυνηγού η μπότα
σαν στο δάσος ακουστεί,
μάγος η παραλλαγή της
την εξαφανίζει στη στιγμή.
Ιούδας Ισκαριώτης
το άρωμά της την προδίδει
κι απ’ το σκύλο
θα ακινητοποιηθεί,
έως μ’ ένα πέταγμα τρομάρας
μες στο δάσος θα χαθεί.

 

ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ

Με ελπιδοφόρους ανέμους
να πνέουν στις πεδιάδες της ψυχής
και όνειρα ρόδινης αυγής
για το μέλλον που ανατέλλει
πίσω από κάθε οροσειρά του χρόνου,
ότι το φως του πολιτισμού
και της προόδου θα φωτίζει
όλο και περισσότερο
της κοινωνίας τα βήματα,
οι λαμπαδηδρόμοι του πνεύματος
- δάσκαλοι και οραματιστές -
μεταλαμπαδεύουν αδιάκριτα
τους πυρσούς του πολιτισμού
στα αυριανά φανάρια της κοινωνίας.
Άνθρωποι του μόχθου
και της προσφοράς,
σαν τον καλό σπορέα
ευφραίνουν
την ψυχή τους στα πεδινά,
αγανακτούν
στα δύσβατα και ορεινά
και ιδρώνουν
στα ανηφορικά χωράφια.
Την ώρα της συγκομιδής
άνεμος ευτυχίας τους αναπτερώνει
σαν τον κορυδαλλό του πρωινού
και γαλανίζει η ψυχή τους,
από το φως που ακτινοβολούν
τα φύτρα των ονείρων τους
στο πολύχρωμο περιβόλι της ζωής.

 

Σ’ ΑΓΑΠΩ

Κόκκινα ρόδα
στα ξανθά της τα μαλλιά,
δυο άσπρα περιστέρια
φτερουγίζουν
στου έρωτα την αγκαλιά.
Στους βράχους
της απέραντης ακρογιαλιάς
με λόγια γλυκομίλητα,
που κελαηδούν της άνοιξης
πουλιά και φλογισμένα,
μελιστάλακτα
του πόθου τους φιλιά,
χτίζουν μια ζεστή φωλιά
στου δειλινού τη ζωγραφιά.
Βάρκα διασχίζει τον αφρό
και αυτοί αγκαλιασμένοι
στους βράχους αντηχούν,
το σ’ αγαπάω, σ’ αγαπώ.

 

Ο ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΟΣ

Ταξίδι μακρινό από τους κόρφους
του κρύου του Βορρά,
καβάλα στου ανέμου τα φτερά,
περνώντας πεδιάδες, δάση,
πολιτείες και βουνά
ο καλογιάννος το μικρό παιδί
νάτος!
και πάλι καμαρωτός
στου δέντρου τα ημίγυμνα κλαδιά.
Χορευτικό τιτίβισμα, μελωδικό
με τη σταχτιά του φορεσιά
και το κόκκινο παπιγιόν του
στο λαιμό.
Μήνυμα στη φθινοπωρινή αυλή
απ’ τις ανεμόδαρτες νιφάδες
του χιονιά:
«Ασπρίζουμε βουνοκορφές,
ροβολάμε και προς τις πλαγιές.»

 

ΑΡΩΜΑΤΑ ΤΑΞΙΔΙΟΥ

Ζωογόνο το ζεστό φιλί του ήλιου
στην ανηφορική
και όλο υποσχέσεις πορεία του,
μας ταξιδεύει σαν τις ολάνθιστες ροδιές
στον πολύχρωμο κήπο της ζωής,
ανεμίζοντας φύλλα και κλαδιά.
Στη θαλπωρή της γονικής ομπρέλας,
με τις πύρινες γλώσσες του τζακιού
να σιγοψιθυρίζουν ασταμάτητα,
αργοσαλεύουμε τις φτερούγες των ονείρων.
Ακούμε σαν τους μύθους της γιαγιάς
τα λόγια και τα έργα της ζωής
για της αγάπης το χαμογελαστό πρόσωπο
να ροδίζει τους δρόμους της,
για τον ιδρώτα στο καθαρό μέτωπο
να ποτίζει τα λουλούδια των κήπων της,
για τους σκοτεινούς λαβύρινθους
να οδηγούν στον ανθρωποφάγο Μινώταυρο,
για τα νυχτωμένα τοπία και τα τέρατά τους
να τρίζουν τα αξιακά οικοδομήματά της
και για τόσα άλλα όμορφα και άσχημα
πρόσωπα και πράγματα της ζωής.
Μωσαϊκό περίπλοκο η κοινωνία
ομορφαίνει και τρομάζει τη ζωή.
Με φουσκωμένα αισιοδοξία τα πανιά
και τιμονιέρη το χέρι των κρίσεων
ξετυλίγοντας το κουβάρι των σκέψεων
και διώχνοντας από μπροστά μας τα τέρατα,
αρμενίζουμε στα πελάγη της ζωής.
Κωπηλατώντας σε μπουνάτσες
και αφρισμένες θάλασσες
σκορπίζουμε στους ανέμους της,
σαν η ροδιά τα χρωματιστά πέταλα
και τα αρώματα των ανθέων της,
τα λόγια και τα έργα μας,
αρώματα και γεύσεις κριτές μας
στο σύντομο
αλλά όλο εκπλήξεις ταξίδι της ζωής.

 

ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ

Γοργόφτερος Πήγασος η φαντασία,
με κερματισμένα τα ηνία της λογικής,
αφηνιάζοντας στο αχανές πεδίο
των ονειρεμένων μορφών
μας απογειώνει σαν τα φύλλα
ο τρελός φθινοπωρινός βοριάς.
Σε τι ταξίδι θα μας οδηγήσει!
Δημιουργικό μεν
όταν μας αεροτραμπαλίζει
στα ανεξερεύνητα παρθένα δάση
της χώρας των πρωτοτυπιών
και με τον ιδρώτα του μετώπου
και πηδαλιούχο πορείας
τα πεπραγμένα των κρίσεων
προσθέτουμε καινούρια λιθαράκια
στο οικοδόμημα του πολιτισμού.
Καταστροφικό δε
όταν οδηγεί τις ρόδες
του ανθρώπινου κάρου
στον εξευτελισμό των λασπόδρομων,
λερώνοντας την υπαρξιακή οντότητα.
Η υπογραφή σε κάθε πράξη
είναι ένα κομμάτι του παζλ της ζωής,
μας ακολουθεί σαν ιχνηλάτης
σκιαγραφώντας το πορτρέτο
της προσωπικότητάς μας.

 

ΥΠΑΡΧΩ

Με λευκά, ονειρεμένα φτερά
σαν πεταλούδα φτεροκοπώντας
τα αισθήματά μου
γύρω απ’ την ακτινοβολία
της διαμαντένιας λάμψης σου,
προσπαθούν να γευτούν
το αναβλύζον νέκταρ
του άνθους της ψυχής σου.
Ήσουν μαγιάτικο μπουμπούκι
στο μεθυστικό άρωμα της άνοιξης.
Φτερά δεν μου χάρισες
σαν η μέλισσα να αρωματιστώ
στα πολύχρωμα πέταλά
του άνθους της ψυχής σου.
Στο τρελό φύσημα
των ανέμων της άνοιξης
με έρανες με ροδοπέταλα,
δεν ήμουν όμως το όνειρό σου,
ένιωσα το φιλί της προδοσίας.
Σε ακούμπησα
και φτερούγησες μακριά,
ίσως σου ψιθυρίζουν
τα σημάδια μου.

 

ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Εορταστική φρενίτιδα. Φωνές,
σφυρίγματα, μπαμ και μπουμ
διάχυτοι ήχοι καβάλα στον άνεμο
σαν τρομαγμένα πουλιά σκορπούν.
Ορμητικό, ανθρώπινο ποτάμι
σπάζοντας των σπιτιών τα στεγανά
πλημμύρισε τους δρόμους.
Προσωπιδοφόροι του γέλιου
σατιρίζοντας τον κόσμο,
διασκεδάζουν και τραγουδούν
κι απ’ τα χάρτινα άρματά τους
με χαρτοπόλεμο αντίπαλους χτυπούν.
Πανηγύρι της ζωής
με σερπαντίνες και άφθονο κρασί
στη διονυσιακή γιορτή.
Σαν ο ήλιος τη λάμψη του χαρίσει
στα διαμάντια της νύχτας,
γαϊτανάκι το τραγούδι στις τζαμάλες,
με αποκριάτικους χορούς
και αριστοφάνειους ηθοποιούς
γύρω απ’ τους ψίθυρους
των πύρινων γλωσσών,
διαιωνίζουν παραδοσιακές στιγμές.

 

ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Με ανεμισμένα τα μαλλιά
στη μηχανή του γέρου χρόνου,
ποιος θα αρνιόταν ένα ταξίδι
στα τοπία του παρελθόντος χρόνου,
το δίδυμο εαυτό του να συναντήσει
και ψιθυρίζοντας τα κακά μελλούμενα
δρόμο να αλλάξει στη μοίρα του,
ξαπλώνοντας στο πλάι όμορφων στιγμών.
Μια απάτη θα μου πείτε,
μια ψευδαίσθηση του νου,
ένα απατηλό κινηματογραφικό ταξίδι
σ’ έναν ανύπαρκτο κόσμο και χρόνο.
Κωπηλάτες με τη βάρκα του χρόνου
ταξιδεύουμε στα πελάγη της ζωής
χωρίς γυρισμό στα λιμάνια του.
Ποταμός συνεχούς ροής ο χρόνος
μας παρασέρνει αδιάκοπα
προσφέροντας μας την ευκαιρία
να ζήσουμε κάθε στιγμή του ταξιδιού,
είτε πετώντας με τα φτερά των ονείρων μας,
είτε καλπάζοντας στο άτι της λογικής,
είτε αεροτραμπαλίζουμε σαν πεταλούδες
στα αρωματισμένα λουλούδια της,
είτε προσπαθούμε να αρπαχτούμε
απ’ το κλαδί του δέντρου της αιωνιότητας,
είτε εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα
χάνουμε το τρένο της ζωής,
έως ότου συναντήσουμε το ηλιοβασίλεμα
φορτωμένοι την εγκόσμια πραμάτεια
υλικό για το βιβλίο της ιστορίας μας.

 

ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΔΟΞΟΣ

Δεν έμεινε στης γιαγιάς υπόσχεσης
τα παραμυθένια λόγια, που πότισαν
και ποτίζουν τις ελπιδοφόρες ρίζες
πολλών νεόφυτων βλασταριών
στους πολύχρωμους κήπους της ζωής.
Χάραξε το δικό του μονοπάτι
ανασηκώνοντας τα μανίκια των χεριών
και ρουφώντας, με γεύσεις αισιοδοξίας,
τις ελπιδοφόρες σταγόνες των κλαδιών του,
οραματίζεται στο τέλος της διαδρομής
τα αρωματισμένα λουλούδια της.
Άσπιλα χέρια
πλάθουν με φως καρδιάς το αύριο
ακολουθώντας την πυξίδα της αγάπης.
Νέος και φιλόδοξος, αφουγκράζοντας
τους λαρυγγισμούς των φλεβών του,
δεν γνώριζε ότι πίσω απ’ τους λόφους
των επιθυμιών του, είχαν κρυφτεί
οι κοινωνικές αρνήσεις, συμπληγάδες
πέτρες στους δρόμους της ζωής,
αφήνοντας μετέωρα συναισθήματα
αγωνίας και θολούρα στον ορίζοντα.
Σε κάθε ηλιαχτίδα του ήλιου
της δικαιοσύνης, λουλούδια οι ελπίδες
αρωμάτιζαν το μονοπάτι,
που αγάπησε τις δροσοσταλίδες
του μετώπου και ενθάρρυνση του έδιναν
σε κάθε βήμα του,
ψιθυρίζοντας το μυστικό της επιτυχίας.
Λαμνοκόπος στα απρόβλεπτα πελάγη
της ζωής, σαν άλλος εξερευνητής,
θα ανακαλύψει στη σκακιέρα της κινήσεις,
που δεν τις πίστευε,
θα νιώσει στο λαρυγγισμό των φλεβών του
τις αξίες και τον ρόλο των κανόνων της,
θα βροντήξει και θα αστράψει
σαν τον Ολύμπιο Δία,
αλλά θα αγωνιστεί να την κατακτήσει
αγαπώντας την όλο και περισσότερο,
γιατί είναι ελκυστική γυναίκα
και όλοι θέλουμε τη ζεστή αγκαλιά της.

 

ΚΡΙΣΕΙΣ ΖΩΗΣ

Γοργόφτερος ταξιδευτής ο χρόνος
οξειδώνοντας το στιλπνό μέταλλο
της νιότης δημιουργεί ανάγλυφη όψη.
Η ζωή κελαρύζοντας στις φλέβες
κερνάει στο δισκοπότηρό της
την αμβροσία των θεών
και τους πικρόχολους καημούς της
και προσφέροντας μπουκέτα
εμπειριών, γνώσεων και γνώσεων
μας ανεβάζει πιο σοφούς
στα σκαλοπάτια του γέρου χρόνου.
Στο λιόγερμα του υπαρξιακού ανέμου,
ξεθωριάζοντας το φουστάνι της ελπίδας,
ακούγονται χτυπήματα στην πόρτα
των ανεκπλήρωτων πόθων και ονείρων,
των σχεδίων που δεν πραγματοποιήθηκαν,
μιας ζωής ποτισμένη στον ιδρώτα
του καθαρού μέτωπο,
γεμάτη αρωματισμένα λουλούδια
αισιοδοξίας, καταπατημένη
απ’ τους υλοτόμους των αρνήσεων.
Παίρνοντας τη θέση του στο έδρανο
ο δικαστής των κρίσεων,
ακούει τα γιατί… και τις δικαιολογίες
σαν άλλοθι των πεταρισμάτων
ονειρεμένων, πολύχρωμων πεταλούδων,
που χάθηκαν στα αρώματα
των λουλουδιών της κοινωνίας.
Ένας άνεμος στοχασμού στο πρόσωπο
σαν την πρωινή αύρα του καλοκαιριού
και ξαφνικά
παρεμβαίνοντας ηλιοφώτιστη η λογική,
συνήγορος υπεράσπισης, αγορεύει:
- Θαρρετός στήσου στο λιόγερμα
και μη ραντίζεις με δροσοσταλίδες λύπης
τα τσαλαπατημένα κρίνα,
που δε μοσχοβόλησαν το είναι σου,
επειδή οι καιροί δε συγκατατέθηκαν,
αλλά σκέψου και δόξασε, εκείνα που έζησες,
εκείνα που έχεις στην αγκαλιά σου
και σου χαμογελούν.
Κράτα σαν ευτυχία ζωής το φως,
που σου χαρίζουν τα λαμπερά
αστέρια των χεριών σου.

 

ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Την αλήθεια
όπου και να την ψάξεις,
υπάρχει, δεν κρύβεται,
είναι εκεί και περιμένει,
ούτε αντιστέκεται
ούτε επισπεύδει την έλευσή της.
Μας γοητεύει,
αλλά πολλές φορές
λόγω έλλειψης ιχνών
την αγκαλιάζουμε,
όπως οι καιροί τη φωτίζουν
στα παιχνίδια της ζωής,
και τα πινέλα της λογικής
ή του συμφέροντος
τη ζωγραφίζουν
στο καναβάτσο της κοινωνίας.
Αυτή υπάρχει, ζει
και αναπνέει εγκλωβισμένη
στους διάχυτους θορύβους
και τις άρριζες γνώμες,
περιμένοντας ένα χέρι
να την τραβήξει στη ζωή,
για να προσφέρει τα δώρα της
εκφρασμένα σε φως,
που σαν ο ήλιος θα φωτίζουν
τα σκιερά πεδία
στους δρόμους της ζωής.

 

ΑΝΕΜΕΛΗ ΖΩΗ

Ζήσε στου γλάρου το σκοπό,
που ανέμελα χορεύει
σε θάλασσες και σε στεριές,
σε άγνωστους τόπους
και ξέγνοιαστες ακρογιαλιές.
Κάθε θάλασσα δική του
για κολύμπι για τροφή,
κάθε βράχος σπιτικό του
στην ανέμελη ζωή.
Ελεύθερος περνοδιαβαίνει
απ’ τους φράχτες των ανθρώπων,
μ’ άλλους γλάρους να μονοιάσει,
ν’ ανταλλάξει εμπειρίες,
να φιλιώσει, να δειπνήσει,
δίχως φόβο, δίχως μίσος
κράζοντας τον ερχομό του.
Όπλα δάκρυα και τύψεις
δεν ματώνουν το κορμί του
νικητές και ηττημένοι
δεν αγγίζουν τη φυλή του.
Γλάρος είναι και πηγαίνει
και μηνύματα μας στέλνει.
Και ο ήλιος σαν θα δύσει
και ο γλάρος θα καθίσει
μες στην κορυφή του βράχου
ένα κράξιμο θα αφήσει
προς τη θεία πρόνοιά του.

 

Ο Γιάννης Β. Τάτσης γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1959 στο Χαροκόπι Ιωαννίνων. Είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά. Μένει μόνιμα στα Ιωάννινα.

Υπηρέτησε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση από τις 27 Σεπτεμβρίου του 1982.

Προσέφερε τις υπηρεσίες του ως δάσκαλος σε διάφορα σχολεία των νομών Κέρκυρας και Ιωαννίνων και ως Διευθυντής στο 15ο 6/θ Δ. Σ. Ιωαννίνων και 6ο 12/θ Δ. Σ. Ιωαννίνων.

Από τις 21/06/2014 είναι συνταξιούχος.

 

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΔΡΑΣΗ

Βιβλίο με τίτλο: «Ποιήματα»
ISBN 960-630-382-9
Πρώτη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 32 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2002 και ανατυπώθηκε το 2004.

Βιβλίο με τίτλο: «Ποιήματα».
ISBN 960-630-013-7.
Δεύτερη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 15 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2004.

Βιβλίο με τίτλο: «Ταξίδι Ονείρου».
ISBN 960-630-951-7
Τρίτη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 12 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2006.

Βιβλίο με τίτλο: «Δυο Φτερούγες».
ISBN 978-960-631-863-4
Τέταρτη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 18 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2007.

Βιβλίο με τίτλο: Θέμις.
ISBN 978-960-931058-1
Πέμπτη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 17 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2009.

Βιβλίο με τίτλο: Πριν το ηλιοβασίλεμα
ISBN 978-960-93-2545-5
Έκτη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 19 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2011.

Βιβλίο με τίτλο: Ανήκω στον Αγωνιστή.
ISBN 978-960-93-5750-0
Έβδομη ποιητική συλλογή η οποία περιλαμβάνει 19 ποιήματα.
Εκδόθηκε το 2014.

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!