Σκυλοκαβγάδες

31.01.2015

 

 

Της είπε πως χωρίζουν γιατί έπαψε να είναι αυτόφωτη. Του είπε πως χωρίζουν γιατί αφήνει αμάζευτες τις κάλτσες. Της είπε να πάει σε τρελογιατρό με την πρώτη ευκαιρία. Του είπε να πάει στο διάολο με τη πρώτη υπερταχεία. Παρά τις πολιτισμένες αβρότητες, ήταν αναπόφευκτο το σχίσμα. Εκείνη πακετάρισμα και Καλλιθέα, εκείνος κατσικωμένος στα πάτρια εκαλιώτικα εδάφη. Θα λέγαμε πως η περιουσία κατανεμήθηκε δίκαια. Έπιπλα, αμάξια και κονφόρ, όλα χωρισμένα με τρόπο ικανοποιητικό. Εκατέρωθεν.  Ένα μονάχα το μήλον της έριδος. Τετράποδο και μαλλιαρό. Και μ’ ένα σκέρτσο, που για χάρη του οι ομολογουμένως καλοί τρόποι των δύο άλλοτε παράφορων εραστών πήγαν περίπατο τελεσιδίκως. Απόφαση ακατόρθωτη η κηδεμονία. Μάχη αχαλίνωτη μανιασμένων εγώ μ’ ασπίδα μουσούδα μαλτέζικη.  Αδιέξοδο τόσο καραμπινάτο, που άλλη λύση από την προφανή δεν φάνηκε στον ορίζοντα: θα διάλεγε ο σκύλος. Το κόλπο θα ήταν εύκολο, μα η θυσία βαριά. Ασήκωτη. Λογικής «αρχαία τραγωδία» αλλά μ’ εξιλέωση αμφιβόλου αφίξεως. Για ένα ακόμα βράδυ, τα άλλοτε ερωτευμένα σπουργιτάκια και νυν αρπακτικά, θα έπρεπε να κοιμηθούν κάτω από την ίδια στέγη. Εκείνος στο ανατομικό στρώμα νερού στην κάμαρα, εκείνη στη στριμόκωλη μαξιλάρα καναπέ στο σαλόνι. Όσο για το εύθυμο κατοικίδιο,  μπορεί την περίοδο επώασης του φλογερού ειδυλλίου να κούρνιαζε ακριβώς μπροστά από το κρεβάτι, δηλώνοντας έτσι την αγάπη του προς αμφοτέρους, τώρα όμως που οι διπλωματίες μαράθηκαν αντάμα με τα ρόδινα μπουκέτα, καλούνταν να διευθετήσει το θέμα της κηδεμονίας, επιλέγοντας να ξαπλάρει δίπλα στο αγαπημένο του αφεντικό. Σύντομα η νύχτα έπεσε, μαζί και οι χωρισμένοι χώρια για ύπνο. Περίμεναν κάτι λεπτά. Με αγωνία. Στριφογύρισαν ανελέητα κάμποσες φορές, τη μία μάλιστα εκείνη αναδιπλώθηκε 360ο μοίρες, αλλά ο σκύλος δεν έλεγε να σιμώσει στρατόπεδο κανένα. Πέρασαν άλλα τόσα λεπτά που έμοιαζαν με μια αιωνιότητα και μια μέρα, μα ο χνουδωτός εισαγγελέας ακόμα άφαντος. Κι όσο ο κούκος βαρούσε καμπάνα, τόσο οι παλμοί των άλλοτε εναγκαλισμένων συμβίων έσπαγαν τύμπανα. Σίγουρα και νεύρα. Ετυμηγορίας εκκρεμούσης και με αποθέματα υπομονής ανεπιστρεπτί στερεμένα, σηκώθηκαν ταυτοχρόνως, εκείνος από το κρεβάτι, εκείνη απ’ τον καναπέ να καταλάβουν πώς τόλμησε να την κάνει γυριστή το απολωλός κουτάβι. Τελικά, το βρήκαν στην κουζίνα. Ξαπλωμένο μπρούμυτα στο κόκκινο βελούρ μαξιλάρι, κειμήλιο έρωτος με αναμνήσεις Φλωρεντσιανές. Γερμένη στο κέντημα η τρυφερή μουσουδίτσα. Λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο πάνω, σίγουρα πάντως μ’ απόκλιση χιλιοστού, από τη λέξη amore. Εκείνος στραβοχαμογέλασε με νάζι. Εκείνη γέλασε με την καρδιά της. Για κλάσματα δευτέρου μονάχα. Ύστερα ανασυγκροτήθηκαν, ξαναθυμήθηκαν τα κλισέ πολεμικά συνθήματα σε μισώ, σε σιχαίνομαι, δικός μου ο σκύλος και μπροστά σε δεδομένα μετρημένα κουκιά, η απόφαση ήρθε σούμπιτη. Αφού δεν αποφάσισε ο μικρόσωμος κριτής με την πρώτη, το πείραμα θα επαναλαμβανόταν και την επομένη. Όμοιο κι απαράλλαχτο. Κι έτσι ξανάπεσαν για ύπνο, έκαστος στη γωνιά του, προσδοκώντας ένα αύριο λυτρωτικό. Λογικής «Κολυμβήθρα Σιλωάμ» αλλά με εξιλέωση ταχίστης αφίξεως. Σαν ξημέρωσε ο Θεός 23 υπό σκιάν, τα τσανάκια τους  ξαναχωρίστηκαν προσωρινά. Κανείς δεν ξέρει πού σουλάτσαραν ως το βράδυ είτε εκείνος είτε εκείνη. Φήμες μιλούν για ρήτρα κατασκοπείας στην πολεμική χάρτα, αλλά μέχρι τώρα, δεν επιβεβαιώθηκαν από πουθενά. Οι ίδιες φήμες μίλησαν για αθέμιτη χρήση σκύλων στην υπηρεσία του στρατού, αλλά φήμες είναι, αλογάριαστες είναι. Έντεκα νταν το ραντεβού ξαναδόθηκε στα γνωστά ξέχωρα στρωσίδια.  Στρεσαρισμένα κορμιά ξαναδέθηκαν κόμπο απ’ τις περιστροφές, εκείνος μάλιστα ανασοκόπηκε μια φορά, αλλά ο τετράποδος συγκάτοικος ξανά αλλού από ’κει που του ’πρεπε να είναι. Δύο ώρες μετά και αφού ο κούκος είχε ήδη μεταφερθεί εσπευσμένα στα επείγοντα με οξεία συμφορητική λαρυγγίτιδα, συμφώνησαν και οι δυο να βγουν σεργιάνι στα σκοτάδια μπας και βρουν τον δασύτριχο δολιοφοθορέα. Ψάξε-ψάξε, δεν τον έβρισκαν. Σε κανένα δωμάτιο εκαλιώτικης στέγης. Μήτε μπαλκόνι. Μήτε κήπο. Κι έτσι πήραν τους δρόμους. Της είπε «αν ο σκύλος δεν βρεθεί, θα το πληρώσεις, σκύλα». Του είπε «αν ο σκύλος δεν βρεθεί, την έβαψες, γαϊδούρι».  Παρά τις εκλεπτυσμένες φιλοφρονήσεις, ήρθε ραγδαία η ρήξη. Εκείνη δάγκωμα και νυχιές, εκείνος ξεμάλλιασμα απ’ τη ρίζα. Ξάφνου, εκεχειρία. Γρύλλισμα κουταβιακό έληξε πάραυτα το πυρ. Πρόβαλλε απ’ απέναντι μ’ ένα χαρτί γραπωμένο στον κυνόδοντα. Στραβοκομμένα νοήματα και σάλια σ’ ανάμεικτο πολτό. Πάνω-πάνω, κεντραριστά, άγαρμπα τεμαχισμένες, μα πλήρως διαβάσιμες το δίχως άλλο, oι λέξεις λύση γάμου. Εκείνος έσκασε χαμογελάκι υποσχόμενο. Εκείνη έσκασε στα γέλια με την ψυχή της. Διπλοί σκυλόσταλτοι οιωνοί ύψωσαν παντιέρα λευκή. Της είπε πως δεν χωρίζουν που να σκάσει. Του είπε να σκάσει και να τη φιλήσει. Παρά τη χυδαία καθύβριση, το σμίξιμο ήταν σιγουράκι.

 

_

γράφει η Γεωργία Δημητροπούλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Litsa Dimitropoulou

    Διπλοί σκυλόσταλτοι οιωνοί ύψωσαν παντιέρα λευκή!!!! πολύ διδακτικό. μπράβο Γεωργία!!!

    Απάντηση
    • Γιάννης Αλεβίζος

      Ρέστα ΚΑΙ με την πρωτοτυπία ΚΑΙ με την περιγραφή!!!!Είτε πρωτοπυπία φαντασίας είτε πρωτοτυπία της πραγματικότητας που απετέλεσε έναυσμα, ΡΕΣΤΑ!!!! Όλα και όλοι για βραβείο. Χνουδωτοί και μη χνουδωτοί συντελεστες…Έσκισες μικρή! Εννοώ έσκισες μεγάλη!

      Απάντηση
    • Γεωργία Δημητροπούλου

      Λίτσα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  2. Γεωργία Δημητροπούλου

    Σας ευχαριστώ πολύ, Λίτσα και Γιάννη!

    Απάντηση
    • Γιάννης Αλεβίζος

      Δεν χρειαζεται να μας ευχαριστείς! ΕΜΕΙΣ σε ευχαριστουμε για την δροσερή απολαυση που μας χαρισες!!!.

      Απάντηση
  3. Γεωργία Δημητροπούλου

    Γιάννη, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου