candle-1_b

Σε μια κηδεία πήγα
και ξόδεψα όλα τα δάκρυά μου
μα κράτησα την λύπη μου
βαθιά στην αγκαλιά μου.
Ένα γιατί πλανεύτηκε γύρω από το κεφάλι,
έλεγε,
“Γιατί ο άνθρωπος που αγάπησα
πρόλαβε πρώτος κι έφτασε στην άλλη όχθη
- αφήνοντάς με ’δω με τρύπια την απόχη;”
Πόνος βαθύς της απώλειας
μα βαθύτερος αυτός της μοναξιάς.
Έναν έναν ο χάρος μας παίρνει αγκαλιά,
λες και ξεχωριστά να δίνονται
του παραδείσου τα φιλιά...

-

γράφει η Τατιάνα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!