Στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα

19.12.2015

 

 

Στα δρώμενα των ουρανών χωρίς εμένα
τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο
κλειστά μυστικά φιλντισένιες στιγμές
μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας το δειλινό
φοράς τα μωβ του φθινοπώρου
την ώρα που η στερνή αχτίδα του ήλιου τρυπώνει απ' το φεγγίτη
η μελαγχολία κυματίζει μεσίστια στις κόγχες των ματιών.
Υγρή η νοσταλγία της αφής δοξάζει και πάλι τα χέρια
το λαχουρένιο μαντήλι στο μισάνοικτο μπαούλο με τα ενθύμια
το κεχριμπαρένιο κομπολόι κρεμασμένο στο τζάκι
και η πένα γερμένη πάνω στο κιτρινισμένο χαρτί.
Πως γίνεται η πόρτα να ξεκλειδώνει μονάχη της αθόρυβα
ίσκιοι κλέφτες στοιχειώνουν μάταια στο σκοτάδι
παρέα με το τικ - τακ του παλιού ρολογιού
για να υψώνεται η μοναξιά καταργώντας τις αισθήσεις.
Ποιά μυστηριώδης μαγική δύναμη
οδηγεί την καρδιά στην άβυσσο.
Ανοίγεις ένα μαγικό κουτί παραμυθένιο γεμάτο χαρτάκια με λέξεις
λέξεις θρυμματισμένες και χρησμούς σαν αυτούς που ορίζουν το Αύριο.
Αλήθεια, τον είδα να έρχεται τυλιγμένος το μαύρο μανδύα
ή μήπως ήταν αλχημιστική μεταμόρφωση.
"Να βρεις αυτή που υφαίνει τα πεπρωμένα" είπε, φωνή βραχνή
κι ύστερα χαμηλόφωνα... "σε πόθησα πολύ".
Φοβήθηκα; Ο άνεμος απόψε κυβερνά τη μνήμη.
Ο μίτος της ελευθερίας ανάμεσα σε αλαργινές
θύμησες της νιότης και φευγαλέες μοιραίες έλξεις.
Επιμένεις να είσαι αδικαιολόγητα απών.
Κεντημένο τ' όνειρο λευκά γιασεμιά
λινό σεντόνι στην απλώστρα φουσκώνει καταφρόνεση
κι αντίδραση στο παρελθόν.
Νομίζεις πως δεν υπάρχουν πια σύνορα για να κατακτηθούν
κι ακόμη πως το φως μας προσπέρασε
μην αλλάξεις, άφησε τους άλλους να ντύνονται τη στολή της αγέλης.
Μένω πεισματικά αφοσιωμένη στην παρούσα στιγμή
τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ' το χώμα
η ευτυχία θέλει να φτάσει πριν τη μεταμόρφωση της μοίρας
πριν το λυκόφως των θεών ξεψυχήσει
σβήνοντας τους ιερούς δεσμούς Της Αγάπης
πριν το καινούριο πεπρωμένο απρόσκλητο
χαράξει τα σημάδια του σε άλλο μακρινότερο ορίζοντα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλησίασμα

Πλησίασμα

Έχουμε ανάγκη αποδράσεων, είπα. Χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις, απάντησες. Οι συγκεντρώσεις τους βρεγμένοι σοβάδες του γεντί κουλέ. Τα χείλη σου στάζουν διαμαρτυρίας αλουργίδα, αμφιβολία που ωρίμασε, μπέσα που τρελά θέλγει, παιχνίδια σπινθηρίσματος που έκρηξη υποβόσκουν....

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Μένω πεισματικά αφοσιωμένη στην παρούσα στιγμή
    τολμώ να σηκώσω τα μάτια απ’ το χώμα[…]

    και πόση τόλμη διαθέτει κανείς για να το κάνει αυτό!

    Καλημέρα…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Tάξε λοιπόν, πως κρατάς ένα ματσάκι λεμονανθούς κι αν πρέπει να τo χαρίσεις και να γυρίσεις την πλάτη σε ότι σε πληγώνει, μη διστάσεις, μη φοβηθείς να ανοίξεις πιο βαθειά την πληγή. Kάτω απ’ το αίμα, μάτια μου θα βρεις τον αιώνιο ολόλευκο ανθό της Αγάπης και θα μείνει για πάντα ρόδο αμάραντο δικό σου. Έχοντας διανύσει το πλέον της ζωής μου, καλή μου Μάχη, θαρρώ πως κάποιες φορές ανταποκρίνομαι στην επιταγή της ψυχής και τα καταφέρνω να τολμώ. Την αγάπη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου