Στερνή πνοή

31.03.2016

hippo

Ήτανε λέει καλοκαίρι

κι η θάλασσα είχε γεμίσει παιδιά.

Πολλά παιδιά

πολλά παιδιά

ήτανε λέει όλα τα παιδιά του κόσμου

πολλές φωνές

γλυκές φωνές

χαρούμενες και ζωηρές

βουτούσαν μέσα της

από την προβλήτα του απείρου.

Γλυκές φωνές .. αθώες

τι άδολο καλοκαίρι

σαν όνειρο, που το χάιδευε

το δροσερό αγέρι.

Σαν όνειρο

σαν όνειρο

άγουρο .. παιδικό

το τρυφερό του χέρι.

Τα τρυφερά τους χέρια

φωτιά από αστέρια

και αγάπης μάτια

τι όμορφο καλοκαίρι.

Τώρα ξυπνώ

γύρω μου έχω τον σκοτεινό ουρανό

αντάρα .. κραυγή

μπροστά μου γονατίζει η γη

γυναίκα δίχως πρόσωπο

μια μαύρη σκιά.

«Δώσε μου το χέρι σου

παιδί μου είσαι κι εσύ

παλεύω .. παλεύω

το κύμα πληγή

δώσε μου το χέρι σου

άλλο δεν βαστάω

και δάκρυα άλλα δεν έχω.

Τη στερνή μου πνοή θα σου δώσω

Παρ’ την και σκόρπισέ την

να ημερέψει το κύμα

να τραγουδήσει ο ήλιος

να μην πεθαίνει πια το παιδί ...»

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Το παιδί κάθε μέρα πεθαίνει, από το φορτίο που του έχουμε βάλει στις πλάτες. Κάθε μέρα καταγράφει αγωνίες, φόβους, η ασχήμια που υπάρχει γύρω σβήνει την αθωότητά του. Το νου μας στα παιδιά. Μου άρεσε Άννα!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ΌΤΑΝ ΕΣΕΙΣ γράφετε για τόσο σοβαρά θέματα είναι να παίρνετε στα σοβαρά αυτά που ΕΓΩ γράφω;;;Εγώ μόνο για τον έρωτα μιλώ διακοσίων ετών γυναίκα. Θα μου πεις και ο έρωτας δεν είναι σοβαρό θέμα;;Αστειεύεσαι; . το σοβαρότερο. Μα και πάλι, αν κάποιους τους κάνει να πονούν ωραίος αυτός ο πόνος δημιουργικός , παλεύεται . Αυτός που μας έγραψες σήμερα παλεύεται ;;;;
    Σε παραπέμπω στο σχόλιο που έκανα σαν απάντηση στο δικό σου. Θέλω απάντηση.
    Την καλημέρα μου.

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Καλημέρα Λένα!!Ότι προσπαθούμε να παλέψουμε μέσα από τη δημιουργικότητα θεωρώ πως μας φέρνει κάποια ηρεμία αλλιώς θα τρελαθούμε εντελώς……

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ανατριχιαστικό!!! Απλά υπέροχο… Χίλια μπράβο Άννα!

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Τη στερνή μου πνοή θα σου δώσω

    Παρ’ την και σκόρπισέ την. Υπέροχο… δυνατό…συγκλονιστικό!!! Μπράβο σου Άννα μου! Καλό βράδυ και καλό μήνα από αύριο!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σε ευχαριστώ πάρα πολυ για τα καλά σου λόγια Σοφία μου!!Καληνύχτα και καλό μήνα να έχουμε!

      Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Υπέροχα λόγια…Άννα μου!….Για το παιδί…Να κάνουμε Ό,ΤΙ είναι δυνατό για το ΠΑΙΔΙ… Γιατί αν υπάρχει το παιδί….υπάρχει ελπίδα!!!! Αλλιώς…. είναι το ριζικό μας μαύρο κι άραχνο …..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου