Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή

9.11.2015

 

Κοίτα στα μάγουλα τα ρόδα, ανθίσανε
τα πότισαν χρόνια και χρόνια σταγόνες αγωνίας και η απουσία.
Τα μάτια πέλαγα να ταξιδεύεις αλαργινά του νου
και να σε ταξιδεύουν τα όνειρα.
Αλύγιστη, είπες στην πρώτη επιθυμία 
αυτό έμεινα... αμετανόητη και αλύγιστη
για να σε αισθάνομαι αυτοεξόριστο της Αιωνιότητας
εκεί στις όχθες του Αχέροντα που ξέχασες τον εαυτό σου.
Μουδιασμένα χέρια, βροχή δυνατή
δίχως φεγγάρι, κυλούν οι ήχοι στην υδρορροή
ένα κουβάρι μπερδεμένο φως και σκιές, 
πολύωρη μυσταγωγία ανάμεσα στις αναμνήσεις και την αθωότητα 
ανυπεράσπιστη στον περιφρονημένο καστρότοιχο η πρώτη ανεμώνη.
Ρωτούσες αν έχει αντικλείδι η ζωή
και ξαγρυπνούσες στεφανώνοντας μενεξέδες τα μαλλιά μου την αυγή
τώρα ξέρεις  πόσα λάθη στη σπατάλη του πάθους
ονόμασες ζωή.
Ξέρεις ακόμη πως κι εγώ ξοδεύτηκα ευλαβικά
από τιμή στο ύψος της θυσίας. 
Μιλούσες για φλόγες και ζεστασιά  και αγάπη, 
αλήθεια πόσο αναπάντεχες λέξεις 
όντας τόση ημιδιάφανη παγωνιά στην καρδιά.
Ξεστρατίζει η ψυχή από την υγρασία της νύχτας 
παλεύουν οι βαριές σταγόνες στα σκουριασμένα κάγκελα
να διώξουν το ξεφάντωμα της μοναξιάς, μάταια. 
Κλαίνε οι ορίζοντες όταν ακούνε προσευχές
και ντύνουν παλιοκαιρισμένα σύννεφα τον ουρανό
κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν
πάντα τις νύχτες, 
όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν
δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη
τις νύχτες,
όταν μεταλαβαίνει η μοναξιά τ' αψέντι στο ποτήρι σου
φέγγει η ψυχή,
στο ραγισμένο κάτοπτρο του έρωτα να μη σκοντάψεις πάλι.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Ελένη, πόσο αυτά τα θαυμαστικά σου, θαυμαστικά αθωότητας και καλοσύνης, σκορπούν σπίθες και φωτίζουν την ψυχή μου.

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    κάπως έτσι επιστρέφει το παρελθόν πάντα τις νύχτες,
    όταν τα παραθυρόφυλλα χτυπούν ….δίχως να κρέμεται ο χρόνος στο φεγγίτη

    Ναι κάπως έτσι επιστρέφει γυμνό από το χρόνο…και πάντα τις νύχτες…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στην παλίρροια του νου, πάντα με ένα αίσθημα δέους αλλά και αγωνίας να με οδηγεί, να νιώθω το μεγαλείο της φύσης, να προσεγγίζω το θείο μέσα από το ανήσυχο βουητό της θάλασσας, σε μια άλλη μύηση να θυμάμαι Μάχη…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου