Άναρχο συναίσθημα,
γράφεις σε τοίχους τα όνειρα σου.
Να σβήσει η αλλοφροσύνη σου τη ντροπή.
Μήπως κι ανοίξουνε τα μάτια.
Μπας και οι καρδιές χτυπήσουν δυνατά.
Ρίχνεις τις νύχτες σου στον κόσμο,
να ξαναβρούνε ουρανούς πεσμένα άστρα.
Μεθοκοπάνε οι ψυχές στο πέρασμά σου.
Τραυλίζουν οι γλώσσες στα φιλιά.
Μοσχοβολάει βρεγμένη γη το κάθε χάδι.
Μα πες μου πού συχνάζεις να σε βρω.
Να σου ζητήσω τα ρέστα απ’ τα λάθη που πλήρωσα.
Να χάσω κι εγώ μια φορά τα λόγια μου.
Καθώς τους μαύρους κύκλους γύρω απ’ τα μάτια της κοιτώ.
Σαν έκλειψη να μοιάζουν. Έρωτα!
_
γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος
Πολύ όμορφοι οι στίχοι σας και οι εικόνες τους!
Σας ευχαριστώ πολύ Μαριανθη.
Πάρα πολύ όμορφο!
Ευχαριστώ Μάχη!
Μελωδικό το ποίημα σας!!!
Μπράβο!!!
Καλή σας ημέρα!!!
Σας ευχαριστώ πολύ Ελένη. Καλή μέρα και σε εσάς επίσης