Σκυλοκαβγάδες

31.01.2015

 

 

Της είπε πως χωρίζουν γιατί έπαψε να είναι αυτόφωτη. Του είπε πως χωρίζουν γιατί αφήνει αμάζευτες τις κάλτσες. Της είπε να πάει σε τρελογιατρό με την πρώτη ευκαιρία. Του είπε να πάει στο διάολο με τη πρώτη υπερταχεία. Παρά τις πολιτισμένες αβρότητες, ήταν αναπόφευκτο το σχίσμα. Εκείνη πακετάρισμα και Καλλιθέα, εκείνος κατσικωμένος στα πάτρια εκαλιώτικα εδάφη. Θα λέγαμε πως η περιουσία κατανεμήθηκε δίκαια. Έπιπλα, αμάξια και κονφόρ, όλα χωρισμένα με τρόπο ικανοποιητικό. Εκατέρωθεν.  Ένα μονάχα το μήλον της έριδος. Τετράποδο και μαλλιαρό. Και μ’ ένα σκέρτσο, που για χάρη του οι ομολογουμένως καλοί τρόποι των δύο άλλοτε παράφορων εραστών πήγαν περίπατο τελεσιδίκως. Απόφαση ακατόρθωτη η κηδεμονία. Μάχη αχαλίνωτη μανιασμένων εγώ μ’ ασπίδα μουσούδα μαλτέζικη.  Αδιέξοδο τόσο καραμπινάτο, που άλλη λύση από την προφανή δεν φάνηκε στον ορίζοντα: θα διάλεγε ο σκύλος. Το κόλπο θα ήταν εύκολο, μα η θυσία βαριά. Ασήκωτη. Λογικής «αρχαία τραγωδία» αλλά μ’ εξιλέωση αμφιβόλου αφίξεως. Για ένα ακόμα βράδυ, τα άλλοτε ερωτευμένα σπουργιτάκια και νυν αρπακτικά, θα έπρεπε να κοιμηθούν κάτω από την ίδια στέγη. Εκείνος στο ανατομικό στρώμα νερού στην κάμαρα, εκείνη στη στριμόκωλη μαξιλάρα καναπέ στο σαλόνι. Όσο για το εύθυμο κατοικίδιο,  μπορεί την περίοδο επώασης του φλογερού ειδυλλίου να κούρνιαζε ακριβώς μπροστά από το κρεβάτι, δηλώνοντας έτσι την αγάπη του προς αμφοτέρους, τώρα όμως που οι διπλωματίες μαράθηκαν αντάμα με τα ρόδινα μπουκέτα, καλούνταν να διευθετήσει το θέμα της κηδεμονίας, επιλέγοντας να ξαπλάρει δίπλα στο αγαπημένο του αφεντικό. Σύντομα η νύχτα έπεσε, μαζί και οι χωρισμένοι χώρια για ύπνο. Περίμεναν κάτι λεπτά. Με αγωνία. Στριφογύρισαν ανελέητα κάμποσες φορές, τη μία μάλιστα εκείνη αναδιπλώθηκε 360ο μοίρες, αλλά ο σκύλος δεν έλεγε να σιμώσει στρατόπεδο κανένα. Πέρασαν άλλα τόσα λεπτά που έμοιαζαν με μια αιωνιότητα και μια μέρα, μα ο χνουδωτός εισαγγελέας ακόμα άφαντος. Κι όσο ο κούκος βαρούσε καμπάνα, τόσο οι παλμοί των άλλοτε εναγκαλισμένων συμβίων έσπαγαν τύμπανα. Σίγουρα και νεύρα. Ετυμηγορίας εκκρεμούσης και με αποθέματα υπομονής ανεπιστρεπτί στερεμένα, σηκώθηκαν ταυτοχρόνως, εκείνος από το κρεβάτι, εκείνη απ’ τον καναπέ να καταλάβουν πώς τόλμησε να την κάνει γυριστή το απολωλός κουτάβι. Τελικά, το βρήκαν στην κουζίνα. Ξαπλωμένο μπρούμυτα στο κόκκινο βελούρ μαξιλάρι, κειμήλιο έρωτος με αναμνήσεις Φλωρεντσιανές. Γερμένη στο κέντημα η τρυφερή μουσουδίτσα. Λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο πάνω, σίγουρα πάντως μ’ απόκλιση χιλιοστού, από τη λέξη amore. Εκείνος στραβοχαμογέλασε με νάζι. Εκείνη γέλασε με την καρδιά της. Για κλάσματα δευτέρου μονάχα. Ύστερα ανασυγκροτήθηκαν, ξαναθυμήθηκαν τα κλισέ πολεμικά συνθήματα σε μισώ, σε σιχαίνομαι, δικός μου ο σκύλος και μπροστά σε δεδομένα μετρημένα κουκιά, η απόφαση ήρθε σούμπιτη. Αφού δεν αποφάσισε ο μικρόσωμος κριτής με την πρώτη, το πείραμα θα επαναλαμβανόταν και την επομένη. Όμοιο κι απαράλλαχτο. Κι έτσι ξανάπεσαν για ύπνο, έκαστος στη γωνιά του, προσδοκώντας ένα αύριο λυτρωτικό. Λογικής «Κολυμβήθρα Σιλωάμ» αλλά με εξιλέωση ταχίστης αφίξεως. Σαν ξημέρωσε ο Θεός 23 υπό σκιάν, τα τσανάκια τους  ξαναχωρίστηκαν προσωρινά. Κανείς δεν ξέρει πού σουλάτσαραν ως το βράδυ είτε εκείνος είτε εκείνη. Φήμες μιλούν για ρήτρα κατασκοπείας στην πολεμική χάρτα, αλλά μέχρι τώρα, δεν επιβεβαιώθηκαν από πουθενά. Οι ίδιες φήμες μίλησαν για αθέμιτη χρήση σκύλων στην υπηρεσία του στρατού, αλλά φήμες είναι, αλογάριαστες είναι. Έντεκα νταν το ραντεβού ξαναδόθηκε στα γνωστά ξέχωρα στρωσίδια.  Στρεσαρισμένα κορμιά ξαναδέθηκαν κόμπο απ’ τις περιστροφές, εκείνος μάλιστα ανασοκόπηκε μια φορά, αλλά ο τετράποδος συγκάτοικος ξανά αλλού από ’κει που του ’πρεπε να είναι. Δύο ώρες μετά και αφού ο κούκος είχε ήδη μεταφερθεί εσπευσμένα στα επείγοντα με οξεία συμφορητική λαρυγγίτιδα, συμφώνησαν και οι δυο να βγουν σεργιάνι στα σκοτάδια μπας και βρουν τον δασύτριχο δολιοφοθορέα. Ψάξε-ψάξε, δεν τον έβρισκαν. Σε κανένα δωμάτιο εκαλιώτικης στέγης. Μήτε μπαλκόνι. Μήτε κήπο. Κι έτσι πήραν τους δρόμους. Της είπε «αν ο σκύλος δεν βρεθεί, θα το πληρώσεις, σκύλα». Του είπε «αν ο σκύλος δεν βρεθεί, την έβαψες, γαϊδούρι».  Παρά τις εκλεπτυσμένες φιλοφρονήσεις, ήρθε ραγδαία η ρήξη. Εκείνη δάγκωμα και νυχιές, εκείνος ξεμάλλιασμα απ’ τη ρίζα. Ξάφνου, εκεχειρία. Γρύλλισμα κουταβιακό έληξε πάραυτα το πυρ. Πρόβαλλε απ’ απέναντι μ’ ένα χαρτί γραπωμένο στον κυνόδοντα. Στραβοκομμένα νοήματα και σάλια σ’ ανάμεικτο πολτό. Πάνω-πάνω, κεντραριστά, άγαρμπα τεμαχισμένες, μα πλήρως διαβάσιμες το δίχως άλλο, oι λέξεις λύση γάμου. Εκείνος έσκασε χαμογελάκι υποσχόμενο. Εκείνη έσκασε στα γέλια με την ψυχή της. Διπλοί σκυλόσταλτοι οιωνοί ύψωσαν παντιέρα λευκή. Της είπε πως δεν χωρίζουν που να σκάσει. Του είπε να σκάσει και να τη φιλήσει. Παρά τη χυδαία καθύβριση, το σμίξιμο ήταν σιγουράκι.

 

_

γράφει η Γεωργία Δημητροπούλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Litsa Dimitropoulou

    Διπλοί σκυλόσταλτοι οιωνοί ύψωσαν παντιέρα λευκή!!!! πολύ διδακτικό. μπράβο Γεωργία!!!

    Απάντηση
    • Γιάννης Αλεβίζος

      Ρέστα ΚΑΙ με την πρωτοτυπία ΚΑΙ με την περιγραφή!!!!Είτε πρωτοπυπία φαντασίας είτε πρωτοτυπία της πραγματικότητας που απετέλεσε έναυσμα, ΡΕΣΤΑ!!!! Όλα και όλοι για βραβείο. Χνουδωτοί και μη χνουδωτοί συντελεστες…Έσκισες μικρή! Εννοώ έσκισες μεγάλη!

      Απάντηση
    • Γεωργία Δημητροπούλου

      Λίτσα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  2. Γεωργία Δημητροπούλου

    Σας ευχαριστώ πολύ, Λίτσα και Γιάννη!

    Απάντηση
    • Γιάννης Αλεβίζος

      Δεν χρειαζεται να μας ευχαριστείς! ΕΜΕΙΣ σε ευχαριστουμε για την δροσερή απολαυση που μας χαρισες!!!.

      Απάντηση
  3. Γεωργία Δημητροπούλου

    Γιάννη, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου