Χρόνια έχει ν’ ακουστεί μουσική σ’ αυτό το σπίτι

Τα παράθυρα σφαλισμένα

Ο χρόνος ανένδοτος

Δεν επέτρεψε να υπάρχει ένα άλλοθι

Εσύ, δεν επέτρεψες σε κανένα φως

να απαλύνει τη σκιά σου

Με ποια δικαιολογία αλήθεια

Στέφθηκα νηπενθής

Τα μυστικά ράγισαν τους τοίχους

Οι ψίθυροι, σιγά σιγά, θ’ αποδυναμωθούν

Σύντομα θα πάψουν ν’ ακούγονται

Πίσω απ΄την πλάτη μου αυτές οι κοροϊδευτικές φωνές

Αιμορραγώ απ’ όλα σου τα ψέματα

Στις φλέβες μου δεν τρέχει η ζωή μου

Είναι τρομακτικό να προσπαθώ

να κρατήσω την ισορροπία μου

πάνω σε ένα σαθρό σχοινί

Είναι τρομακτικό να ψάχνω τη λύτρωση μέσα στη λήθη

Ξέρεις, άραγε, πόσο τρομακτικό είναι

να μη μπορώ ν’ αναγνωρίσω την αλήθεια;

Tο ξέρεις; Tο ξέρεις;

Αλλά γιατί σε ρωτάω, αφού δε θα απαντήσεις

Αφού ποτέ σου δεν απάντησες

Όλη ετούτη η στάχτη όμως

πρέπει να φύγει από πάνω μου

Θ’ ανοίξω τα παράθυρα να μπει ο αέρας

Ναι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη