Επιλέξτε Page

Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή

9.11.2015

 

Κοίτα στα μάγουλα τα ρόδα, ανθίσανε
τα πότισαν χρόνια και χρόνια σταγόνες αγωνίας και η απουσία.
Τα μάτια πέλαγα να ταξιδεύεις αλαργινά του νου
και να σε ταξιδεύουν τα όνειρα.
Αλύγιστη, είπες στην πρώτη επιθυμία 
αυτό έμεινα... αμετανόητη και αλύγιστη
για να σε αισθάνομαι αυτοεξόριστο της Αιωνιότητας
εκεί στις όχθες του Αχέροντα που ξέχασες τον εαυτό σου.
Μουδιασμένα χέρια, βροχή δυνατή
δίχως φεγγάρι, κυλούν οι ήχοι στην υδρορροή
ένα κουβάρι μπερδεμένο φως και σκιές, 
πολύωρη μυσταγωγία ανάμεσα στις αναμνήσεις και την αθωότητα 
ανυπεράσπιστη στον περιφρονημένο καστρότοιχο η πρώτη ανεμώνη.
Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή
και ξαγρυπνούσες στεφανώνοντας μενεξέδες τα μαλλιά μου την αυγή
τώρα ξέρεις  πόσα λάθη στη σπατάλη του πάθους
ονόμασες ζωή.
Ξέρεις ακόμη πως κι εγώ ξοδεύτηκα ευλαβικά
από τιμή στο ύψος της θυσίας. 
Μιλούσες για φλόγες και ζεστασιά  και αγάπη, 
αλήθεια πόσο αναπάντεχες λέξεις 
όντας τόση ημιδιάφανη παγωνιά στην καρδιά.
Ξεστρατίζει η ψυχή από την υγρασία της νύχτας 
παλεύουν οι βαριές σταγόνες στα σκουριασμένα κάγκελα
να διώξουν το ξεφάντωμα της μοναξιάς, μάταια. 
Κλαίνε οι ορίζοντες όταν ακούνε προσευχές
και ντύνουν παλιοκαιρισμένα σύννεφα τον ουρανό
κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν
πάντα τις νύχτες, 
όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν
δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη
τις νύχτες,
όταν μεταλαβαίνει η μοναξιά τ' αψέντι στο ποτήρι σου
φέγγει η ψυχή,
στο ραγισμένο κάτοπτρο του έρωτα να μη σκοντάψεις πάλι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη, πόσο αυτά τα θαυμαστικά σου, θαυμαστικά αθωότητας και καλοσύνης, σκορπούν σπίθες και φωτίζουν την ψυχή μου.

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν πάντα τις νύχτες,
    όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν ….δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη

    Ναι κάπως έτσι επιστρέφει γυμνό από το χρόνο…και πάντα τις νύχτες…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στην παλίρροια του νου, πάντα με ένα αίσθημα δέους αλλά και αγωνίας να με οδηγεί, να νιώθω το μεγαλείο της φύσης, να προσεγγίζω το θείο μέσα από το ανήσυχο βουητό της θάλασσας, σε μια άλλη μύηση να θυμάμαι Μάχη…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου