Στεγνό φωνήεν της προσφυγιάς…

3.11.2015

 

ζεύουν τους λαούς στο άροτρο της προσφυγιάς· αυτοί
που ξέρουν να οικειοποιούνται των καθεστώτων τα οφέλη και
να δημιουργούν μίση κερδοφόρα, αυτοί
που ξέρουν να κάνουν τις θρησκείες παρότρυνση
προς μάχη, αυτοί
που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας
την αθωότητα του πλήθους- οι λαοί
ματώνουν,
οι λαοί πλανιόνται ανάμεσα
σε αφρισμένες θάλασσες,
στοιβαγμένοι
σε πλοιάρια που βουλιάζουν
παρασέρνοντας τις κουρασμένες σάρκες τους
στον τάφο της θαλάσσης.
                                       Στον αιώνα μου
απεκδύθηκε από την ανθρωπιά του ο άνθρωπος,
έγιναν μουντές οι κοινωνίες,
στράφηκε ο οδόντας εναντίον του οδόντα, το κλάμα
κάλυψε το κλάμα,
στις νύχτες
το φεγγάρι έκλαψε και λυπήθηκε,
και τα λουλούδια μαράθηκαν διαισθανόμενα
την αγωνία και το κλάμα των παιδιών...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συνταρακτική κραυγή ………. ποσο ακόμα ….

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    αυτοί που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας την αθωότητα του πλήθους…

    …στίχοι ψυχικής διαμαρτυρίας που ακουμπάνε εύκολα στην καρδιά…

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    …αυτοί
    που αμαυρώνουν τον ουρανό κλέβοντας
    την αθωότητα του πλήθους…
    …και τα λουλούδια μαράθηκαν διαισθανόμενα
    την αγωνία και το κλάμα των παιδιών…

    Στρατή τι να πω; Οι λέξεις μου χάθηκαν!
    Εύγε!!! Ναι, αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά.

    Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου