Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή

9.11.2015

 

Κοίτα στα μάγουλα τα ρόδα, ανθίσανε
τα πότισαν χρόνια και χρόνια σταγόνες αγωνίας και η απουσία.
Τα μάτια πέλαγα να ταξιδεύεις αλαργινά του νου
και να σε ταξιδεύουν τα όνειρα.
Αλύγιστη, είπες στην πρώτη επιθυμία 
αυτό έμεινα... αμετανόητη και αλύγιστη
για να σε αισθάνομαι αυτοεξόριστο της Αιωνιότητας
εκεί στις όχθες του Αχέροντα που ξέχασες τον εαυτό σου.
Μουδιασμένα χέρια, βροχή δυνατή
δίχως φεγγάρι, κυλούν οι ήχοι στην υδρορροή
ένα κουβάρι μπερδεμένο φως και σκιές, 
πολύωρη μυσταγωγία ανάμεσα στις αναμνήσεις και την αθωότητα 
ανυπεράσπιστη στον περιφρονημένο καστρότοιχο η πρώτη ανεμώνη.
Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή
και ξαγρυπνούσες στεφανώνοντας μενεξέδες τα μαλλιά μου την αυγή
τώρα ξέρεις  πόσα λάθη στη σπατάλη του πάθους
ονόμασες ζωή.
Ξέρεις ακόμη πως κι εγώ ξοδεύτηκα ευλαβικά
από τιμή στο ύψος της θυσίας. 
Μιλούσες για φλόγες και ζεστασιά  και αγάπη, 
αλήθεια πόσο αναπάντεχες λέξεις 
όντας τόση ημιδιάφανη παγωνιά στην καρδιά.
Ξεστρατίζει η ψυχή από την υγρασία της νύχτας 
παλεύουν οι βαριές σταγόνες στα σκουριασμένα κάγκελα
να διώξουν το ξεφάντωμα της μοναξιάς, μάταια. 
Κλαίνε οι ορίζοντες όταν ακούνε προσευχές
και ντύνουν παλιοκαιρισμένα σύννεφα τον ουρανό
κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν
πάντα τις νύχτες, 
όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν
δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη
τις νύχτες,
όταν μεταλαβαίνει η μοναξιά τ' αψέντι στο ποτήρι σου
φέγγει η ψυχή,
στο ραγισμένο κάτοπτρο του έρωτα να μη σκοντάψεις πάλι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη, πόσο αυτά τα θαυμαστικά σου, θαυμαστικά αθωότητας και καλοσύνης, σκορπούν σπίθες και φωτίζουν την ψυχή μου.

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν πάντα τις νύχτες,
    όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν ….δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη

    Ναι κάπως έτσι επιστρέφει γυμνό από το χρόνο…και πάντα τις νύχτες…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στην παλίρροια του νου, πάντα με ένα αίσθημα δέους αλλά και αγωνίας να με οδηγεί, να νιώθω το μεγαλείο της φύσης, να προσεγγίζω το θείο μέσα από το ανήσυχο βουητό της θάλασσας, σε μια άλλη μύηση να θυμάμαι Μάχη…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου