Έψαξε... μες τη σιωπή

και σε συρτάρια κλειστά

του παλαιοπωλείου της μνήμης

και στ' όνειρο του

κάτω από φεγγάρια ολόγιομα

αυτά που τότε προσπέρασε βιαστικά

έψαξε με λαχτάρα, με περιέργεια

άλλη μια φορά επίπονη η επιστροφή

μα δε βρήκε τίποτα... μόνο σκόνη

σκόνη παντού

ξυπνάει ο νικημένος πόθος μάταια

η καταιγίδα έξω απ' το τζάμι μακριά.

Είχε φύγει

με τους αγγέλους

που τα μάτια φωτίζουν

και τ' αστέρια.

Ίδιο το δάκρυ κυλά

για το ίδιο παράπονο...

κράτα με στην ψυχή

μια πληγή έχει μείνει μόνο

στο βλέμμα αφήνουν σημάδια

τα κλειδωμένα μυστικά

σκεπασμένα από τότε

με πάχνες και φύλλα φθινοπωρινά

δεν έχω άλλα να κάνω

της νύχτας ταξίδια

του νου περνάνε καράβια χωρίς γυρισμό

με όλα τα φώτα αναμμένα

μα δίχως εσένα ψυχή μου.

Δεν έμαθα κανένα τραγούδι

γλίστρησαν πάλι

απ' τα άδεια χέρια οι χρυσές στιγμές

στα κρύα βράδια

η μοναξιά

σκορπίζει λέξεις σε ότι έχω σε ότι αντέχω

ένα κουρέλι από ελπίδες

μέσα σε κιτρινισμένα γράμματα

αφορμές παλιές

για να κλάψω όποτε χρειάζεται

ανέφικτη πολυτέλεια το γέλιο

μικρές αναλαμπές, από ανάγκη

πολύτιμες πέτρες

οι σκέψεις που ονειρευτήκαμε

φυλακτό για την αιωνιότητα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!