Ροκανίσματα ιλαρά

29.12.2015

 

sunset_man

1.

Να μια εργασία έμπνευσης πάνω στα μαχόμενα σμήνη των πουλιών και τα

οροπέδια των συναισθημάτων·

Ένας ήλιος μπαλώνει τα τρύπια ρούχα των ενστίκτων

Η θάλασσα, πέρα μακριά, στραφταλίζει κι αντιμιλά

Στην παραλία που αυτοθαυμάζεται·

Σπίτια γλαυκά αραδιασμένα σ' όλο

Το μήκος του λόγου·

Ναύτες οι γλάροι κατασκοπεύουν την φορά του ουρανού·

Το επιχειρείν στην φαντασία ρυθμίζει την τόλμη αντιστρόφως κι ανάλογα..

Κλείνουν κι ανοίγουν σαν τις πεταλίδες, οι σιωπές.. 

2.

Ξύπνησα αξημέρωτα, μου έγνεφε ακόμη η νύχτα. Είχα διαβεί τόσου ονείρου

πτήση που δεν τρόμαζα

Με τίποτα, ήμουν καλά διαβασμένος.

Σκοτεινή δίνη του στερεώματος, τράβηξέ με,

Κάνε με φερέφωνο ενός παλμού που δεν σκυθρωπάζει

Ζω για να περισσεύουν οι αλήθειες μου

Ζω για να νιώθω πως απόλυτα ζω.

Κι η λύρα που απίθωσαν τα ξωτικά στα χέρια μου

Ουρανομήκης…

3.

Τα εύκολα ήταν πάντα τα δύσκολά μου.

Αγχώθηκα να τα κατανοήσω.

Ο μίτος τους ήταν η μουσική-

Την ακολούθησα ασθμαίνοντας κι όμως, φανατικά, προσηλωμένος.

Οδηγήθηκα στον έκπαγλο χώρο του θαύματος!

Προσκύνησα, όπως αν είχα να ανέβω σε μία κορφή που, και με νου την

πλησιάζεις, καθηλώνεσαι.

Εκεί που ανακάλυψα το αναπάντεχο Ιερό μου..

4.

Ένα φιλί πάντα θ' αποτελεί κλίμακα που σε υψώνει ευτυχισμένα αλλιώς.

Μπορεί και να 'ναι και κάτι σαν μια αναγωγή σε μεγέθη που δεν είδες δεν

ξέρεις.

Βλέπεις ο έρωτας πολλά και νικητήρια μηχανεύεται.

Προβλήματα προς λύσιν κι όμως άλυτα.

Πού πάμε με τις εκμυστηρεύσεις μας αλλού από την σκοτεινή γαλαρία μιας

μελαγχολικής στιγμής που καθορίζει όλον τον βίο;

Σε ρωτώ με ρωτάς..

5.

Δικαιολόγησε την απουσία, πουθενά δεν καταλήγουν τα λεχθέντα μας·

Μόνο μια αβαρής σιωπή πλακώνει κάποτε πάνω απ' την πόλη

Και των ουρανών τα αντιστύλια ραγίζουν και δεν βαστάν.

Τότε που κι εσύ ξέρεις ότι όση ψυχή βάζεις, τόσο πιο όμορφο θα είναι το

ταξίδι

Προς τις κοιλάδες τ' ουρανού…

6.

Χορεύοντας επάνω στην πλατφόρμα του ορίζοντα, τα βουνά συσκέπτονται με

τον ουρανό και εκεί αρχίζει να μπάζει ρίμες το πέλαγος.

Είσαι άγουρη σαν τσάγαλο και ώριμη σαν νυχτολούλουδο που ξιφομαχεί με

τον Βοριά.

Κλείνω τα μάτια μου και σε περιέχω.

Δημητριακή όπως ένα στάχυ και λεβέντισσα σαν μια κραυγή του Θεού.

Δεν σε είπα αρκετά ακόμη-

Τώρα σε λέω…

7.

Ελληνικά ψηφία που μεγάλωσαν μες την ζωή μου από παππού και

 προπάππου-

Κερδήθηκαν από μένα και ταξίδεψαν κατευθείαν σε σένα-

Ένας σάλος από φωνήεντα και λέξεις που σηματοδοτούνε στην αιχμή των

νοημάτων ποιητικές συναντήσεις-

Μένω γυμνός κάτω από τον ήλιο και ψηλαφώ μια γαλήνη που είναι πάντα του

όρθρου…

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Στρατή το να πω σε κάποιον οτι μου θυμίζει τον Ελύτη είναι από τα μεγαλύτερα κοπλιμέντα που μπορώ να του κάνω. Κι αυτό γιατί το δέσιμό μου με το συγκεκριμένο ποιητή κρατάει χρόνια και έχει αφήσει σημάδια σε διάφορους σταθμούς της ζωής μου.
    Σε αυτήν την εμφάνισή σου, που είχα την τιμή να επιμεληθώ, ένιωσα πως θα μπορούσα να δω να αναγράφεται στο τέλος “Οδυσσέας Ελύτης”.

    Συγχαρητήρια για τα “ροκανίσματά” σου….δείχνεις για άλλη μια φορά πόσο σπουδαίος ποιητής είσαι!

    Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ωραίο! “Κλείνω τα μάτια μου και σε περιέχω.” πόσο απλή φράση και πόσο ουσιώδης!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου