Πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;

5.10.2019

Στις πρώτες αγάπες μου… στα πρώτα μου πρωτάκια στο Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου που τώρα άνοιξαν τα φτερά τους για το Λύκειο. Τρία χρόνια χέρι χέρι: Α2, Β2, Γ2.

 

Είχε χαρίσει το φως της ψυχής της σε πολλά παιδιά. Τώρα ένα απ’ αυτά, ενήλικος πλέον, κρατούσε  στα χέρια του το ημερολόγιό της. Το όνομά της; Χαρά!! 

Αχ, εκείνη η φράση που συνόδευε το τέλος κάθε σελίδας!

«Μα πώς είναι δυνατό, κυρία, να μη γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ξενοφώντας; Να πάρουμε τώρα τηλέφωνο το ληξιαρχείο να μάθουμε»
«Κυρίαααα, ο συμμαθητής μου λέει πως είμαι άσχημηηηηη».
Τελικά, οι μέρες μου στην τάξη με τους… κουζουλόγατους (ναι, έτσι τους αποκαλώ) δεν είναι ποτέ πληκτικές. 

Ο καπετάν φασαρίας που πετάγεται συνέχεια, ο καλλιτέχνης που τραγουδά «καψούρικα άσματα», η drama queen και οι δύο… βοηθοί που τσακώνονται για το ποιος είναι πιο αποτελεσματικός στη διανομή των…φωτοτυπιών. 

Οι περισσότεροι ενίοτε καταλήγουν στο…γραφείο. Όσο για μένα, σίγουρα θα αγιάσω στην παρούσα ζωή.

Ο Δημητράκης, ο Αλέκος, η Μαρουσώ (που επιμένει να τη φωνάζουν Μαρί), ο Λάμπρος και ο Μανόλης είναι μόνο μερικοί απ’ αυτούς… όμως… πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;

(……………..)

«Εγώ θα μοιράσω τα ερωτηματολόγια…», φώναξε ο Μανόλης κι έκανε να τρέξει προς την έδρα.

Ο Λάμπρος τον άρπαξε από το μανίκι.

«Εμένα έχει ορίσει βοηθό η κυρία!» του είπε στραβοκοιτάζοντάς τον. «Εσύ είσαι    αργοκίνητος! Μέχρι να μοιράσεις…»

Αυτό γίνεται πάντα όποτε τους δίνω σημειώσεις για το μάθημα. Και τελικά καταλήγουν να μοιράζουν κι οι δύο, ο ένας στη δεξιά πτέρυγα κι ο άλλος στην αριστερή, μετατρέποντάς το σε…αγώνα δρόμου.

Τελικά, με τις σκανταλιές σας με κάνετε να χαμογελώ. Πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;

«Πώς μπορώ να μη σας αγαπώ, παιδιά μου;» ακόμη αντηχούσαν στα αυτιά του τα λόγια της κι ας είχαν περάσει χρόνια.

«Δασκάλα μου… Χαρά μου, όνομα και πράγμα…», ψιθύρισε ακουμπώντας τα λουλούδια επάνω στο μάρμαρο.

Έκλεισε τα μάτια. Σίγουρα η ψυχή της του χαμογελούσε μέσα από τα κύματα του Αιγαίου.

 

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί. -Καλημέρα. Πρωινοί, πρωινοί, βλέπω....

Πέρσα – Στέφανος

Πέρσα – Στέφανος

Όταν γνώρισα την Πέρσα ήμουνα πολύ νέος, ίσως πολύ νεώτερος απ’ αυτήν, αλλά με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις. Μόλις είχα τελειώσει τις Πανεπιστημιακές μου σπουδές και μιας και δεν γινόταν καν λόγος για μεταπτυχιακές στο εξωτερικό, λόγω οικονομικής αδυναμίας, (σημ. στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου